Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

Пустэльнік (глядзіць усьледь чуе іхную гутаркуь

памалу ідзе за іміь гутарна сабе)

У вёсцы сьпяваюць пеўні —

пагода зьменіцца,

бы накаваньня мне.

Накаваньне? Як бездапаможна,

без супярэчак табе адаўся, Божа, я.

Бытнасьць існаваньня сьвету, адтады, нясяньня,

сталася ня ісьцінай мінаючай,

а даймом, што я зьбіраю для людзей,

чый сьпеў-мальба аднолькавы між сьцен сьвятыняў,

чый запал — на гонях бойкі

хлыняй гнеўнай акаймлёны

падзей свабоды прагне:

свабодным закавацца

да самай сьмерці каля ўзножжаў

Айчынных пакаленьняў…

Ды між імі іншыя адно голас толькі,

нават голас хочуць,

помнікам вылепліваць і мяркуюць,

каб ніхто падобным не зрабіўся ім

і ня сеў ў гордасьці на іх жыцьця-папас…

Я тору гэта гулка самаму сабе.

Вылез із будана ў лесе, бы тая мыш прыцішна,

і выгрызаю за кажным часам дзюрку

зла… Ці загіне зло ў зле?

Чаму ўспомнілася, што даўна да мяне прыліпла,

як лузга да рыбы?

(умеркавана)

Мне адзінаму асталося

вагу знайсьці, што скарыстаю важыць

задавольнасьці наўбожныя… а можа, і мае? -

бо-ж зло хапаецца за плечы зла —

стораж непалохлівы (ад яго не ўцякуць)

мерыць справядлівасьць усьцяражчы прычыны,

пачатыя наўмысна злом.

(да куста сярод лугу)

З кім не пагаманіць — як з кустом лазы?..

Людзі… сустракаў і сустракаю, блізу сьляды

на чым папала.

(зусім пэўна)

… дні мае ня зьнікнуць

у перамежках дня і ночы.

Куст караней на адным месцы!

А племя людзістае, пераменка зьвельнавечанае,

патокам зла абмытае і радасьцяй ухваляванае весялосьцяў

твой час ня сяньня, а заўтра скончыцца.

Хрысьціся ў імя Сьмерці, (яна была і ёсьць),

і сына яе, прычасніка, у імя Нядуха, амін.

(усьмешна)

А мне?

(атрахвае вопратку)

Калі глядзеў на дзяўчат кадзе,

перад пытаньням апынуўся я,

маўляў, як сенажаць вось гэтая,

сьцеліцца ніца, так ёй надаралася,

пасьля дажджу зелявай прыціскаць аблонь

і духату вадрыць духмяную,

задаволена спытаўся розум мой:

усё-такі някрохкае ў імя Бога