Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

Да пячоры ўпрыгожанай

я зналуску прызвычаіўся.

(аглядзеўся навакол)

Імнасьцяй ягонай я ласьнець магу,

як і ён,

што ўжо пачаў калець

пад сховамі жвірыстага пяску.

Мо цяпер, у тлёне ціхім сьмерці,

спамінае натрасьць доўга жыць.

У скорасьці душагубства і злачынства,

у жарлівасьці разбойства і звычаяў зрадлівых,

сваім людзям… асекся, бо сьмерць.

(наравіста-насьмешліва)

… закосы будучых імпэрыяў

закасілі прывід уладнасьцяў тваіх.

Ха-ха-а! У прыстанішчы магільным

успомінай бяспомачны:

уразу неспадзеваную —

сваю сьмерць, а не жыцьцё.

Я тору: сьмерць —

сьмерць шчырая падайца!

Зраўняўся, князю, ты

з купінай вогкай

дзе не заўсёды селіцца нат чарвяк.

Глуміся там!

Я словам не спляту вянок,

вянок найлепшых прыкладаў да раба акалелага

ад раба Боскага і дзеямі жывога.

У Бібліі, якую шмат чытаў,

тварэнцам добрага навучыўся я.

Дай, Божа, мне пажыць,

хіба як найдаўжэй

у гадох падгартаваным,

каб патоп зрабіць вялікі

не вадою,

а травой,

што Ты пасеяў на лагчынах

сярод купальскіх красак,

бы на разбор.

Між красак, дзе мрой дзявочых звой

у дамавіне толькі

пазнаюць зноў,

а мо ўспомняць перад Чортам

у нязбаўным пекле:

— Ах, каб жыць яшчэ!

Я жыла-б ужо, як краска тая…

(азіраецца на дзьверы)