Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

(хрысьціць Млынара, а ён, бы ў набожным

схіле)

Я спадзеваўся на пэўнасьці твае.

У спадзевах Боскіх

здлон цяжкі і нечаканы,

няхай цябе нястомай цешыць…

(да неба)

Бог дабры спакусу!

Шорах маіх крокаў, абуты словам Боскім,

хай кажны чуе ад сяньня, назаўсёды:

зьвер у гушчарох,

а чалавек у хаце.

(у рухомасьці постаці Млынара — зьняверь

Пустюльнік, адыйшоўшы ад Млынара і ветрака)

… чалавек ніколі не спраўляецца падгадаваць сябе

ўровень свае сілы.

Ён толькі падгалосак свае роўні-сіле,

што жыве тайніцай казачнай

у непадчыненым анікім у сьвеце.

(зноў да неба)

Хто пераможа, у спадчыну ўсё

ён возьме,

і буду богам я,

а мне хтосьці будзе сынам —

напісана ў шчырасьцях ад Яна Багаслова.

(пераменьліва)

… а хатка заімшэлая

ў лесе астанецца,

там промець асьвяціў мяне

жаданьнем гэтым.

Упэўнена малюся зноў.

Мальба прыгодзіць быць прарокам.

Я стануся анёлам — змагаром

на спавітай шлюбам

з войнамі бясканечнымі, -

я ўсё зраблю бяз выбухаў і стрэлаў.

Загон крыклівы на форты й цытадэлі

ня будзе чуцен больш.

Божа, у сьмерцях іхных, іншых,

сьцень майго народжаньня

вылучы: раджаньні чалавека

без пакут ягоных…

Я крыжам укрыжаваў сябе,

зь якога сходзіць можна.

Дазволь, павер убожанаму,

у снох маіх я чуў Твае дазволы.