Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

Пустэльнік

Раніцы здаюцца мне спрадвечнасьцяй.

Ужо якую нат і ня лічу,

не памятаю,

самі сабой мінулі ў дыханьні разьмераным

майго ісьненьня…

(крыху асьцерліва)

Я ветру ня люблю ўраньні.

(развалюхна далоніць аблічча)

Не ў адмен, панурыстай павеі

расхіляюцца ўсяк, прыгожа,

галін абдымкі ізь лісьцінёй

лушчыста-шаснай — ім так патрэбна.

Усё навокал размаўляе хутка,

хутчэй, чым растлумачу языку свайму,

сказаць, што мною ўладае.

Зьнібіць усехлівасьцяй, аж да душы,

прыліпшы сьцяранюк: я мушу зьдзейсьніць.

Стаміўся я, таму і зьніба. А хто-ж яна?

Яна ўзнога

гнусіцца над мной ўторна.

Уторна, як калісьці там,

у тэй сутулай хатцы для пустэльніка,

дзе мроі абвясьціліся усходам сьместным.

Заніба? Ды не! Я ад яе захованы

душой маёй зайздроснай.

Душа асілкавая пустэльніка набожнага,

напэўна, не зьбянтэжацца

прад вышыняй вечна Боскай.

Для мёрлых на магіліцах выпрошваць ня буду

розніцы грахоў прашчэньням.

Хай зьніба астанецца з мной

да часін сьмяротнага акананьня,

каб з пахавальні фараонавай

глядзець маімі памерлымі вачыма

на недагон жыцьця пахмельна.

(штурхая рукой, бы адпіхваючы штосьці)

Бог, унадзь ранейшым парываньням!

Дай мне належнае, што будзе мною створана

паглядзець, нібы на рэч, на месцы ў будоўлях.

А калі не? Хоць скратна аглянуся:

зьвер зранены ўцёк ад паляўнічага.

(пазірае ў неба, просьбна няведама

да каго)

… забыўся я пра Ерусалім.

Як пайсьці знамённым аж туды ад гэтуль

дарогай простай ад замку княскага?

Там братанічы жывуць мае (якая непрадгледнасьць!)

як мрояй воддалькай, маёй уласьніць іх?..

(але потым усьвятна)

Я не падзяліў яшчэ

імёнаў майго грэху

прад Табою, Божа.

Палымні мяне, нявіньніка,

але маёй спакусай.

Пакорнік я, адданы Тваім цнотам,

Ты ведаеш даўно, што я

стварыць жадаю пад сіняй сонячнай,

якое — ані ледзь, ня бліжыцца, -

на колькі крокаў аж сюды,

упобач мае постаці,

дзе ўцехамі весяляцца

ў хатах людзі, Табою нараджоныя,

і яны пад сваёй апекай (а можа, і Тваёй?)

іх твораць самі.

(устаеь унурыста глядзіць на дол)

Божа, я вой сьвяты напагатове

перад Табой навек спыніцца!

Дапоўніць спадак Твой нябёсны

вялікім дыхам дзён маіх.

Маю даніну шчырую нязродні зь лятуценьнямі,

вялей сьвяці ручаём падземным,

скуль вылаўлю аглядна я,

пяршуна тых першых дзён маіх,

прыдуманых пад засеняй сьвятое Бібліі.