Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

Прынамсі, ведаю:

учынкаў я сваіх,

развагай мудрай

калісьці не гняціў.

Ахвярна дабіваўся там

я шчырасьці грамадзяніна

гэройскага імкненьня,

у падабенства, у такіх выпадках,

калі шкілет астанецца яшчэ цалюткі,

уявіў сябе вядомым ваяводам.

Сваё прызначаньне выслужліваў аддана.

Вадзіў палкі змагарскія

да мясьцін чужацкіх.

Я па галовах асечаных хадзіў

з пачуцьцём гордасьці й права ва ўсім

пераможцы… але не валадарцам.

Моц вялікомасьці я адчуваў сьвяточна

сярод пакутаў іншых,

бо-ж мной прынесеных…

І вось жывы астаўся я.

Зайдрошчу нават сабе самому.

Падвешваў мэдалёў, бы дар за дар, -

пашану металёвую

й зноў нахабнай прыцяй мкнуўся

за сьмерцяй

для сыноў сьвятых камусьці…

Ды вось аднойчы ахамянуўся я.

Забраны ў палон стары змагар,

каханец дасьмяротны сваёй свабоды,

бязь ніякай злосьці, звычайнай цехай слоў,

удзел пакінуў мне,

сказаўшы: — Я люблю

шырынь мае Айчыны, бадай яна вялікая,

як той сувет магілы!..

Выбранасьць зьявілася да мяне тады.

Ягоны гутар быў адвечнасьцяй прарока…

Натхнёны кліч мяне сюды вярнуў,

дзе нарадзіўся я,

дзе камяніцы Бонаў,

дзе Ягайлы дзяржаўныя спажыткі,

прынесеныя ад нашае крыві,

і рукамі нашымі — языкі бязмоўныя,ь

потым расьцярушаныя

із плённасьцяй ледзь прыпамінаенай.

Я міснасьцяй усёй пераадолены,

пакінуў шэрагі, акоймленыя тыранствам.

Я ўскрос прыгаством Айчынным,

дзе месца ёсьць і пеклу і, разам, раю —

я вярнуўся да свае Айчыны.