![Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]
- Автор: Юхнавец Янка
- Год: 1996
- Язык: белорусский
- Жанр: Другая драматургия
Электронная книга - «Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]». Краткое содержание книги:
і падпішы
вось тут унізе
над імём маім.
Дамаведка
(самаахвотна, нязьдзіўлена
падпісвае запавет)
Але-ж трэба памаліцца
за душу яго, княза нашага.
Пустэльнік (азірае яеь пакручвае галавой)
Мальбой жывым зрабіць памёрлага
ня можна.
Гняўліва да жыцьця бухторыўся аддаўна,
бо-ж ты жывеш і іншыя жывуць,
і князь тлумачыўся сабе ў здоле падняволеных:
нікому не дазволена ўцемна дасягнуць
ягонае цьвіценьне за дзьвярмі жыцьця.
Але напісана ў Бібліі сьвяцейшай —
можа, там не пра яго,
ён прахам мусіць быць
і прахам будзеш таксама ты.
Маліся, пакорніца яго,
бяз слоў мальба сьвяцейшая заўсёды.
(адыходзіць да вакнаь сам сабе)
І я малюся:
… усё, што ёсьць, было даступна часу,
састыгне некалісьці
пачаткам новых, іншых дзён.
Ён Хартыі пісаў:
сыйдзецеся ў статак у адзін
пад зорамі Усемагутнага.
У рупнасьць валадарцаў не сваіх
свой клопат закаменяваў,
ды без азірна ерзануў,
бо сьмерць, бо сьмерць прыходзіць.
Ён скарбніцы (была-ж свая)
выпрашваў у іх,
быць вялікомым, што ці як,
паміж народам наскім непагарджаны.
навобмацак сьвяткуй — пазнаны мёрлымі!
Чму-ж ня ўсклікнуў у ахопе пэўным:
о, кроў мая, ты з мной!
(а тады цярпліва Дамаведцы)
Я баржджу…
Мір прахнасьцям усякім.
Дамаведка (даведліва)
калісьці я прыгожая была,
ня тое, што кадзе,
ад кроку лішчяга квяліць у паясьніцы…
Княжа спадабаў мяне.
Але, напраўдзе, пакойны тата,
службу выпрасіў у яго,
бо-ж я прыгожая была.
Пустэльнік
Костакі хварлівыя прад князем
не напрастаеш.
Я баржджу —
не замінай мне часу,
у судзьдзяў запавет пацьвердзіць мушу.
(скавырыста азірае Дамаведку, праводзіць
пясьцяй па ключох на ейным сьцягне???ь
яна разявістая)
паховіны па-царску справім.
А цяпер мне ў дарогу. Надару кажную
патрэбна мне схапіць.
(адважна Дамаведцы)
Я зла сусьветнага змагар.
Дай, Божа! Багаславі мане!
Дамаведка
Як шчыра ты маліўся, ойча,
і молішся ўскрадкі ад мяне.
(журна)
А каб жывы
мой быў пакойны татка,
ён з дня ў дзень за яго маліўся.
Ён так любіў яго калісьці.
Князевы валосікі з галавы зьбіраў —
шкадаваў: трасцай невядомай нейкай
уладца наш пакутаваў штодня.
Бывала, татка раскладзе валосікі ягоныя,
і спомніць мне:
— Тры гады таму даўчасу,
у Вялікодны дзень, вось гэтыя
асыпаліся зь яго тырсой сівойь
а гэтыя — о, Бог яго сьцярог! -
гасьцей вяльможных сустракаючы,
руньвой па вопратку багатую
ацярушыліся на князя шыза.
Пустэльнік (няцерпліва)
Я баржджу!
Не замінай мой час аднойчы Богам дадзены.
(зноў азірае Дамаведку і прагладжвае
па ключох)
Пра гэта досыць я пачуў ужо.
Мір прахнасьцям усякім…
А заўтра… пасьля разлукі з князем —
паховіны адправім,
і скажыш мне ўсё,
што ў душы тваёй
астаўляць ня можна.
(выходзіцьь пакуль азірае замкавы пляц)
О, госпадзе!
Усё ў дзікасьці,
У дзікасьці жыцьцё сучаснае і бывалае,
ёсьць у нас саміх чым асудзіць, -
увесьць чым будзем прад Табой тады?
Гэта можа здарыцца і пачацца,
(дазволь, прашу пачаць!),
я ня іншаму ўкорніку,
каб потым не зьвяртацца да Цябе
ахлебным, асудлівым узглядам
аглядзець памылкі, складзеныя на хрыбет,
што гэтак віжыцца, бы нейкая рука,
ня боская,
прыхільна супакоеная — аж дзівіцца можна,
пераходзіць у вялікі лад чуцьця.
Ды, Божа, дай мне ўладу, дзеля мяне
багаславі яе!
Мня цяжка, — Ты ня думаеш, як Бог…
Я біблію чытаў, чытаць умею добра,
усе сьвядомасьці пераняў зь яе…
Думкі дзеяй, сілай асяліліся,
адным прывалам мяне ўспакоіць,
выбранцам стацца ад усіх сьвятых.
(позірна на вышэйшую замкавую вежу,
павольна хрысьціцца)
—--------------
Крылы ветрака круцяцца неразмашыста. На уваходзе да ветрака сядзіць Млынар. падыходзіць падарожнік у зношанай вопратцы расейскага ахвіцэра)
Млынар (устае й схіляецца ў пашане)
Дабрыдзень, ахвіцэру!
Хведар
памагай нам Бог у працы!