Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Miłego dnia, bracia. I gdzież ów radosny dzionek spędzimy? — powitał kolegów piekarz Woźnica. Reszta zespołu tańca morris z Lancre spojrzała na niego ogromnie zdziwiona.

— Brałeś jakieś leki czy co? — spytał dekarz Tkacz.

— Staram się tylko zrozumieć ducha gry — wyjaśnił Woźnica. — Tak właśnie mówią prości rzemieślnicy.

— Kto to są prości rzemieślnicy? — zdziwił się tkacz Piekarz.

— To chyba ci sami co Komiczni Rękodzielnicy — odparł piekarz Woźnica.

— Pytałem mamę, co to za rękodzielnicy — wtrącił Jason.

— I co?

— To my.

— I prostymi rzemieślnikami też jesteśmy?

— Chyba tak.

— O w tyłek…

— Na pewno nie gadamy tak jak te łobuzy w sztuce — zapewnił kolegów Woźnica. — Nigdy w życiu nie powiedziałem niczego podobnego do „fol-de-rol”. I nie rozumiem żadnego z tych tutaj żartów.

— Nie musisz rozumieć żartów. To przedstawienie — przypomniał mu Jason.

— O w majtki! — zaklął tkacz Piekarz.

— Bądźcie cicho. I pchajcie wózek.

— Nie rozumiem, dlaczego nie możemy pokazać tańca kijów i wiader… — burczał Krawiec, drugi tkacz.

— Nie będzie żadnych kijów i wiader! Nie chcę w ogóle słuchać o tańcu kijów i wiader. Wciąż mnie strzyka w kolanie! Więc przestańcie nawet mówić o kijach i wiadrach.

— Niech to w brzucho! — zawołał Piekarz, który niełatwo rezygnował ze swoich pomysłów.

Wózek z rekwizytami podskakiwał i ślizgał się po zarośniętej ścieżce.

Jason musiał przyznać, że taniec morris jest o wiele łatwiejszy od teatru. Ludzie nie przyłażą cały czas na próby, nie gapią się i nie chichoczą. Małe dzieci nie dogadują. Tkacz i Dekarz prawie otwarcie zaczęli się już buntować i mylili słowa. Wieczory wypełniały im bezustanne poszukiwania miejsca odpowiedniego na próby.

Nawet w lesie nie mogli zostać sami. Zadziwiające, ile osób akurat przypadkiem przechodziło w pobliżu.

Tkacz puścił wózek i otarł czoło.

— Można by sądzić, że Porażony Dąb będzie bezpieczny — powiedział. — Pięć mil od najbliższej ścieżki. I co? Już po paru minutach nie można się przecisnąć przez smolarzy, pustelników, traperów, zbieraczy żywicy, myśliwych, trolli, łapaczy ptaków, budowniczych płotów, świniopasów, zbieraczy trufli, krasnoludy, włóczęgów i podejrzanych drani w szerokich płaszczach. Dziwne, że w lesie zostało jeszcze miejsce dla drzew.

Dotarli do skrzyżowania, jeśli można tak je określić.

— Nie pamiętam tej dróżki — zdziwił się Cieśla, kłusownik. — A myślałem, że znam wszystkie.

— To dlatego że oglądasz je tylko po ciemku — wyjaśnił Jason.

— Tak, wszyscy wiedzą, że radość przeżywasz czystą, wychodząc w noc gwiaździstą — zaśmiał się Dekarz, woźnica.

— Radości doznaję w każdą noc — mruknął Jason.

— Chłopaki — ucieszył się Piekarz, tkacz. — Coraz lepiej nam wychodzi to proste rzemieślnictwo.

— Jedźmy w prawo — zdecydował Jason.

— Nie, tam są same ciernie i rzepy.