Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Było wczesne popołudnie. Piasta płonęła stłumionym blaskiem pośrodku nieba, a słabe światełka czterech widocznych Słońc Trojańskich otaczały ją nierównym kręgiem. Dął silny wschodni wiatr, który zdawał się przechodzić w huragan. Po szaro-szkarłatnych zaułkach tańczyły obłoki kurzu.

Dirk siedział w rogu dachu ze zwieszonymi nad ulicą nogami. Zastanawiał się, co teraz zrobić.

Poszedł za Garse’em Janackiem na parking i widział, jak Kavalar odleciał swym masywnym, kanciastym wojskowym zabytkiem, zakutym w oliwkowy pancerz, zabierając ze sobą walizeczkę pełną banshee. Dwa pozostałe autoloty, szara manta i jaskrawożółta łza, również zniknęły. Został sam w Larteynie. Nie miał pojęcia, gdzie się podziała Gwen ani co jej zrobili. Przez chwilę żałował, że nie ma tu Ruarka. Szkoda też, że nie miał własnego autolotu. Z pewnością mógłby go wynająć w Wyzwaniu, gdyby tylko przyszło mu to głowy, albo nawet w kosmoporcie, zaraz po przybyciu. A tak został tu sam, zupełnie bezradny. Nawet powietrzne ślizgi zniknęły. Otaczający go świat był czerwono-szary i pozbawiony sensu. Dirk zastanawiał się, co robić dalej.

Gdy tak siedział, rozmyślając o autolotach, coś nagle przyszło mu do głowy. Festiwalowe miasta, które widział, bardzo się od siebie różniły, ale miały jedną wspólną cechę: w żadnym z nich nie było wystarczająco wiele powierzchni parkingowej, by przyjąć liczbę autolotów dorównującą liczbie ludności. Znaczyło to, że musiała je łączyć jakiegoś rodzaju sieć transportu. A to z kolei oznaczało, że mógł jednak zyskać swobodę ruchu.

Wstał, poszedł do kabin i zjechał do mieszkania Ruarka znajdującego się u podstawy wieży. Tak jak to zapamiętał, ekran ścienny ulokowany był między dwiema sięgającymi sufitu roślinami doniczkowymi o czarnej korze i ciemny, cały czas od chwili przybycia Dirka. Na Worlornie zostało bardzo niewielu ludzi, z którymi można byłoby się komunikować. Z pewnością jednak istniał tu obwód informacji. Dirk przyjrzał się dwóm szeregom przycisków widocznych pod ekranem i nacisnął jeden z nich. Ciemność ustąpiła miejsca bladoniebieskiemu światłu. Dirk odetchnął spokojniej. Przynajmniej sieć telekomunikacyjna nadal funkcjonowała.

Jeden z przycisków oznaczono znakiem zapytania. Dirk nacisnął go i otrzymał za to nagrodę. Niebieskie światło zniknęło i ekran wypełniły nagle szeregi maleńkich znaków, setki cyfr na oznaczenie setek usług, od pomocy medycznej poprzez informację religijną aż po wiadomości pozaplanetarne.

Wpisał szereg cyfr oznaczający „transport dla gości”. Przez ekran pomknęły liczne znaki i wszystkie nadzieje Dirka umarły jedna po drugiej. Wypożyczalnie autolotów znajdowały się w kosmoporcie i w dziesięciu z czternastu miast. Wszystkie przestały już działać. Zdatne do użytku autoloty opuściły Worlorn razem z tłumami turystów. W innych miastach można było wynająć poduszkowce albo wodoloty. Dawniej. W Musquel-nad-Morzem pływał wzdłuż brzegu autentyczny statek żaglowy z Zapomnianej Kolonii. Usługa wycofana. Międzymiastową linię aerobusów zamknięto, stratosferyczne liniowce o napędzie atomowym rodem z Tobera oraz wypełnione helem sterowce z Eshellinu również zniknęły. Ekran pokazał mu mapę superszybkiej kolei podziemnej, którą można było dotrzeć z kosmoportu do każdego z miast, lecz wszystkie linie miały kolor czerwony, który według umieszczonej pod mapą legendy oznaczał, że są wyłączone z eksploatacji.