Desiderium Intimum

i... dałeś mi tyle szczęścia i... to był najpiękniejszy wieczór w moim życiu i... dziękuję.

- Zagryzł wargę. Nie chciał paplać, ale nie potrafił się powstrzymać. Był tak

szczęśliwy, że musiał to z siebie wyrzucić.

Severus poruszył się i w odpowiedzi przycisnął usta do czoła Harry'ego, składając na

nim niewiarygodnie długi i czuły pocałunek. Potem oderwał się, przyciągnął go do

siebie jeszcze bliżej i zamknął oczy. Harry wtulił twarz w jego szyję i również zamknął

oczy.

- Dobranoc, Severusie - wyszeptał cicho. - I... przepraszam, że wylałem herbatę.

Poczuł, jak dłoń Severusa zaciska się na jego plecach.

- Nie szkodzi. Dobranoc.

Harry westchnął i jeszcze mocniej wtulił się w mężczyznę. Skóra Severusa pachniała

potem oraz mieszanką ziół i czegoś słodkiego. Cynamonu. Słyszał nad sobą jego

spokojny oddech. Czuł go każdą komórką ciała, tak blisko, tak bardzo, bardzo

blisko...

W końcu tego dokonał. W końcu zrobił to, co wydawało się wręcz niemożliwe...

Zdobył serce Severusa.

To była długa, żmudna i wyboista droga. Kilka razy miał ochotę zawrócić i w ostatniej

chwili się przed tym powstrzymywał, ale teraz był wdzięczny sam sobie, że wytrwał.

Nie zmieniłby niczego, żadnej decyzji, którą podjął, żadnego wyboru, nawet jeżeli

początkowo wydawały się one nieodpowiednie, ponieważ doprowadziły go aż tutaj.

Do tej chwili. Najpiękniejszej chwili jego życia. Chwili, w której to wszystko, o co

walczył, o czym śnił i za czym tęsknił... w końcu należało do niego! Tylko do niego!

I nawet kiedy chciał się poddać... nawet gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi

namawiały go do ucieczki... to jednak zawsze w głębi serca wiedział, że mu się uda.

Ponieważ widział to w każdym kolejnym spojrzeniu Severusa. W każdym kolejnym

geście. Widział, że nie jest mu obojętny i że ten mur, którym otoczył się mężczyzna...

że ten mur jest coraz słabszy. Pamiętał te wszystkie uczucia, które Snape mu

okazywał... były zbyt prawdziwe, by można je było udawać. Pamiętał te wszystkie

drobiazgi, rozmowy, uśmiechy, które utwierdzały go w przekonaniu, że jest coraz

bliżej, że możliwe, iż następny ostry zakręt będzie tym ostatnim...

I pomimo że musiał znieść bardzo wiele ciosów, przetrzymać bardzo wiele upadków,

to teraz, z perspektywy czasu wiedział, że było warto. Ponieważ dzisiejszej nocy

Severus... oddał mu całego siebie. Odsłonił się przed nim całkowicie. Tak jakby

wcześniej wciąż próbował walczyć, jakby wciąż coś mu na to nie pozwalało, ale kiedy

ten mur został w końcu zburzony... to, co było po drugiej stronie, to, co na niego

napierało, uwięzione i kontrolowane, to wszystko, czego Severus nigdy wcześniej nie

chciał mu dać, przed czym się wzbraniał... nareszcie zostało uwolnione i runęło w dół

niczym wodospad. I Harry po prostu nie mógł uwierzyć, że jeszcze pół roku temu

Severus nie był go w stanie nawet objąć. Wydawało mu się, że od tamtej chwili

minęły całe wieki. Całe tysiąclecia pomiędzy tamtym okrutnym, bezlitosnym Mistrzem

Eliksirów, a... tym czułym, zmysłowym mężczyzną.

Oddech Severusa stał się głębszy, równomierny.

Harry ostrożnie uniósł głowę, spoglądając na jego pogrążoną we śnie twarz.

Zdobyłem cię. I już nigdy nie pozwolę ci się uwolnić.

Ułożył głowę z powrotem, zamknął oczy i przycisnął wargi do szyi Severusa w

miejscu, w którym pod skórą pulsowała krew. Czuł jej ciepło. I wiedział, że należała

do niego. Że teraz wszystko w tym chłodnym mężczyźnie należało do niego.

Nie mylił się. To był najcudowniejszy dzień jego życia.

Kiedy odpływał już w krainę snu, w jego głowie krążyła tylko jedna myśl...

Zdobył swoje największe pragnienie. Zdobył swoje desiderium intimum.

--- rozdział 55 ---

55. The beginning of the end

Suddenly my eyes are open,

Everything comes into focus, oh,

We are al il uminated,

Lights are shining on our faces, blinding

We are, we are, blinding.*

Harry'ego obudził trzask drzwi. Uniósł powieki, ale obraz przed jego oczami był

rozmyty. Widział nad sobą jedynie ciemne sklepienie. Odwrócił głowę na bok i

spojrzał na puste miejsce obok siebie. Miejsce, w którym powinien znajdować się...

Severus!

Gwałtownie uniósł się na łokciach i rozejrzał po pogrążonej w mroku sypialni,

poszukując znajomej, ciemnej sylwetki. Wtedy usłyszał dźwięk odkręcanej wody i

cichy chlupot. Uśmiechnął się do siebie i opadł z powrotem na poduszkę. Przez

ułamek sekundy uderzyła go przerażająca myśl, że wszystko mu się przyśniło. Że to

wszystko, co wydarzyło się wczoraj, było jedynie... jakimś pięknym, nierealnym

snem, z którego właśnie się obudził.

To nie był jednak sen.

Podciągnął się do pozycji siedzącej, oparł o wezgłowie łóżka i sięgnął po leżące na