Desiderium Intimum

Priorytety.

***

Po zajęciach Harry szybko umknął Ronowi i popędził do dormitorium. Miał pewien

plan i musiał się pospieszyć, jeżeli chciał go zrealizować.

Siedząc na łóżku, otworzył dłonie i spojrzał na trzymane w rękach małe, czerwone

pudełko. Prezent, który przygotował dla Severusa na Walentynki, a którego do tej

pory nie miał okazji mu wręczyć.

Wahał się. Wiedział, że Severus jeszcze nie wyjechał i że wciąż przebywał w zamku.

Nie miał pojęcia, jak długo może go nie być. A chciałby... chciałby mu to dać, jeszcze

zanim wyjedzie. Żeby... żeby wiedział...

Pójdzie tylko na chwilkę. Zostawi pudełko i szybko wyjdzie. Przecież Severus

powiedział, że może przychodzić, kiedy tylko chce. Pożegnali się już. Podejrzewał,

że gdyby znowu go zobaczył, to ponownie przeżywałby to samo, co rano, a

kompletnie nie miał na to ochoty. Po prostu... zrobi mu niespodziankę przed

wyjazdem. Tak, właśnie tak!

Zerwał się z łóżka i wyciągnął spod poduszki Mapę Huncwotów. Tak jak się

spodziewał, Severus nadal przebywał w gabinecie Dumbledore'a, do którego wszedł

jakieś piętnaście minut temu. Ostatnio, z tego co pamiętał Harry, spędził tam prawie

godzinę, a to oznaczało, że ma dostatecznie dużo czasu. Szczególnie że, jak

zauważył, Severus miał dzisiaj tyle zajęć, że przez cały dzień nie zajrzał do swoich

komnat nawet na chwilę.

Harry wcisnął do kieszeni pelerynę niewidkę, do drugiej wsadził pudełko, zbiegł po

schodach i pospiesznie ruszył przez Pokój Wspólny. Hermiona, która razem z

Ronem siedziała przy jednym ze stolików w kącie pomieszczenia i uczyła się,

podniosła głowę, a widząc go, odrzuciła pióro i zerwała się na równe nogi:

- Harry? Myślałam, że jesteś w Pokoju Życzeń. Muszę z tobą porozm...

- Nie teraz - rzucił jej Harry, dopadając do dziury w ścianie. - Zaraz wrócę. - Po tych

słowach przeszedł przez dziurę, rozejrzał się po korytarzu i zarzucił na siebie

pelerynę. Zbiegał po kolejnych piętrach z rosnącym w sercu podekscytowaniem.

Wyobrażał sobie minę Severusa, kiedy znajdzie pudełko. Ale kompletnie nie potrafił

sobie wyobrazić jego reakcji, kiedy przeczyta to, co mu napisał. Miał tylko nadzieję,

że mu się spodoba. Chociaż odrobinę.

W lochach było chłodno. Tutaj zawsze było chłodno, ale zimą temperatura potrafiła

spaść tak nisko, że przy oddychaniu tworzyła się para. Ale na szczęście tylko na

korytarzach. W klasach i komnatach Snape'a było przyjemnie. Harry zatrzymał się

przed drzwiami gabinetu Mistrza Eliksirów i z bijącym mocno sercem wyszeptał

hasło:

- Dipsas.

Ciężkie wrota poruszyły się i powoli otworzyły. W pomieszczeniu panował półmrok.

Jedyne światło rzucał stojący na biurku kandelabr. Harry cicho zamknął za sobą

drzwi i podszedł do drzwi prowadzących do komnat.

Zastanawiał się, czy tutaj też musi wymówić hasło, ale na wszelki wypadek wolał je

wypowiedzieć.

- Dipsas.

Drzwi zaskrzypiały i stanęły przed nim otworem. Harry uśmiechnął się i wszedł do

środka. Poczuł na skórze chłodny powiew, co było dziwne, ponieważ nie było tu

żadnych okien, przez które mógłby wpaść wiatr.

Salon był lepiej oświetlony niż gabinet. Pomimo tego, iż kominek był wygaszony, na

ścianach płonęło w uchwytach kilka świec. Harry rozejrzał się po pomieszczeniu.

Wszystko tutaj znał, ale zawsze widywał jedynie z daleka. Zastanawiał się, gdzie

najlepiej byłoby zostawić pudełko, żeby Severus je na pewno dostrzegł i znalazł.

Podszedł do jednej z półek, na której oprócz książek znajdowało się również kilka

dziwnie wyglądających przedmiotów i podstawka na pióra. Przyjrzał się dokładnie

piórom, ale nie było wśród nich tego, które podarował Severusowi na urodziny.

Zastanawiał się, gdzie mężczyzna trzyma jego prezent. I gdzie trzyma figurkę?

Prawdę powiedziawszy, nigdy jej nigdzie nie widział.

Odwrócił się i ponownie rozejrzał po komacie. Zawsze było tu tak cicho. Zupełnie

inaczej niż w wieży Gryffindoru. Tam zawsze był harmider, nawet w dormitorium

słyszał głosy dochodzące z Pokoju Wspólnego. Po tylu latach spędzonych w

samotności lubił towarzystwo innych, ale czasami potrzebował ciszy. A tutaj zawsze

mógł ją znaleźć.

Stolik. Może po prostu położy pudełko na stoliku? Ruszył w kierunku połyskującego

w chybotliwym świetle świec blatu, jednak zanim do niego dotarł, jego uwagę

przyciągnął nikły, zielony blask. Harry zatrzymał się i odwrócił, poszukując jego

źródła. Cofnął się o krok i zobaczył. Niewielką szparę pomiędzy półkami. Szparę

prowadzącą do sekretnego laboratorium Severusa.

Severus musiał się śpieszyć, skoro zostawił niedomknięte drzwi...

Harry wiele razy zastanawiał się nad tym, co też za eliksir warzył Severus i co

jeszcze robił w tym laboratorium. Powoli, ostrożnie podszedł do szpary i zajrzał przez