De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
Maar de dievenvanger was altijd op z’n hoede als hij met iemand van het groepje sprak. Behalve met Mart, toen Mart nog praatte. De twee hadden moppen uitgewisseld en gedobbeld wanneer de vrouwen wat verderop reden. Egwene dacht dat hij het niet fijn vond de enige man te zijn, hoe nuttig een Aes Sedai en drie vrouwen die daarvoor werden opgeleid, ook waren. Sommige mannen vonden het vooruitzicht op een gevecht gemakkelijker dan een blik op een Aes Sedai. ‘Wat voor soort problemen?’ vroeg Elayne.
Ze sprak luchtig, maar met zo’n duidelijke verwachting van een onmiddellijk en nauwkeurig antwoord dat Hurin meteen zijn mond opendeed. ‘Ik ruik...’ Hij slikte de rest in en knipperde met z’n ogen alsof hij verbaasd was, terwijl hij schichtig van de ene vrouw naar de andere keek. ‘Enkel een gevoel,’ zei hij ten slotte. ‘Een... ingeving. Ik heb gisteren en vandaag sporen gezien. Een heleboel paarden. Twintig of dertig die over deze weg hebben gereden, heen en terug. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Dat is alles. Een gevoel. Maar ik zou zeggen dat we last krijgen.’
Sporen? Ze waren Egwene niet opgevallen. Nynaeve zei scherp: ‘Ik heb er geen moeilijkheden in gezien.’ Nynaeve vond zichzelf een even goede spoorzoeker als elke man. ‘Ze waren dagen oud. Waarom denk je dat er moeilijkheden komen?’
‘Ik denk enkel dat ze komen,’ zei Hurin langzaam, alsof hij meer wilde zeggen. Hij sloeg zijn ogen neer, wreef langs zijn neus en haalde diep adem. ‘We zijn al een hele tijd niet meer door een dorp gekomen,’ mompelde hij. ‘Wie weet welk nieuws uit Falme er eerder is dan wij? Misschien krijgen we een andere ontvangst dan we verwachten. Ik vermoed dat deze mannen struikrovers kunnen zijn, moordenaars. We moeten oppassen, denk ik. Als Mart niet ziek was, zou ik de weg voor ons verkennen, maar misschien is het momenteel het beste dat ik jullie niet alleen laat.’
Nynaeve trok haar wenkbrauwen op. ‘Geloof je dat wij niet voor onszelf kunnen zorgen?’
‘De Ene Kracht helpt niet veel als iemand je vermoordt voor je haar kunt gebruiken,’ zei Hurin tegen de zadelboom voor zich. ‘Neem me niet kwalijk, maar ik denk dat... Ik ga een tijd naast Verin Sedai rijden.’ Hij spoorde zijn paard aan en galoppeerde naar voren voor iemand wat tegen hem kon zeggen.
‘Nou, dat verbaast me,’ zei Elayne toen Hurin op korte afstand van de Bruine zuster zijn paard inhield. Verin leek hem niet op te merken en hij leek dat best te vinden. ‘Hij is vanaf ons vertrek van de Kop van Toman steeds zo ver mogelijk uit Verins buurt gebleven. Hij kijkt haar altijd aan alsof hij bang is voor wat ze zou kunnen zeggen.’
‘Achting voor een Aes Sedai betekent niet dat hij niet bang voor haar is,’ zei Nynaeve, en voegde er toen weifelend aan toe: ‘Of voor ons.’
‘Als hij denkt dat er moeilijkheden kunnen komen, moeten we hem op pad sturen om de weg te verkennen.’ Egwene haalde diep adem en keek de twee andere vrouwen zo effen mogelijk aan. ‘Als er moeilijkheden komen, kunnen wij onszelf beter verdedigen dan hij met honderd soldaten.’
‘Hij weet dat niet,’ zei Nynaeve vlak, ‘en ik ga het hem niet vertellen. Of iemand anders.’
‘Ik kan me voorstellen wat Verin erover zou zeggen.’ Elayne klonk bezorgd. ‘Ik wou dat ik wist hoeveel zij echt weet, Egwene. Ik weet niet of mijn moeder mij kan helpen als de Amyrlin het ontdekt, laat staan jullie tweeën. Ik weet niet eens of ze het zou proberen.’ Elaynes moeder was de koningin van Andor. ‘Ze kon slechts een beetje van de Ene Kracht leren voor ze afscheid nam van de Witte Toren, maar ze heeft sindsdien geleefd alsof ze in het zusterschap was opgenomen.’
‘We kunnen niet op Morgases hulp rekenen,’ beaamde Nynaeve. ‘Zij zit in Caemlin en wij zullen in Tar Valon zijn. Nee, waarschijnlijk hebben we al problemen genoeg doordat we er op die manier tussenuit zijn geknepen. Wat we meebrengen zal daar niets aan veranderen. We kunnen ons maar het beste koest houden, ons nederig gedragen en niets doen om nog meer aandacht te trekken.’
Op een ander moment zou Egwene hebben gelachen om het idee van nederig gedrag bij Nynaeve. Zelfs Elayne, de erfdochter van Andor, lukte dat beter. Maar ze was niet in de stemming voor gelach. ‘En als Hurin gelijk heeft? Als we aangevallen worden? Hij kan ons niet verdedigen tegen twintig of dertig man en we kunnen al dood zijn voor Verin iets onderneemt. Je zei dat je een storm voelde, Nynaeve.’
‘O ja?’ vroeg Elayne. Roodgouden krullen zwierden rond toen ze haar hoofd schudde. ‘Verin zal het niet prettig vinden als we...’ De woorden stierven weg. ‘Nou ja, wat Verin wel of niet goed vindt... misschien moeten we wel.’
‘Ik doe wat ik moet doen als er iets gedaan moet worden,’ zei Nynaeve scherp, ‘en als dat nodig is, gaan jullie tweeën er zo snel mogelijk vandoor. De Witte Toren staat misschien op z’n kop vanwege jullie mogelijkheden, maar denk maar niet dat ze jullie niet zullen sussen als de Amyrlin Zetel of de Zaal van de Toren dat besluit.’ Elayne slikte diep. ‘Als ze ons daarvoor sussen,’ zei ze zwakjes, ‘dan zouden ze dat bij jou ook doen. We moeten samen vluchten of samen iets doen. Hurin had in dat dorp ook gelijk. Als we in leven willen blijven en daardoor problemen krijgen met de Toren, dan moeten we misschien... doen wat we moeten doen.’
Egwene rilde. Gesust. Afgesneden van saidar, de vrouwelijke helft van de Ware Bron. Maar weinig Aes Sedai waren ooit zo gestraft, maar er waren overtredingen waarvoor de Toren het sussen eiste. Novices moesten de namen kennen van alle Aes Sedai die ooit waren gesust, en hun misdaden.
Ze kon nu altijd de Bron voelen, hier, net uit het zicht, zoals de hoge middagzon achter haar. Ook al kreeg ze vaak niets te pakken als ze saidar wilde aanraken, ze wilde het toch steeds voelen. Hoe meer ze het aanraakte, hoe meer ze het wilde. Voortdurend eigenlijk, ongeacht de waarschuwing van Sheriam Sedai, de Meesteresse der Novices, voor de gevaren van te grote gewenning aan dat fijne gevoel van de Ene Kracht. Ervan afgesneden te worden, nog steeds in staat saidar te voelen, maar het nooit meer kunnen aanraken... Ook de anderen leken er niet over te willen praten. Om haar beven te verbergen, boog ze zich voorover naar de zachtjes heen en weer wiegende draagbaar. Marts dekens waren weggegleden, waardoor een gebogen dolk in een gouden schede zichtbaar werd in zijn hand. Een robijn zo groot als een duivenei zat op de top van de greep. Ze schoof de dekens terug over de hand en zorgde er goed voor de dolk niet aan te raken. Mart was iets ouder dan zij, maar zijn ingevallen wangen en grauwe huid maakten hem ouder. Zijn ontblote
borst bewoog nauwelijks, terwijl hij raspend ademhaalde. Bij zijn voeten lag een volle leren zak. Ook daar schoof ze de deken overheen. We moeten Mart naar de Toren krijgen, dacht ze. En de zak. Nynaeve boog zich eveneens over Mart heen en voelde aan zijn voorhoofd. ‘Zijn koorts is gestegen.’ Ze klonk bezorgd. ‘Had ik maar wat zorgeloosknollen of koortsweer.’
‘Misschien moet Verin hem weer helen,’ zei Elayne. Nynaeve schudde ontkennend haar hoofd. Ze streek Marts haren glad en zuchtte, waarna ze zich oprichtte voor ze iets zei. ‘Ze zegt dat ze hem nu alleen nog maar in leven kan houden en ik geloof haar. Ik... ik heb gisteravond zelf getracht hem te helen, maar er gebeurde niets.’ Elayne snakte naar adem. ‘Sheriam Sedai zei dat we dat pas mogen proberen tot we een honderdtal keren stap voor stap begeleid zijn.’
‘Je had hem kunnen doden,’ zei Egwene scherp. Nynaeve snoof luid. ‘Ik was al aan het helen voor ik ooit aan Tar Valon dacht, zelfs al wist ik niet eens dat ik het deed. Maar ik vind dat ik mijn kruiden en middeltjes nodig heb om het voor mij te laten werken. Ik wou dat ik koortsweer had. Ik denk niet dat hij nog veel tijd heeft. Uren misschien.’