De Herrezen Draak

Hij zat nog te huiveren toen de slaap eindelijk kwam, een lichte halfslaap, gevuld met een flauw bewustzijn van de kamer om hem heen en gedachten aan de kou. Maar de nare dromen daarin waren beter dan sommige andere dromen.

Rhand zat in elkaar gedoken onder de bomen en zag de zwarte, breedgeschouderde hond door de nacht naar zijn schuilplaats komen. Zijn zij deed pijn – de wond die Moiraine niet kon helen – maar hij negeerde het. De maan gaf amper genoeg licht. De hond reikte bijna tot zijn middel, had op zijn dikke nek een enorme kop met tanden die leken te glanzen als nat zilver in de nacht. Het dier snoof de lucht op en draafde naar hem toe.

Kom, dacht hij. Dichterbij. Ditmaal krijgt je baas geen waarschuwing. Dichterbij. Goed zo. De hond was nu nog maar tien stappen van hem vandaan en een laag gegrom rommelde in de borst van het dier toen hij opeens naar voren schoot. Recht op Rhand af. De Kracht vulde hem. Er schoot iets uit zijn uitgestrekte handen; hij wist niet zeker wat het was. Een staaf wit licht, tastbaar als staal. Vloeibaar vuur. Een ogenblik lang, in het midden ervan, leek de hond doorzichtig te worden en toen was hij weg.

Het witte licht verflauwde, afgezien van het beeld dat nog in Rhands ogen bleef branden. Hij zocht steun tegen een nabije boomstam en voelde de ruwe bast op zijn gezicht. Hij beefde van opluchting en stil gelach. Het werkte. Licht nog aan toe, ditmaal werkte het. Dat was niet altijd gebeurd. Er waren deze nacht andere honden geweest. De Ene Kracht klopte in hem, zijn maag draaide zich om van de duistere smet op saidin en wilde zich legen. Zweet parelde op zijn gezicht, ondanks de koude nachtwind, en zijn mond smaakte bitter en wrang. Hij wilde gaan liggen en doodgaan. Hij wilde wat middeltjes van Nynaeve slikken, of dat Moiraine hem heelde, of... Iets... wat dan ook... om de misselijkheid kwijt te raken die hem verstikte. Maar saidin vervulde hem ook met leven. Levenskracht en bewustzijn drongen door zijn onpasselijkheid heen. Leven zonder saidin was een fletse namaak. Al het andere een vale nabootsing. Maar ze kunnen me vinden als ik het vasthoud. Me opsporen, vinden. Ik moet Tyr zien te bereiken. Daar zal ik het merken. Als ik de Draak ben, zal er een eind aan komen. En als ik het niet ben... Als dit alles een leugen is, dan komt daar ook een einde aan. Een einde. Met tegenzin, oneindig langzaam, verbrak hij de band met saidin, gaf de omhelzing op alsof hij zijn levensadem opgaf. De nacht leek grauw. De schaduwen verloren hun oneindig scherpe lijnen en vloeiden ineen. Heel ver in het westen huilde een hond, een huiveringwekkende kreet in de stille nacht.

Rhands hoofd ging omhoog. Hij tuurde naar het westen alsof hij de hond kon zien als hij het maar hard genoeg probeerde. Een tweede beantwoordde de eerste, toen nog een en nog twee meer, alle verspreid in het westen.

‘Maak maar jacht op me,’ snauwde Rhand. ‘Jaag op me, als je durft. Mij krijg je niet als voer. Niet meer!’

Hij duwde zich van de boom af, waadde door een ondiepe, ijzige beek en begaf zich toen in gestage tred naar het oosten. Koud water drong in zijn laarzen door en zijn zij deed pijn, maar hij negeerde het allebei. De nacht was weer stil achter hem, maar ook dat negeerde hij. Maak maar jacht op me, ik kan ook jagen, ik ben geen voer.