De Herrezen Draak

Op Verins woedende blikken liet Egwene langzaam en tegenstribbelend saidar los. Het was altijd moeilijk het te laten gaan. Nog later verdween ook de gloed rond Nynaeve. Nynaeve keek boos naar het smalle gezicht van de Witmantel voor hen, alsof hij nog steeds een of andere gemene streek kon uithalen. Elayne leek geschokt door wat ze had gedaan.

‘Wat jullie hebben gedaan,’ begon Verin en zweeg toen om diep adem te halen. Haar blik omvatte elk van de drie vrouwen. ‘Wat jullie hebben gedaan, is afschuwelijk. Afschuwelijk! Een Aes Sedai gebruikt de Kracht niet als wapen, behalve tegen Schaduwgebroed of in het alleruiterste geval om haar leven te verdedigen. De Drie Geloften...’

‘Ze wilden ons doden,’ onderbrak Nynaeve haar verhit. ‘Ons doden, of ons wegvoeren om gemarteld te worden. Hij stond op het punt dat te bevelen.’

‘Het... eigenlijk gebruikten we de ene Kracht niet als wapen, Verin Sedai.’ Elayne hield haar hoofd hoog, maar haar stem trilde. ‘We hebben niemand gewond en niet eens getracht iemand te verwonden. Natuurlijk...’

‘Geen haarkloverij!’ snauwde Verin. ‘Als jullie volledig Aes Sedai zijn – als jullie dat ooit worden – zullen jullie gebonden zijn aan de Drie Geloften, maar ook van Novices wordt verwacht dat ze hun best doen om te leven alsof zij reeds zijn gebonden.’

‘Wat doen we met hem?’ Nynaeve gebaarde naar de Witmantel, die nog steeds verstomd op de weg stond. Haar gezicht stond even strak en bijna even boos als dat van de Aes Sedai. ‘Hij wilde ons gevangennemen. Mart zal sterven als hij niet spoedig in de Toren komt enen...’

Egwene wist wat Nynaeve met moeite verzweeg. En we kunnen die zak niet in andere handen dan die van de Amyrlin laten vallen. Verin nam de officier behoedzaam op. ‘Hij probeerde ons alleen maar angst aan te jagen, kind. Hij wist heel goed dat hij ons nergens heen kon sturen, niet zonder zich heel veel ellende op de hals te halen. Niet hier, niet in het zicht van Tar Valon. Ik had hem kunnen ompraten, met wat tijd en geduld. O, misschien zou hij best willen proberen ons te vermoorden, vanuit een hinderlaag, maar zelfs een Witmantel met de hersens van een geit zal niet proberen een Aes Sedai aan te vallen als zij weet dat hij er is. Zie wat je hebt gedaan! Wat voor verhalen zullen die mannen vertellen en wat voor kwaad zal dat doen?’ Het gezicht van de officier was rood geworden toen ze over de hinderlaag sprak. ‘Het is niet laf om geen frontale aanval te doen op de krachten die de wereld braken,’ barstte hij los. ‘Jullie heksen willen de wereld opnieuw breken, in dienst van de Duistere!’ Verin schudde ongelovig en vermoeid haar hoofd.

Egwene wilde iets van de schade herstellen die ze had veroorzaakt. ‘Wat ik heb gedaan, spijt me zeer,’ zei ze tegen de man. Ze was blij dat zij geen Aes Sedai was en nog niet gebonden was om niet te liegen, omdat wat ze zei eigenlijk maar half waar was. ‘Ik had het niet moeten doen en ik bied mijn verontschuldigingen aan. Ik weet zeker dat Verin Sedai uw blauwe plekken wil helen.’ Hij deed een stap achteruit, alsof ze hem aanbood levend gevild te worden, en Verin snoof luid. ‘We hebben een lange reis achter de rug,’ ging Egwene verder, ‘helemaal van de Kop van Toman en als ik niet zo moe was geweest, zou ik nooit...’