Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
Вужык. Голуб на плячы. Дак - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Вужык. Голуб на плячы. Дак

Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:

Другі том выдання складаюць аповесці, апавяданні і нарыс пра родны горад Мазыр. Перапляценне розных жанраў – прытчы і казкі, фантасмагорыя і фантазія... Усё пераплецена і ўзаемазвязана, і ўсе творы пранізаны дабрынёй і шчырасцю, клопатам і занепакоенасцю будучым лёсам роднага краю; характары герояў выпісаны праўдзіва і дасканала, яны кранаюць, пакідаюць добрае ўражанне, прымушаюць задумацца над тым, куды мы ідзем, да чаго імкнемся... Аповесці “Вужык”, “Муха”, “Ахутавана”, прытча “ІХ”, казка “Начное падарожжа” – выклікаюць у душы чытача замілаванне і здзіўленне, радасць і трывогу за будучыню, адначасова нараджаючы ў душы гонар і радасць за родны край, родныя мясціны, за тое, што было ў нас гераічнае мінулае, якім мы можам ганарыцца, раўняцца на тых слынных людзей, якія жылі да нас, якія пракладвалі нам шлях у заўтрашні дзень. Кнігу з цікавасцю прачытаюць людзі розных узростаў, але найбольш аўтар хацеў бы, каб яе прачытала моладзь, бо асноўны лейтматыў кнігі – каханне і любоў, дабрыня і шчырасць юначых памкненняў... 
1 ... 333 334 335 336 337 338 339 340 341 ... 379
Перейти на страницу:
Мае шчырыя і выпакутаваныя словы прызнання нараджаліся для цябе прачула і з тайнай надзеяй, бо верылася, што павернецца яно зноў да лепшага і ў нашых сэрцах адродзіцца разуменне адно аднаго... З тых слоў знячэўку, сам не чакаў, дальбог, я выштукаваў з адмысловым узорам казачны цуд – крышталёвую, падобную на цябе ранейшую, вазу – ды яшчэ празрыстую, блакітную, як неба, чыстую, як крынічная вада, і, як і ты, загадкавую, чароўную, якой ты і прыходзіла ў дзівосных казках. Ваза – чараўніца – нябачная звычайнаму, чужому воку, а толькі мне і каханай – яе ўлюблёнаму позірку... Я гладзеў на свой цуд з радасцю і са здзіўленнем, што стаў з-за мройных пакутаў ці не шкляным майстрам; а ты ляжала маўкліва, затуліўшыся ў зеленцаватую намітку, прымружыўшы вейкі, адвярнуўшыся ад мяне да сцяны, – на якой віселі малюнкі з зыркай восенню і морам; ты чакала ад мяне нечага важнага і рашучага – ці то слоў, ці то дзеянняў, каб зразумець усё і ўбачыць, нарэшце, таго, каму баялася паверыць шчыра, скінуўшы з майго твару маску, якая хавала мяне сапраўднага. І тады ж я паставіў побач з табою крохкую вазу, – ля беласнежных, бы лілеі, узгоркаў слодычы і вар’яцтва, а калі паклаў між іх галаву і прыслухаўся, стаіўшыся, то пачуў, як занепакоена і трывожна забілася тваё сэрца. Тады ж, каб супакоіць цябе, пачаў шаптаць тыя словы, але так, каб яны даляталі не толькі да твайго слыху, а і да сэрца, да тваёй недаверлівай душы і Ахутаваны... Спадзяваўся – а мо і дастукаюся прызнаннем да тваёй душы, і, можа, ты, ўрэшце, станеш той, ранейшай, зразумелай, пяшчотнай і закаханаю, перапоўненай смагаю і жаданнем, – такой і снілася мне па начах, як дражнілася ўсё роўна ці пасміхалася з маёй душэўнай бязладнасці і нясмеласці... Як мне хацелася, каб ты цяпер хаця б усміхнулася, як і раней, уздыхнула ад слодычных гадзінаў яднання, прашаптала, як песню, тое чароўнае адзінае слоўца, толькі адно з процьмы мільёнаў, што гавораць людзі... Прызнаюся: ніколі і нікому, ні да гэтага, ні пасля, ні на тым, ні на гэтым жорсткім і грэшным свеце не шаптаў, не гаварыў, не імкнуўся вымавіць такія словы. Яны ўвесь час былі надзейна схаваны ўва мне глыбока і спалі, лежачы маўкліва на донцы маёй, спакутаванай і параненай часам і халоднымі адносінамі, душы.. Сам не ведаў, тым больш не здагадваўся пра іх існаванне, не думаў, што яны некалі народзяцца, дачакаўшыся ўсё ж твайго слыху і гэтай сонечна-святочнай часіны... І адразу ж, прамовіўшы тое, адчуў – у тую ж хвілінку, у тое ж імгненне, якое доўжылася ці не вечнасць, дальбог, што ў мяне раптоўна адняліся апошнія сілы жыцця і я страціў галоўнае, што ёсць у кожнага чалавека – здольнасць Кахаць цябе. Цябе, адзіную ўва ўсім свеце... Мне ж заставалася зрабіць толькі самае апошняе – паставіць у тую чароўную вазу свежыя ранішнія кветкі, якія прынёс перад узыходам сонца ў наш утульны пакой, ведаючы, што ты любіла толькі блакітныя валошкі-васількі, якія растуць на жытнёвым і неабдым полі Ахутаваны... Але раніцай – золкай і халоднай, роснай і ціхай,– перад самым узыходам жоўта-ружовага млявага сонца – бы сланечнік, круглага і прыцягальнага ў таямнічасці, я, прачнуўшыся, не ўбачыў цябе побач са мною... Ты ж пайшла ў малінавае мроіва – ці то ўцякаючы ад мяне, не развітаўшыся, не сказаўшы ні добрага, ні благога, ці то расчараваўшыся ўва мне, чаго і баялася ўвесь час. А на тумбачцы я не прыкмеціў вазы, як ні ўглядаўся. І заўважыў, што па ўсім пакоі, спрэс па чыстай падлозе, рассыпалася яна кропелькамі залатога дажджу – і ўсе яны змяшаліся з пялёсткамі разарваных васількоў... Думаю6 ты скінула знарок, ці яна сама разбілася ад крыўды на дробныя аскалёпачкі – зыркія, да слепу ў вачох? Дзіўлюся, уражаны: і як толькі ты прайшла па іх босая?! Прайшла, не параніўшыся, ступіўшы на аскалёпкі… Цяпер жа ведаю: не ўбачыла ты і зусім тае вазы і кветак, і перакананы: не адчула нават і яе прысутнасці! …Таму мае памкненні і разбіліся, як і яна, аб лёд недаверу. А раз не бачыла, то і не магла парэзацца на тых аскалёпках. А раз не парэзалася, то і адкрылася мне нечаканая выснова: значыць, не супадалі нашыя жаданні, як ні імкнуліся,– ды і не маглі яны супадаць, калі за ўвесь час я не здолеў запаліць у тваім сэрцы надзею, полымя і радасць шчасця, а ўсяго толькі назбіраў галінак для цяпельца – і то сырых, не смалістых, ды і, самае, галоўнае і вінавата-прыкрае, – я ж забыўся прыхапіць з сабою нават і запалкі... Вось чаму ты мне падалася глухой і нават абыякавай, – ты ж не змагла ўспрыняць майго апошняга кроку табе насустрач, а я, дурань, шчыра верыў, што сальюцца нашыя збалелыя душы ў адно вялікае і непарушнае Сонца нашай еднасці і кахання, і мы абое ўзляцім на шыкоўныя аблокі, нашай ужо, Ахутаваны... Дык я ж, выходзіць, ніколі і не будзіў тваёй загадкавай душы, то я, значыць, быў халодны і ледзяны, як айсберг акіяна, а толькі ўявіў Бог ведама што пра сябе, саманадзейнага і глухога... Бо не навучыўся адчуваць твае жаданні і шчырыя думкі. А яшчэ ж, дурань, абвінавачваў цябе – чыстую і светлую, – і ў чым абвінавачваў?! У сваёй жа жорсткасці і слепаце, а цяпер пакутую ізноў, – але ўжо ад таго, што думаю ўжо інакш: ці вымалю цяпер, пасля ўсяго гэтага, хаця б адзінага слова спагады? Ці дачакаюся я яго?
1 ... 333 334 335 336 337 338 339 340 341 ... 379
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)