![Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]
- Автор: Юхнавец Янка
- Год: 1996
- Язык: белорусский
- Жанр: Другая драматургия
Электронная книга - «Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]». Краткое содержание книги:
Ты толькі асьвяці мяне,
а Сам астанься там, у небе,
у дайным назіраньні.
Я-ж буду тут — прынукай успамінаў у шэразе гадоў
ускрослых пакаленьняў ізь цела Абэля.
Я стануся тварцом кону іхнага,
касцом пожняў іхных хваляваньняў.
Дай, Божа, каб мая зямля
засьцігла подыхам вясьнянага першапаўстаньня!
(хрысьціцца, абмывае твар у ручаі, зачэрпвае
бэльчыкам ваду, ідзе да будана)
Апошнюю балонку ў Бібліі
пасьля я дачытаю… Кароткай дарогай ідучы
ад ручая, я ўзмацнею зноў…
Божа, чаму Ты блукаеш у моцы ў сваёй?
Навошта захапляешся пакутамі й шчасьцем
аднолькава?
Ня будзь Ты цямрынёй
між дзён людзкіх. Схіліся над сахой
вунь побач з селянінам.
Не ляжы мяжой спакметнай між людзьмі,
што гэтак морацца ў змозе неадоленай,
каб быць спрадвечнасьцяй… ці толькі ўсяго
жыцьцём-наканаваньнем…
Ды час пайсьці ўжо. Пайсьці! Пайсьці!
Айчынная дадумнасьць апавядае:
— Як пайшоў, дык зноў куток знайшоў
парожні.
Замовы каля мяне шапочуцца аддаўна…
(уваходзіць у будань неўзабаве стуль
выходзіць з пучкамі сухіх красак-травы)
—--------------
(Стары замак. У некаторых месцах ён паўразбураны.
Насустрач выбягае Дамаведка)
Дамаведка
Хутчэй, хутчэй, ты, чалавек сьвяты!
Я толькі што зьбіралася пабегчы да цябе
прасіць сьвятой мальбы і помачы тваёй…
Пустэльнік
А я сам іду… баржджу, і ведаю — чаму.
Дамаведка
Наш князь яшчэ жывы,
і, мабыць, да адходу
яму прыносіць трэба пакору і пашану.
Пустэльнік
(ледзь прыпынна каля Дамаведкі)
Мае пачуцьці спагады й дабра
заўсёды зь ім… ня толькі сяньня.
(паўголасам да сябе)
Пашана незраўнёна — сьмех учарашні.
Але-ж хвалю яго, каб вырвацца зь ярма
пагарды…
Дамаведка
Што, ойча, кажа? Я не пачула гутаркі сьвятой.
Пустэльнік
(уваходзіць, дае пучок сухой травы
Дамаведцыь шапотна)
Даўно я ведаю пра князевы нямоцы.
Нат уначы я думаў, як памагчы яму…
Ты-ж гэтыя звары цярпліва краскі
й астудзі,
каб можна піць было адразу, нагбам,
Але сама ня пі навару,
бо цуды-моцы прападуць усе.
Дамаведка (упэўнена)
Цуды набожныя, сьвятыя
князю памогуць, ня мне.
А лек мой, ойча, грыб сухі
звараны ў капусьце кісьленай…
Пустэльнік
Акыш, гарэзная!
Гарыш сытнелая
хлебамі-князькамі.
—-----------
(Князява адпачывальня. Уваходзіць Пустэльнік. Князь
напаўзьлёзе ў ложку)
Пустэльнік (спачувальна)
Князя нашага багасловіць Бог!
Прашу спагад сьвятых пакутам князкім…
Ледзь толькі дзень пачаўся ў маім самотніку,
я душой ачуненай кліч пачаў ратунку.
Я пабарзьдзіў. Князю, бачыш — яшчэ рана гэтак,
першым променем усё не абзарэла…
У князя, мабыць, пакуты тыя самыя?
Сілы таёмныя хваробы нежаданай
даюць магчымасьць тлець агням балючым.
Так сьмерць прабуе моц сваю заўсёды
каля варотаў зямнога раю…
(пахопна)
… але абдымкамі няроднай мацеры
вас, князь, напэўна, не прыгубляе.
Цярпеце з ласкаю — так Богу трэба.
Князь
(Пакутна ўсхопліваеццаь кароткі час глядзіць на
Пустэльніка, адхінаецца на падушкі)
Унок ты Богаў, як раптам ты зьмяніўся.
З маўклівым болем паслухаў твае словы.
Ты маладзейшы за мяне,
бяз грэху ты прад Госпадам,
ты неяк гутарыш прыгодай эвангельскай.
Я ў мінуласьці наводлесьць падобныя
ня слухаў ад цябе.
Год не адзін гасьціў у маіх харомах —
нічога не казаў. Чаму?
Мо тады азначаў няпустэльна
дні іншыя і цягі нясунятныя
да асалод жыцьця.
Чаму пра сьмерць
ты мне гаворыш сяньня?
(глядзіць у столь)
… о сэрца і душа зьняможнага старэчы!
Каму адход прарочаць людцы
зь імём каб жыць у днях ледзь сытным.
Яны ўсе — прасмаленая вяроўка,
трымальнік вечны ад прыгод жыцьцёвых!
Дух сьвяты,
просьбу спадабай маю — сьцеражы мяне!
Я жыву яшчэ — жывым жыву…
Пустэльнік (лагодна перапыняе)
Апраўднасьці грахам сваім