Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Właz śluzy, do której prowadziła rampa, był otwarty, a Honor nawet nie próbowała ukryć zdumienia, widząc dwie postacie w mundurach, które właśnie przez niego wyszły. Nie spodziewała się oficjalnej eskorty — nie prosiła o nią i nie leżało to w zwyczajach Marynarki Graysona. Zresztą nawet gdyby było inaczej, to tworzyliby takową młodsi oficerowie, a dystynkcje i ilość złota na daszkach wskazywały, że oboje przybyli byli kapitanami. Oboje, bowiem jedno z nich było bez cienia wątpliwości kobietą, co sprawiało, że cała sytuacja stawała się jeszcze dziwniejsza i jeszcze bardziej interesująca. We flocie Graysona służyło niewiele kobiet-oficerów i naturalnie żadna nie pochodziła z planety, toteż wchodząca musiała należeć do personelu wypożyczonego przez Royal Manticoran Navy. Honor zaciekawiło, czy kiedykolwiek się spotkały. Przełączyła lewe oko na zbliżenie, ale kobieta była na wpół zasłonięta przez towarzysza i Honor nie potrafiła rozpoznać jej rysów. Rozpoznała za to jego rysy i pierwszy raz w życiu z wrażenia potknęła się o własne nogi.

Gdyby nie błyskawiczny refleks LaFolleta, rozciągnęłaby się jak długa na pokładzie, robiąc z siebie pośmiewisko co się zowie. Nimitz prychnął zaskoczony, łapiąc w ostatnim momencie równowagę, w czym nie pomógł mu szok Honor, gdy rozpoznała mężczyznę. Zdołała jakimś cudem nie zgubić kroku i utrzymać wyprostowaną postawę, ale nie mogła oderwać wzroku od czekającego pod pinasą oficera. Nie mogła też uwierzyć własnym oczom — jeżeli to rzeczywiście był on, to co tu robił?!

— Milady? — Cichy, lecz pełen napięcia głos LaFolleta wyrwał ją z zaskoczenia.

Potrząsnęła głową niczym bokser próbujący dojść do siebie po niespodziewanym ciosie, nim odparła:

— Wszystko w porządku, Andrew. — Poklepała go uspokajająco po ręce trzymającej jej łokieć i z wysiłkiem oderwała wzrok od powodu całego zamieszania. — Coś mi wpadło do głowy.

LaFollet mruknął coś średnio uprzejmie — wiedziała, że go nie oszukała, ale on z kolei wiedział, że nie należy drążyć tematu. W milczeniu dotarli do rampy i czekający przy niej smukły mężczyzna zasalutował.

— Dzień dobry, lady Harrington.

Jego akcent i wymowa wskazywały, że na pewno nie urodził się na Graysonie, choć w kapitańskim mundurze wyglądał znacznie naturalniej niż Honor czuła się w admiralskim. Głos miał głęboki i nie było w nim śladu drżenia, za to w oczach widać było ostrożność. Jej uczucia z kolei były zbyt sprzeczne, by mogła skorzystać z pomocy Nimitza, ale zrobiła co mogła, by tego nie okazać. Trzydzieści lat to wystarczający czas, by nauczyć się doskonale panować nad mięśniami twarzy, toteż z kamienną miną odsalutowała i wyciągnęła ku niemu rękę.

— Dzień dobry, kapitanie Yu.

Jego uścisk był zdecydowany, a przez usta przewinęło mu się coś na kształt lekkiego uśmiechu, gdy przekrzywiła głowę, przyglądając mu się.

— Pomyślałem sobie, że dobrze będzie spotkać się z panią jak najwcześniej, ma’am — powiedział, odpowiadając na nie wypowiedziane pytanie. — Jestem pani kapitanem flagowym.

— Tak? — Sama była zaskoczona, że jej głos pozbawiony jest śladu zaskoczenia.

— Tak, milady. — Przez moment patrzył jej w oczy, nim odwrócił wzrok i puścił jej dłoń, by wskazać drugiego oficera, także w kapitańskim mundurze. — A to, milady, jest szef pani sztabu. Sądzę, że się znacie.

Honor ponownie dała się zaskoczyć, ale tym razem była to zupełnie miła niespodzianka.