Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Verence II szanował czarownice. To one oddały mu tron. Był tego właściwie pewien, choć nie całkiem rozumiał, jak to się stało. A wobec babci Weatherwax żywił lęk. Podążał za nią pokornie w stronę lochów, podbiegając co chwilę, by dotrzymać jej kroku.

— Co się dzieje, pani Weatherwax?

— Muszę ci coś pokazać.

— Wspominała pani o elfach.

— Zgadza się.

— Myślałem, że elfy występują w baśniach.

— Tak?

— Znaczy… no wie pani… w bajaniach starych kobiet.

— I co?

Babcia Weatherwax zdawała się generować pole żyroskopowe — jeśli człowiek zaczął być wytrącony z równowagi, pilnowała, żeby w tym stanie pozostał.

Spróbował jeszcze raz.

— Nie istnieją. To właśnie chciałem powiedzieć.

Babcia dotarła do drzwi lochu. Były zbudowane głównie z poczerniałego od starości dębu, ale sporą część górnej połowy stanowiła żelazna krata.

— Tam.

Verence zajrzał do środka.

— Wielcy bogowie!

— Kazałam Shawnowi otworzyć nam te drzwi. Nie sądzę, żeby ktoś zauważył, jak wchodzimy. Nikomu nie mów. Gdyby krasnoludy i trolle coś odkryły, wyrywałyby kamienie z murów, żeby go wyciągnąć.

— Po co? Żeby go zabić?

— Oczywiście. Mają lepszą pamięć niż ludzie.

— A co niby ja mam z nim robić?

— Na razie trzymaj go tutaj pod kluczem. Skąd mam wiedzieć? Muszę pomyśleć.

Verence raz jeszcze spojrzał na elfa, który leżał zwinięty w kłębek na środku celi.

— To ma być elf? Przecież… Przecież to tylko wysoki, chudy człowiek z lisią twarzą. Mniej więcej. Myślałem, że one powinny być… piękne.

— Są piękne, jeśli są przytomne. — Babcia machnęła ręką. — Promieniują tym… no… Kiedy ludzie na nich patrzą, widzą piękno, widzą coś, czemu chcieliby sprawić przyjemność. One mogą wyglądać dokładnie tak, jak chciałbyś je widzieć. To się nazywa urok. Od razu można poznać, kiedy w pobliżu zjawią się elfy. Ludzie dziwacznie się zachowują. Przestają jasno myśleć. Czy ty o niczym nie wiesz?

— Myślałem… że elfy to tylko bajka. Jak Zębowa Wróżka.

— Nie ma co lekceważyć Zębowej Wróżki. To ciężko pracująca kobieta. Nigdy nie mogłam zrozumieć, jak sobie daje radę z drabiną i w ogóle. Nie. Elfy są rzeczywiste. Jak by to… Posłuchaj.

Odwróciła się i wystawiła palec.

— System feudalny. Jasne?

— Co?

— System feudalny! Uważaj, co mówię. Król na szczycie, potem baronowie i kto tam jeszcze, a niżej cała reszta… Czarownice trochę z boku — dodała dyplomatycznie. Złożyła dłonie. — System feudalny. Jak te szpiczaste budowle, w których kazali się chować pogańscy królowie. Rozumiesz?

— Tak.

— No właśnie. Tak widzą to elfy. Kiedy przedostaną się do świata, wszyscy znajdują się na samym dole. Niewolnicy. Gorzej niż niewolnicy. Gorzej nawet niż zwierzęta. Elfy biorą, co chcą, a chcą wszystkiego. Ale najgorsze, zupełnie najgorsze jest… że czytają w myślach. Słyszą, co myślisz, więc w samoobronie myślisz to, czego by chciały. Urok. A to oznacza okratowane nocą okna, jedzenie dla elfów, trzy obroty, zanim zacznie się o nich mówić, i podkowy nad drzwiami.

— Myślałem, że to wszystko to takie, no, wie pani… — Król uśmiechnął się niepewnie. — Zwyczaje ludowe.

— A jak myślisz, dlaczego ludzie się do nich przyzwyczaili? Oczywiście, że zwyczaje ludowe, głupku jeden.

— Tak się składa, że jestem królem — przypomniał z wyrzutem Verence.

— Ty głupi królu, wasza wysokość.

— Dziękuję.

— Chciałam powiedzieć, że to jeszcze nie znaczy, że to nieprawda. Może z latami historia zaczyna się plątać, ludzie zapominają szczegóły, zapominają, dlaczego coś robią. Tak jak z tymi podkowami.

— Pamiętam, że u babci wisiała taka nad drzwiami.

— No właśnie. To nie ma nic wspólnego z kształtem. Ale kiedy się mieszka w starej chacie i jest się biedakiem, to właśnie najłatwiejszy sposób zdobycia kawał żelaza z dziurkami.

— Aha.

— Z elfami chodzi o to, że brak im… no… — Babcia z irytacją pstryknęła palcami. — Zaczyna się na M.

— Manier?

— Hm… To prawda, ale nie.

— Muskułów? Mięsa? Mistyki?

— Nie. Nie. Nie. To jakby… rozumieć punkt widzenia kogoś innego.