Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Niania Ogg z powątpiewaniem obserwowała przygotowania Magrat.

— Okład ze spleśniałego chleba nie wydaje mi się specjalnie magiczny — stwierdziła.

— Mateczka Whemper zaklinała się na taki chleb. Ale nie wiem, co możemy poradzić na śpiączkę.

Magrat z nadzieją przeglądała stare, kruche stronice. Jej poprzedniczki w chacie zapisywały wszystko, co im przyszło do głowy, więc całkiem ważne zaklęcia mieszały się z komentarzami na temat stanu ich stóp.

— Tutaj stoi tak: „Te małe i szpiczaste kamienie czasem znajdywane, znane są jako Elfie Strzały, jako że są grotami strzał Elfów z Czasów Minionych”. Tyle tylko znalazłam. I jeszcze rysunek. Ale widziałam te kamienie w okolicy.

— Jest ich mnóstwo — zgodziła się niania Ogg, bandażując ramię Diamandy. — Bez przerwy wykopuję je w ogródku.

— Ale przecież elfy nie strzelają do ludzi. Elfy są dobre!

— Pewnie strzelały do Esme i tej dziewczyny dla zabawy, co?

— Ale…

— Posłuchaj, moja droga. Masz być królową, tak? To poważne zajęcie. Więc ty pilnuj króla, a my z Esme przypilnujemy… innych spraw.

— Być królową? To tylko gobeliny i spacery po zamku w niewygodnych sukniach! Znam babcię! Ona nie lubi niczego, co… co ma styl i grację. Jest taka cierpka.

— Śmiem twierdzić, że ma swoje powody — odparła uprzejmie niania. — No to dziewczyna jest już połatana. Co teraz z nią zrobimy?

— Mamy dziesiątki sypialni. I wszystkie są przygotowane dla gości. Możemy ją gdzieś położyć. Ehm… Nianiu?

— Słucham?

— Czy chciałabyś być druhną?

— Nie bardzo, moja kochana. Trochę już jestem za stara na takie rzeczy. — Niania zawahała się. — A czy nie chciałabyś mnie o coś zapytać?

— Nie rozumiem.

— No bo jeśli twoja mama nie żyje, a nie masz innych krewniaczek…

Magrat była wyraźnie zdziwiona.

— Po ślubie — podpowiedziała niania. — Chodzi o to, co nastąpi po ślubie.

— Ach, to… Nie, większość załatwi kucharz. Verence sprowadzi go specjalnie na wesele. Nasza kucharka nie radzi sobie z kanapkami i przekąskami.

Niania w skupieniu wpatrywała się w sufit.

— A potem? — spytała. — Jeśli rozumiesz, o co mi chodzi.

— Zamówiłam dużo dziewcząt do sprzątania. Nie martw się. Pomyślałam o wszystkim. Naprawdę chciałabym, żebyście z babcią nie traktowały mnie, jakbym o niczym nie miała pojęcia.

Niania odkaszlnęła.

— Twój narzeczony… Bywał trochę w świecie, jak sądzę? Na pewno spotykał się z dziesiątkami młodych kobiet.

— Dlaczego tak mówisz? Nie, nie wydaje mi się. Błazny niewiele mają z prywatnego życia, a odkąd został królem, ma mnóstwo pracy. Jest trochę nieśmiały wobec kobiet.

Niania zrezygnowała.

— Co tam — mruknęła. — Na pewno jakoś to rozwiążecie, gdy już… Wrócił król z babcią Weatherwax.

— Jak dziewczyna? — spytała babcia.

— Wyjęłyśmy strzałę i oczyściłyśmy ranę — odpowiedziała Magrat. — Ale nie chce się zbudzić. Lepiej niech zostanie tutaj.

— Jesteś pewna? — Babcia wahała się. — Trzeba na nią uważać. Mam wolny pokój.

— Nie powinno się jej ruszać — oświadczyła stanowczo Magrat.

— One ją naznaczyły. Jesteś pewna, że sobie z tym poradzisz?

— Jestem pewna, że to bardzo brzydka rana.

— Właściwie nie myślałam o ranie — rzekła babcia. — Została przez nich dotknięta. To miałam na myśli. Jest…

— Na pewno poradzę sobie z chorą osobą. Wiesz, nie jestem taka całkiem głupia.

— Nie powinna zostawać sama — upierała się babcia.

— Będzie tu mnóstwo ludzi — uspokoił ją Verence. — Jutro zaczną się zjeżdżać goście.

— Być sama to nie to samo, co nie mieć wokół ludzi.

— To jest zamek, babciu.

— Rzeczywiście. No tak. W takim razie nie będziemy dłużej przeszkadzać. Idziemy, Gytho.