Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Od czasu do czasu podnosili głowy i uśmiechali się do siebie. Przynajmniej wyglądało to na uśmiech, bo z tej odległości trudno mieć pewność.

Chyba właśnie coś powiedział…

Magrat uniosła do ust złożone dłonie.

— Słucham?

— Potrzebujemy…

— Nie rozumiem!

— Co?

— Co?

W końcu Magrat wstała i zaczekała, aż Spriggins, czerwony na twarzy z wysiłku, przysunie jej krzesło do Verence’a. Mogłaby przenieść je sama, ale królowym to nie uchodzi.

— Powinniśmy mieć nadwornego poetę — wyjaśnił Verence, wsuwając zakładkę do książki. — Każde królestwo powinno ich mieć. Piszą wiersze na specjalne okazje.

— Tak?

— Pomyślałem, że może pani Ogg? Słyszałem, że zna sporo zabawnych piosenek.

Magrat zachowała powagę.

— Ja… hm… przypuszczam, że zna wiele rymów do pewnych słów — przyznała.

— Jak się zdaje, obecnie średnia pensja to cztery pensy rocznie i comber worka. — Verence sprawdził w książce. — A może worek combru?

— Co właściwie miałaby robić? — zainteresowała się Magrat.

— Tu piszą, że rolą nadwornego poety jest recytowanie wierszy podczas ceremonii państwowych.

Magrat widziała już kilka zabawnych recytacji niani Ogg, zwłaszcza połączonych z gestykulacją. Z powagą skinęła głową.

— Pod warunkiem — rzekła — i chcę być absolutnie pewna, że dobrze mnie zrozumiałeś, pod warunkiem że obejmie to stanowisko po ślubie.

— Ojej… Naprawdę?

— Po ślubie.

— Och.

— Zaufaj mi.

— Ależ oczywiście, jeśli to ma ci sprawić przyjemność…

Jakieś hałasy rozległy się za podwójnymi drzwiami, po chwili otworzonymi gwałtownie. Wkroczyły niania Ogg i babcia Weatherwax z Shawnem, który usiłował je wyprzedzić.

— Ależ mamo! Powinienem wejść pierwszy i powiedzieć, kto to jest!

— Same powiemy, kim jesteśmy. Witam wasze wysokoście — rzuciła niania.

— Pokój temu zamkowi — dodała babcia. — Magrat, potrzebne jest leczenie. Tutaj.

Dramatycznym gestem zrzuciła na podłogę lichtarz i trochę zastawy, po czym ułożyła na stole Diamandę. Co prawda kilka akrów stołu było całkiem pustych i pozbawionych nakryć, ale co za sens starać się o odpowiednie wejście, jeśli człowiek nie jest gotów narobić bałaganu.

— Przecież walczyłyście wczoraj! — zawołała Magrat.

— To bez różnicy — odparła babcia. — Dzień dobry, wasza wysokość.

Król Verence skinął głową. Inni królowie pewnie wołaliby straże, ale Verence nie, ponieważ sam był człowiekiem rozsądnym, to była babcia Weatherwax, a zresztą i tak jedynym strażnikiem był Shawn Ogg, który usiłował wyprostować swoją trąbkę.