De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘De Witmantels?’ zei Perijn ongelovig. Mijn mond houden! Ik mag branden, als ik dat doe! ‘Hoe wist je door hen dat... Rhands waanzin. Is het besméttelijk?’
‘Niet zijn waanzin,’ zei Moiraine. ‘Het is nog niet zo ver dat je hem gek kunt noemen, Perijn. Hij is sterker ta’veren dan wie ook sinds de Eeuw der Legenden. Gisteren, in dit dorp... bewoog het Patroon, het vormde zich om hem heen als klei in een bakvorm. De bruiloften, de Witmantels, dat was meer dan voldoende om een goede verstaander te laten weten dat Rhand hier is geweest.’
Perijn haalde diep adem. ‘En zoiets zullen we overal aantreffen waar hij is geweest? Licht, als er Schaduwgebroed achter hem aanzit, kunnen ze hem even gemakkelijk opsporen als wij.’
‘Misschien,’ zei Moiraine. ‘Misschien niet. Niemand weet dat Rhand zo sterk ta’veren is.’ Heel even leek ze daar diep over na te denken. ‘Artur Haviksvleugel was de sterkste ta’veren van wie de overgeleverde geschriften gewagen. En Haviksvleugel was het lang niet zo sterk als Rhand.’
‘Men zegt,’ zei Lan, ‘dat het wel gebeurde dat mensen in één kamer met Haviksvleugel de waarheid spraken terwijl ze hadden willen liegen, of beslissingen namen waarvan ze niet eens beseften dat ze die overwogen. Het kwam voor dat iedere worp met de dobbelstenen, iedere omgedraaide kaart in zijn voordeel was. Maar slechts zo nu en dan.’
‘Jullie bedoelen dat je het niet weet,’ zei Perijn. ‘Hij kan onderweg naar Tyr een spoor van bruiloften en gek geworden Witmantels achterlaten.’
‘Ik bedoel dat ik zoveel weet als wat geweten kan worden,’ zei Moiraine scherp. Haar donkere ogen kastijdden Perijn als een zweep. ‘Het Patroon weeft heel nauwkeurig rond ta’veren en anderen kunnen de vorm van die draden volgen als ze weten waar ze moeten kijken. Pas op dat je tong niet meer ontrafelt dan je kunt bevatten.’
Ondanks zichzelf trok Perijn zijn hoofd in alsof zij hem sloeg. ‘Nou, je kunt beter maar wél blij zijn dat ik ditmaal iets heb gezegd. Simion weet dat je een Aes Sedai bent. Hij wil dat je de ziekte van zijn broer Noam heelt. Als ik niet met hem had gepraat, zou hij nooit voldoende moed bij elkaar hebben geraapt om het te vragen, maar was hij misschien na ons vertrek met zijn vrienden gaan praten.’ Lan ving Moiraines blik op en heel even keken ze elkaar strak aan. De zwaardhand leek een wolf die wilde toespringen. Ten slotte schudde Moiraine haar hoofd. ‘Nee,’ zei ze.
‘Zoals je wilt. Het is jouw beslissing.’ Het klonk of Lan het verkeerd vond, maar de spanning vloeide uit hem weg.
Perijn staarde hen aan. ‘Wilden jullie... Simion kan het niemand vertellen als hij dood is, nietwaar?’
‘Hij zal niet door mijn handen sterven,’ zei Moiraine. ‘Maar ik kan en wil niet beloven dat het altijd zo zal gaan. We moeten Rhand vinden en dat geef ik niet op. Druk ik me zo duidelijk genoeg voor je uit?’ Haar ogen hielden Perijn gevangen en hij kon geen antwoord geven. Ze knikte alsof zijn zwijgen antwoord genoeg was. ‘Breng me naar Simion.’
De deur naar Loials kamer stond open en een kring kaarslicht flakkerde de gang in. De twee bedden binnen waren tegen elkaar geschoven en Loial en Simion zaten ieder op een hoek van het bed. De man zonder kin staarde met open mond op naar Loial. ‘O ja, de stedding is prachtig,’ zei Loial net. ‘Het is daar zo vredig onder de Grote Bomen. Jullie mensen hebben jullie oorlogen en je gedoe, maar niets raakt ooit de stedding. Wij verzorgen de bomen en leven in harmonie...’ Zijn stem verstierf toen hij Moiraine, Lan en Perijn zag. Simion sprong overeind, boog en liep achteruit tot hij tegen de muur botste. ‘Eh... goede vrouw... eh... eh...’ Ook toen nog bleef hij buigen als een poppetje aan een draad.
‘Breng me bij je broer,’ beval Moiraine, ‘en ik zal zien wat ik kan doen. Perijn, jij komt ook mee, aangezien deze goede man jou als eerste heeft aangesproken.’ Lan trok een wenkbrauw op en ze schudde haar hoofd. ‘Als we allemaal gaan, zullen we opvallen. Perijn kan me de bescherming geven die ik nodig heb.’
Lan knikte aarzelend en keek Perijn hard aan. ‘Zorg daarvoor, smid. Als haar iets overkomt...’ Zijn kille blauwe ogen maakten de belofte af.
Simion greep een kaars en schuifelde de gang op, nog steeds buigend, zodat het licht hun schaduwen liet dansen. ‘Deze kant op, goede vrouw. Deze kant.’
Achter de deur aan het eind van de gang leidde een buitentrap naar een smalle steeg tussen de herberg en de stal. De nacht liet het kaarsvlammetje verschrompelen tot een klein puntje. De maansikkel stond hoog aan een hemel vol sterren en gaf Perijns ogen meer dan voldoende licht. Hij vroeg zich af wanneer Moiraine Simion zou zeggen eens op te houden met dat gebuig, maar ze deed het niet. De Aes Sedai gleed over de modder, haar rok ophoudend alsof de donkere doorgang een paleisgang was en zij een koningin. De lucht koelde reeds af; de nachten deden nog steeds aan de afgelopen winter denken. ‘Deze kant op.’ Simion leidde hen naar een schuurtje achter de stallen en tilde haastig de sluitbalk op. ‘Deze kant op.’ Simion wees. ‘Daar, goede vrouw. Daar is mijn broer. Noam.’
Aan de andere kant was een deel van de schuur afgesloten met houten planken, haastig, aan de afwerking te zien. Een stevig ijzeren slot in een klamp hield een ruwe deur van planken dicht. Achter die latten lag een man plat op zijn buik op de met stro bedekte vloer. Hij was blootsvoets en zijn hemd en broek waren gescheurd, alsof hij eraan had geklauwd zonder te weten hoe hij ze uit moest trekken. Zijn ongewassen lijf stonk zo erg dat zelfs Moiraine en Simion het moesten ruiken, dacht Perijn.
Noam tilde zijn hoofd op en staarde hen zwijgend en uitdrukkingsloos aan. Je kon niet aan hem zien dat het Simions broer was. Hij had een volle kin en was groot, met zware schouders – maar Perijn schrok op van iets anders. Noam staarde hen aan met felle gele ogen. ‘Hij was al ruim een jaar heel gek aan het praten, goede vrouw. Hij zei dat hij... hij kon spreken met wolven. En zijn ogen...’ Simions ogen schoten even naar die van Perijn. ‘Nou ja, hij praatte erover als hij te veel ophad. Iedereen lachte hem uit. Toen, een maand of wat geleden, kwam hij niet naar het dorp. Ik zocht hem op om te zien of er wat was, en ik vond hem... zo.’
Behoedzaam en met tegenzin reikte Perijn naar Noam zoals hij bij een wolf zou doen. Rennen door de bossen met de koude wind in zijn neus. Snelle sprong vanuit bet groen, tanden happen naar beenpezen. Smaak van bloed, rijk op de tong. Doden. Perijn schrok terug, zoals hij bij vuur zou doen, en sloot zich ervoor af. Het waren helemaal geen gedachten, enkel een verwarde mengeling van wensen en beelden, gedeeltelijk herinnering, gedeeltelijk verlangen. Maar er was meer wolf
‘In de kooi dan wat anders. Hij zocht met een hand steun bij de wand; zijn knieën voelden zwak. Licht help me! Moiraine legde een hand op het slot.
‘Baas Harod heeft de sleutel, goede vrouw. Ik weet niet of hij...’ Ze gaf een ruk en het slot sprong open. Simion gaapte haar aan. Ze haalde het slot uit de klamp en de kinloze man wendde zich tot Perijn.
‘Is dat veilig, goede meester? Het is mijn broer, maar hij heeft moeder Roon gebeten toen ze probeerde te helpen en hij... hij heeft een koe gedood. Met zijn tanden,’ besloot hij zwakjes. ‘Moiraine,’ zei Perijn, ‘de man is gevaarlijk.’
‘Alle mannen zijn gevaarlijk,’ gaf ze koeltjes terug. ‘Wees stil nu.’ Ze deed de deur open en stapte naar binnen. Perijn hield zijn adem in. Bij haar eerste stap ontblootte Noam zijn tanden en begon hij te grommen, een steeds dieper gerommel tot zijn hele lijf trilde. Moiraine negeerde het. Nog steeds grommend, schoof Noam achteruit in het stro toen ze op hem afkwam, tot hij in een hoek was gedrongen. Of zij hem had opgedreven.