Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

To tyś ją napisał, prawda? Bo inaczej po co miałby ją Sabul wydawać do spółki z dwudziestoletnim studentem? Temat mnie przerasta, jestem tylko inżynierem. Wyznaję, że jestem z ciebie dumna.

Dziwne, prawda? Nierozsądne. Nawet zawłaszczycielskie. Jak gdybyś był moją własnością! Lecz kiedy człowiek się starzeje, potrzebuje pewnych pociech, nie zawsze w stu procentach rozsądnych. Żeby móc w ogóle jakoś żyć.

Zrozumiał, że jest samotna. Wyczuł jej ból i wezbrała w nim niechęć. To stanowiło dla niego zagrożenie. Zagrażało lojalności wobec ojca, tej czystej, niewzruszonej miłości, w której było zakorzenione jego życie. Jakież ona, która opuściła Palata w potrzebie, miała prawo, żeby — sama się w niej znalazłszy — przychodzić do jego syna? Nie miał nic, nie miał nic do ofiarowania — jej czy komukolwiek.

— Byłoby chyba lepiej — powiedział — gdybyś i o mnie myślała nadal jako o jednostce statystycznej.

— Ach — szepnęła; cicha, zdawkowa, obojętna odpowiedź. Odwróciła od niego oczy.

Starcy w końcu sali zerkali na nią z podziwem, szturchając jeden drugiego łokciami.

— Podejrzewam — powiedziała — ze próbowałam coś od ciebie dostać. Sądziłam jednak, ze i ty zechcesz coś wziąć ode mnie.

Gdybyś miał ochotę.

Nie odpowiedział.

— Nie jesteśmy, oczywiście, poza w sensie biologicznym, matką i synem. — Przywołała swój blady uśmiech. — Ty mnie nie pamiętasz, a dziecko, które ja pamiętam, nie jest tym dwudziestoletnim mężczyzną. To wszystko należy do przeszłości, nie liczy się.

Ale jesteśmy bratem i siostrą, tu i teraz. I to się liczy naprawdę, czyż nie?

— Nie wiem.

Przez chwilę siedziała w milczeniu, potem wstała.

— Musisz odpocząć. Byłeś naprawdę chory, kiedy tu pierwszy raz przyszłam. Zapewniają, że teraz całkiem wyzdrowiejesz. Więcej już chyba nie przyjdę.

Milczał.

— Do widzenia, Szevek — powiedziała, odwracając się od niego.

Albo to było przelotne wrażenie, albo majak senny, ale wydało mu się, że gdy wymawiała te słowa, jej twarz zmieniła się nagle, pękła, rozpadła się na fragmenty. To musiało mu się przywidzieć.

Rulag wyszła z oddziału pełnym wdzięku, równym krokiem przystojnej kobiety; widział, jak przystaje w holu i uśmiechnięta rozmawia z asystentką.

Ogarnął go lęk, który wraz z nią się pojawił, poczuł, że zostały złamane jakieś obietnice, doznał niespójności Czasu. Rozkleił się.

Wybuchnął płaczem, usiłując zasłonić twarz rękami, bo nie miał siły, żeby się odwrócić. Któryś ze starców — chorych starców — podszedł, usiadł na brzegu łóżka i poklepał go po ramieniu.

— Już dobrze, bracie. Wszystko będzie dobrze, mały bracie — wymamrotał.

Szevek słyszał jego słowa, czul dotyk, lecz nie znajdował w tym pocieszenia. Nawet brat nie przyniesie pociechy w złej godzinie, w ciemności u stóp muru.