Pelagia i czerwony kogut

Z ciemności wysunęła się długa ręka, pochwyciła siostrę za kołnierz i gwałtownie wciągnęła do środka.

Szczęknęła zasuwa.

Ogłuszona, oślepła od nagłego mroku, Pelagia krzyknęła, ale szeroka, szorstka dłoń natychmiast zatkała jej usta.

– No, witaj, ważniaczko z parowca – usłyszała z ciemności.

I od razu wiedziała, kto to jest. Nawet nie głos tu decydował, który słyszała zaledwie raz, ale to paskudne słówko „ważniaczka".

Szklane Oko (także i Wilczy Ogon – miał rację Berdyczowski) wytrzymał pauzę, rozkoszując się zapewne przerażeniem jeńca.

Ciemność już nie wydawała się siostrze tak nieprzenikniona. Szopa sklecona była luźno, ze szczelinami – po to, żeby jabłka oddychały – i między deskami przesączało się światło księżyca.

Pierwsze, co dojrzała Pelagia, to dwoje błyszczących oczu, przy czym błyszczących rozmaicie, tak że nie połapiesz się, które z nich jest prawdziwe, a które sztuczne.

– Tyle za tobą biegam, że żal byłoby od razu cię wykończyć – powiedział straszny człowiek. – Pożyj jeszcze minutkę, dobrze? Ale umowa stoi: jeśli piśniesz, to od razu trumna z frędzelkami.

– Nam to nie przysługuje – zduszonym głosem, przez zatkane usta odrzekła mniszka.

– Co nie przysługuje? – Szklane Oko odjął rękę.

– Trumna z frędzlami. Czernicom jest to zakazane – wyjaśniła, myśląc tylko o jednym: mówić cokolwiek, jakiekolwiek głupstwa, byle tylko na minutkę, na dwie odwlec to, co nieuniknione.

Nie po to, żeby się uratować –jakże byłoby to możliwe? Po to, żeby przygotować duszę do wielkiej tajemnicy, odmówić w myślach ostatnią modlitwę.

– Żartujesz. Zuch kobieta – pochwalił zabójca. – I umysł masz trzeźwy. Byłby mniej trzeźwy, pożyłabyś dłużej. Widziałaś taką zabawkę?

Wyjął z kieszeni jakiś przedmiot, który dziwnie zatańczył w jego ręce. Pelagia przyjrzała się – ciężarek na sprężynie.

– Mój wynalazek – pochwalił się Szklane Oko. – Bije na dobry sążeń, i to jak dokładnie. Prawie niezauważalnie poruszył dłonią, sprężyna rozkręciła się, w powietrzu świsnęło, a na półce rozleciał się w drobny mak gliniany dzban, którego ogrodnik używał zapewne do picia; w następnej chwili ciężarek wrócił do ręki miotającego.

– Jak wydostałaś się z jaskini? Spryciula, nie ma co mówić. I ślad odrysowala. No i na ten ślad złapałem cię niczym kiełbik na wędkę.

Zaśmiał się cicho, tryumfująco. Najstraszniejsze było to, że siostra nie widziała jego twarzy, a z poprzedniego spotkania nie bardzo ją zapamiętała.

To taka ona jest, śmierć – wzdrygnęła się Pelagia. Pozbawiona oblicza, cicho się zaśmiewająca.

– Skąd... skąd pan się dowiedział, że odrysowałam ślad? – szepnęła mniszka. Ponownie zachichotał.

– Jaka ciekawska... Wkrótce o wszystkim się dowiesz. Tam – wskazał palcem na sufit.

– Gdzie? – nie zrozumiała. Rozradował się jeszcze bardziej.

– „Gdzie, gdzie". Na tamtym świecie. Tam odsłaniają się wszystkie ziemskie tajemnice.

– Za co chce mnie pan zabić? – zapytała łagodnie zakonnica. – Czym panu zawiniłam?

– Nie ty, tylko twój mózg. – Zabójca postukał w jej czoło. – Za chwilę go rozwalę. Ciekawie będzie popatrzeć, co to za specjał – mózg ważniaczki.

Pelagia odruchowo rzuciła okiem na półkę, gdzie leżały resztki dzbana. Szklane Oko pochwycił to spojrzenie i zaczął dusić się ze śmiechu – zdarzało się, że tak chichotały dziewczynki na lekcjach Pelagii, kiedy jedną z nich opanowywał niedorzeczny, łaskotliwy chochlik, a za nią od razu całą klasę.

Mniszka kurczowo przycisnęła ręce do piersi.

Szydełka! Na szyi siostry, jak zazwyczaj, wisiał woreczek z robótką. Wydawałoby się, że to żadna broń, ale jeśli innej nie ma skąd wziąć? A przecież zdarzało się już, że dwa stalowe pręciki ratowały swoją właścicielkę – i to w sytuacjach nie mniej rozpaczliwych niż obecna.

Pelagia zerwała woreczek z szyi, ujęła go mocniej.

– Co tam masz, modlitewnik? No nie, modlić się nie będziemy, to nudne. Żegnaj, ważniaczko. Odstąpił do tyłu i dla większego zamachu – a może po to, aby nacieszyć się strachem ofiary – zatoczył ciężarkiem świszczący krąg.

Na drugi krąg Pelagia już nie czekała – z przeraźliwym piskiem wbiła szydełka przez woreczek w jedyne oko mordercy. W ostatniej chwili przestraszyła się: a jeśli nie zapamiętała dobrze, które oko jest prawdziwe?

Jednakże, sądząc po dzikim wyciu, trafiła tam, gdzie należało.

Wycie przeszło w jęczenie. Zabójca podniósł dłonie do twarzy, ale zaraz je odjął. Pelagia cofnęła się – widok atłasowego woreczka, zwisającego z ludzkiego oblicza, był trudny do wytrzymania.

Rzuciła się do drzwi, szarpnęła zasuwę, ale odemknąć nie mogła – była przerdzewiała, a jej zabrakło sił.