Tajemna historia Moskwy

Niebawem nadeszła pora ruszyć w drogę. Galina, Jakow, Zemuna, Timur-bej i Kościej mieli pójść nad rzekę oddaloną, jak oceniła krowa, o niespełna dzień marszu. David zapakował im chleb, piwo i trochę suszonych owoców na drogę.

– Przepraszam – powiedział. – Nie mamy świeżych. Gdy nie ma tu Berendeja, nikt nie przyniesie światła słonecznego do mojego ogrodu.

– Nic nie szkodzi – zapewniła Galina. – Widziałeś Elenę?

Skinął głową.

– Odeszła dziś rano. Powiedziała, że chce porozmawiać o czymś z rusałkami i wodnikami. Spokojna głowa, powiem jej o was, gdy wróci. Może prześle ci wiadomość przez któregoś ze swoich wodnych przyjaciół. Wypatruj ich, gdy dotrzesz do rzeki. Roi się tam od wszelkiego rodzaju duchów wody, na pewno będą skore do rozmowy.

– Dziękuję.

Jakow wziął tobołek od Davida.

– Niedługo wrócimy – zapowiedział.

David pokiwał głową.

– Uważaj na siebie, wnuku. – Wyrzekł to słowo z pewnym wysiłkiem, jakby wciąż się do niego przyzwyczajał.

– Oczywiście. Mało prawdopodobne, by coś poszło źle, prawda?

David wzruszył ramionami.

– To miejsce nie jest bezpieczne. Nie ma czegoś takiego jak bezpieczne miejsce. Na tej samej zasadzie nie ma dobrego cara, niezależnie, jak bardzo ludzie chcą w to wierzyć.

– Co zrobimy z Siergiejem? – Zapytała Galina Zemunę.

– Zajęliśmy się nim zeszłej nocy. Idzie z nami, Kościej go unieszkodliwił. – Wielkie smutne krowie oczy zerknęły na Kościeja, który wbił rękę do kieszeni surduta i wyjął dużego gawrona albinosa. Ptak miał przycięte skrzydła, a w jego ślepkach błyskało oburzenie.

– Pierdol się! – Zaskrzeczał.

– Spokojnie – mruknął Kościej. – Mówiłem ci, to tylko na jakiś czas. I naprawdę, drogi chłopcze, powinieneś być szczęśliwy, że zmartwychwstałeś, zamiast gnić w tej rzece, z węgorzami wślizgującymi się w oczodoły. Przez jakiś czas będziesz ptakiem. Ciesz się nowymi perspektywami, jakie się przed tobą otwierają.

– Włożyłeś duszokamień w tego ptaka? – Zapytała Galina.

Kościej skinął głową.

– Obiecałem, że w końcu uwolnię jego duszę ze szklanego zamknięcia, ale na razie wolę go mieć w postaci… Przenośnej.

– Nie wkurzaj mnie – zakrakał gawron Siergiej.

– Bo co? – Kościej potrząsnął kościstym palcem przed jego dziobem.

Gawron podjął nieudaną próbę dziobnięcia.

– Mam przyjaciół.

Kościej zachichotał – nieprzyjemny dźwięk przypominał skrobanie paznokciami po szybie.

– Nie, nie masz. Zabili cię, pamiętasz? Twoją jedyną szansą jest dobre sprawowanie i służenie nam pomocą. Jeśli się spiszesz, może znowu będziesz mógł żyć w ludzkiej postaci. – Kościej wepchnął wzburzonego ptaka do kieszeni.

– Wszyscy gotowi? – Zapytała Zemuna. – W takim razie w drogę.

Ruszyła pierwsza. Galina pomyślała, że trudno traktować poważnie ekspedycję, której przewodzi wielka lśniąco biała krowa, z wymionami kołyszącymi się w rytm energicznych kroków. Zastanawiała się również, czy gadające inteligentne zwierzęta nie powinny nosić ubrań, bo Zemuna wydawała się dziwnie naga.

Jakow i Kościej szli za krową, a Galina i Timur-bej zamykali tyły. Przypominali szkolną wycieczkę i Galina miała ochotę złapać Timur-beja za rękę. Pohamowała się, bo choć był mikry, wyglądał dość onieśmielająco. Poza tym, pomyślała, jego nikt nigdy nie zaganiał z grupą dzieciaków do muzeum czy na wystawę rolniczych osiągnięć kraju. To frustrujące, że nie łączyło ich ani jedno wspólne doświadczenie; czy okoliczności i czasy mogą być tak odległe, żeby absolutnie nic się nie pokrywało?

– Nie podoba mi się tutejsza trawa – powiedział Timur-bej. – Jest taka biała i mokra. Wiesz, jaka powinna być trawa? Złota i sucha, szepcząca na wietrze, falująca, rozstępująca się przed galopującym koniem niczym zasłona z paciorków. Powinna pachnieć słońcem, piołunem i macierzanką. Widziałaś kiedyś stepy?