Tajemna historia Moskwy

– O tym, że to miejsce jest super.

– Niedługo nie będzie takie przyjemne – powiedziała Elena. – Ciesz się, póki to trwa.

Fiodor wyprostował plecy.

– Dlaczego?

– Nie słuchałeś tego… Trupa? – Burknęła z irytacją Galina. – Skoro bandyci wiedzą, że coś tu jest, nie boisz się, że będą szukać głębiej? – Nie wspominając, że jeden z dawnych im pomaga i przemienia ludzi w ptaki – dodała Elena. – To poważna sprawa. I wciąż ani śladu Berendeja.

– Może tylko jest zajęty – powiedziała Galina.

Żona dekabrysty pokręciła głową.

– Gdy Zemuna zwołuje zebranie, przychodzą wszyscy dawni. Nawet Kościej się zjawił, co mnie naprawdę dziwi.

– Myślisz, że to on im pomaga?

Elena wzruszyła ramionami.

– To leżałoby w jego charakterze, ale chyba nie należy wyciągać pochopnych wniosków.

Zemuna podeszła wolnym krokiem, jej szczęki poruszały się w trakcie niezmordowanego przeżuwania.

– Kto najwięcej zyska? Odpowiedzcie, a znajdę winnego.

– Zyska co i od kogo? – Galina z rozdrażnieniem odgarnęła z czoła kosmyk włosów. – Nawet nie wiemy, dlaczego ktoś chciałby przemieniać ludzi w ptaki.

– Możemy się domyślać – powiedziała Elena, a Zemuna pokiwała głową.

Fiodor podjął obserwację karczmy. Kątem oka dostrzegł jasne miejsce zieleni, czerwieni i błękitu – ten sam wir intensywnych barw, jaki od czasu do czasu malował na płótnie, wspominając bransoletki na smukłych nadgarstkach i chmurę czarnych włosów opadających na ciemne uwodzicielskie oczy. Na myśl o niej świerzbiły go palce, pragnąc namalować to co zakazane, niepojęte i niemożliwe do zdefiniowania. Pociągnął kolejny łyk piwa i odwrócił się ostrożnie, spodziewając się, że wizja zniknie, gdy tylko wpłynie w pole widzenia. Nie rozproszyła się.

Fiodor potrząsnął głową, żeby się pozbyć nieproszonej zjawy. Powiedział sobie, że to nie może być ona – wyglądała tak samo jak wtedy, przed laty na moście. Ona też go zobaczyła i lekko zmarszczyła brwi, jakby próbując umiejscowić jego twarz w galerii wspomnień.

Uśmiechnął się do niej, a ona podeszła do ich stolika i z roztargnieniem poklepała Zemunę po pysku, wciąż wpatrując się w Fiodora.

– Wybacz – powiedziała – czy ja cię skądś znam?

Skinął głową.

– Byłem niegrzeczny wobec ciebie i niedźwiedzia. I namalowałem twój portret.

Jej mina nie uległa zmianie, ale wydawało się, że nagle dusza z niej wyciekła, zostawiając perfekcyjną, lecz pozbawioną życia, kruchą replikę twarzy.

– Co tutaj robisz? – Zapytała. – Myślałam, że cię zostawiłam w przeszłości.

Skinął głową.

– Zostawiłaś. Szukałem cię, żeby przeprosić. Od dawna jesteś w podziemiu?

– Odkąd wydałam swoje szczęście. – Wskazała złoty łańcuszek na jego szyi.

– Mogę ci go oddać, jeśli chcesz. – Czuł na sobie zaciekawione spojrzenia Galiny i Eleny. Chciałby, żeby dziewczyna po prostu usiadła.

Pokręciła głową.

– Nie mogę. Gdy coś dajesz, nie możesz tego odbierać.

– Przykro mi. Dlaczego mi to dałaś?

Wreszcie usiadła, wciskając się pomiędzy niego i Elenę. Patrzyła na niego jakby z wielkiej dali czasu i przeżytych doświadczeń, które ich oddzielały.

– Po prostu chciałam, żeby mnie ktoś polubił. Roześmiał się, zaskoczony.

– Polubił? Jak ktoś mógłby cię nie lubić?

– Ty nie lubiłeś – odparła i spojrzała z ukosa na Galinę.

– Byłem młody i głupi.

Popatrzyła na swoje dłonie, uśmiechając się leciutko.

– Więc tacy musieli być wszyscy inni.

– Co z twoim taborem?

– W tym rzecz. Zawsze traktowaliście nas jak robactwo i kazaliście nam trzymać się osobno. Dla was nigdy nie byliśmy ludźmi, byliśmy szczurami, które powinny być wdzięczne za ochłapy i uciec z miasta w chwili, gdy uznacie, że nie odpowiada wam nasza obecność, albo gdy trzeba obwinić kogoś za suszę czy epidemię.

Fiodor chciał się sprzeczać, ale przypomniał sobie własne lęki i chorobliwą ciekawość, i wyraz twarzy matki, gdy powiedziała mu, że go ukradną Cyganie. Pokiwał głową.

Sowin spojrzał od swojego stołu, gdzie grał w szachy z drugim starcem, i pomachał ręką. Oksana odpowiedziała uśmiechem na powitanie.

– Gdzie twoje szczury?! – Zawołała, przekrzykując zgiełk panujący w karczmie.

– Tutaj – odparł. Kilka gryzoni wyskoczyło spod stołu, podbiegło do Oksany i zaczęło na wyścigi wspinać się po długiej spódnicy, jeden przez drugiego śpiesząc na jej kolana.

Pogłaskała je, jakby były kotami.

– Moi przyjaciele – wyjaśniła Fiodorowi.

– Rozumiem. Znają sztuczki?

– Parę. Pokażę ci, gdy będzie ich więcej, lepiej pracują w zespole.

Szczury usadowiły się, obwąchując Oksanę i czasami zwracając nosy w stronę Fiodora, wąsami sprawdzając jego zapach; wyczuwały talizman Oksany.

– Chcesz pójść na spacer? – Zapytał, chcąc uciec od dotkliwego zakłopotania, które zakłóciło jego idyllę.

– Jasne. Czy szczury też mogą pójść? Przydadzą się im ćwiczenia.

– Nie ma sprawy. – Skinął głową do Galiny. – Niebawem wrócę. Mam nadzieję, że twój przyjaciel czegoś się dowie.