Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— Mogło być gorzej — wysapał ledwo słyszalnie Vuko. — Przecież mógł lać deszcz.

A potem było tylko lodowate zimno i śnieg. Na ostatnich metrach nie zaprzątał sobie już głowy czołganiem. I tak nikt go nie zauważy.

— Nie tutaj! — krzyczała uparcie Cyfral. — Stąd cię będzie widać, głupku! Nie, nie tam, tam zamarzniesz! Pod tamtą skałę! Tam jest pieczara! I jest zasłonięta od wiatru! Ruszaj się! Przestań zdychać! Już! Co, nie możesz? Piczku materinu, ruchy!

Tak zwana pieczara miała z półtora metra wysokości i dwa głębokości, ale przynajmniej osłaniała od wiatru. Wpełzł tam, wciąż wlokąc dwie wielkie gałęzie kosówki przywiązane do grzbietu paskiem od manierki i drugim od łubiów. Trzecią gałąź zgubił gdzieś na zboczu. Wpełzł do jamy, słysząc własne chrypliwe jęki, podobne do szlochu, po czym padł bezwładnie na skałę.

W głębi po ścianie sączyła się woda. Podpełzł tam i, przytknąwszy usta do skały, wessał trochę lodowatej wilgoci, zupełnie jakby całował kamień. Zdołał zlizać kilka łyków, a potem opadł na podłoże.

— Nie śpij, durniu! — awanturowała się Cyfral. — Otwórz gały! Podnieś powieki, już!

Powieki ważyły po dwadzieścia kilo. Nie mógł ich podźwignąć, chociaż się starał. W końcu się udało, ale z wysiłkiem, od którego pękała mu czaszka. Nie miało to sensu, bo oczy i tak wywracały się do środka.

— Daj mi spokojnie umrzeć — jęknął, mnąc koszulę na piersiach.

— Krzesz ogień!

— Nie wolno... Zobaczą...

— Gówno zobaczą w tej śnieżycy! Odłam trochę gałązek! Cieńszych! I igły! Więcej!

To było niczym koszmarny sen. Obraz rozmazywał się, palce były jak wyrzeźbione z drewna. Najpierw nie mógł znaleźć krzemieni. Potem nie mógł sobie przypomnieć, co się z nimi robi. Wreszcie zmobilizował się na chwilę. Zestrugał kawałek gałęzi na cienkie wióry, omal nie obcinając sobie palców, ułożył na nich stosik igieł i suchych, żywicznych gałązek. Uderzył kilka razy głowicą noża, krzesząc pęk pachnących prochem iskier.

I zasnął, ukołysany wyciem wiatru.

— To niewiarygodne! — wrzeszczała Cyfral. — Krzeszże ten ogień! Jaja sobie robisz? Jeszcze raz! Na rozpałkę, nie gdzieś po ścianach! Dmuchaj! Dmuchaj na to, nie kaszl, durniu, bo zgasisz! Jeszcze raz! Dmuchaj!

— Żebym cię zaraz nie wydmuchał... — zachrypiał Drakkainen.

— Akurat rzeczywiście jestem na twój rozmiar! — zajazgotała wróżka. — No dmuchaj, bo oboje tu zdechniemy!

Parę iskier rozjaśniło się na chwilę i zaraz przygasło. Później rozjarzyły się znowu. Popłynęła cieniutka smużka dymu.

A potem błysnął płomyk.

— Dokładaj! Nie aż tyle, to nie ma być pieczenie barana!

Drobne gałązki zajęły się, mroczne wnętrze jaskini rozjaśnił ciepły, żółty płomień.

— Dobra, teraz się rozbieraj! Nie dowcipkuj, tylko zdejmuj te mokre szmaty! Chryste Panie, podnieś ten durny łeb! Zasłoń wejście płaszczem! Nie tak, przyciśnij górę kamieniem. Drugą stronę też! Nie ruszaj już tego, bo spadnie! Teraz rozkładaj nóż. No co się gapisz? W rękojeści masz podgrzewacz, przecież się nie rozgrzejesz na dwóch gałązkach kosówki!

Znowu zmusił zdrętwiałe palce do pracy. Znalezienie zatrzasku i rozłożenie masywnej rękojeści wydawało się ponad ludzkie siły.

Kto to tak zaprojektował?

Podgrzewacz był metalowym pudełeczkiem, wyłożonym ceramiczną wkładką kryjącą węglowy sztyft.

Cyfral wrzeszczała, łajała go i płakała ze złości, wreszcie Drakkainenowi udało się wyłuskać podgrzewacz, wydłubać z niego pałeczkę z prasowanego węgla i przyłożyć do pełgających na miniaturowym ognisku płomyków. Rozdmuchał żar, pozwalając maleńkim, posykującym iskrom ogarnąć cały koniec wkładu, pojawiły się płonące jasną czerwienią łaty, potem obwódka jasnego popiołu. Zamknął wkład wewnątrz podgrzewacza i przez jakiś czas pieścił go w dłoniach, czując, że obudowa zaczyna się nagrzewać i w palce boleśnie wraca życie. Umieścił podgrzewacz na splocie słonecznym, przycisnął rzemieniem. Dołożył jeszcze kilka grubszych kawałków kosówki, położył się na tym, co zostało, i zwinął w kłębek wokół ogrzewacza, płonącego mu na brzuchu niczym prywatne, maleńkie słońce.

Śnieg niesiony wichurą zaczął z jednej strony zasypywać wejście do miniaturowej jaskini.

Obudził się, gdy było już ciemno, z całkowitą pewnością, że minęły dwie godziny i czterdzieści minut. Z ogniska została kupka popiołu, ale ogrzewacz wciąż był gorący.

Cyfral jarzyła się cała ciepłym blaskiem, oświetlając wnętrze i łopocącą na wietrze płachtę płaszcza. Śnieg zasypał wejście do połowy, zrobiło się jakby cieplej.

Drakkainen, dygocąc, założył swoją cudaczną koszulę i okręcił się kiltem. Mniej więcej podeschły.

— Słuchaj, ty świecisz...

— Wiem! — warknęła.

— Chodzi o to, czy to jest normalne światło? Inni też je widzą, czy tylko ja?