Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Przepraszam, co pan mówi? Pana szefostwo pozwala panu mówić na głos takie rzeczy?

— A co ja takiego powiedziałem? — zapytał Anton, niemal jak chłopak, który coś przeskrobał. Drugą, jadowitą część pytania, po prostu puścił mimo uszu. — Niech pan odstawi te humanistyczne sztuczki: nie zabijaj, nie kradnij, humanizm-onanizm. Pan zaczyna strzelać, kiedy pana żona znajduje się już w obozie koncentracyjnym albo kiedy na pańskie dzieci lecą bomby, a strzelać trzeba wcześniej, żeby to nie nastąpiło. Trzeba zadawać ciosy prewencyjne i dobrze wybrać cele. Na dziś cel mamy wybrany. Ale czasu zostało bardzo mało. Islam to nie religia, islam to choroba, epidemia rozszerzająca się ze straszliwą szybkością. Tu nie ma co filozofować, trzeba dezynfekować. Chce pan przez resztę życia modlić się do Allacha czy woli pan swoją wiarę?

— Pan jest wierzący? — szybko zapytał Wiktor, unosząc ze zdziwieniem brwi.

— Nie, użyłem słowa „wiara” w najszerszym sensie.

— No to powiem panu, że w najszerszym sensie jest mi, szczerze mówiąc, wszystko jedno, do kogo się będę modlić. Jeśli każą mi chodzić codziennie do kościoła, to chyba też zacznę wrzeszczeć: „Dżihad!” Antonie, niech pan nie rzuca takimi słowami jak „wiara”. Lepiej niech mi pan wyjaśni, kto będzie wybierał kandydatów do wytrzebienia: pan prezydent osobiście czy szef jego ochrony? I według jakich cech będą wyłapywani muzułmanie? Według braku kawałka ciała? Po wiem panu, co się stanie: najpierw jak zawsze rozstrzelaj Żydów, potem nie zatrzymają się i z powodu jakiegoś nieporozumienia wyrżną wszystkich Ormian, przy tym, ma się rozumieć, ucierpią Czeczeńcy, Kałmucy, Serbowie, Afgańczycy i krymscy Tatarzy. W mniejszym stopniu, ale tez, oberwą Tamilowie, Baskowie, Abchazi, Koreańczycy i Eskimosi. A już zupełnie wyrżnie się, bez względu na narodowość, tak nienawistnych wam obrońców prawa, to znaczy przede wszystkich uczonych, kapłanów i pisarzy. Mnie też zabiją, za co już w tej chwili bardzo panu dziękuję.

— Pan żartuje? — zapytał Anton, oszołomiony kontratakiem. — Wcale a wcale. Niestety. Pan zresztą, jeśli dobrze zrozumiałem, też mówił serio.

— W zasadzie tak.

— W takim razie, jeśli pan pozwoli, lepiej napiję się ginu — wolno powiedział Wiktor, podniósł się i poszedł do baru, żeby osobiście zamówić u Teddy’ego porcję swojego ulubionego na poju z lodem.

Kiedy wrócił, Anton siedział jak gdyby nigdy nic, wciąż t samo biały, wyprasowany i zadowolony z siebie. Gładko wygo łona twarz nie zdradzała cienia wątpliwości w dopiero co wypowiedziane słowa. A w szarostalowych oczach płonął piekielny ogień wyższości i dostępu do jakiejś straszliwej tajemnicy. Wiktor wyobraził sobie nagle, jak kapitan Dumbel w tych sa-f mych śnieżnobiałych spodniach idzie wzdłuż szeregu leżących na asfalcie ciał i metodycznie wykonuje kontrolne strzały w głowę. Obrazek był tak wyrazisty, że poczuł się niedobrze.

Usiadł, napił się ginu i nie wiadomo dlaczego zapytał, choć wcześniej uznał, że nie będzie już wracać do tego tematu:

— A muzułmańskie dzieci też pan chce zniszczyć? — Czułem, że pan nie zrozumie najważniejszego. Przecież powiedziałem: ciosy prewencyjne. Ale co do wieku, od którego należy człowieka uważać za niebezpiecznego, rzecz jasna, będą potrzebne starannie przemyślane decyzje. Ja osobiście nie mogę wziąć na siebie takiej odpowiedzialności, przecież nikt nie może…

Boże, pomyślał Wiktor, w jakich strasznych czasach żyjemy! Każdy może mówić, co chce: państwowi działacze na wysokich stanowiskach, dziennikarze z telewizyjnych ekranów, szeregowi obywatele na ulicy i w sklepie. Pozwolili mówić absolutnie wszystko: począwszy od niecenzuralnych wyzwisk pod adresem pana prezydenta, skończywszy na jawnych wezwaniach do obalenia ustroju i do masowych mordów według narodowościowych albo religijnych cech. Można mówić wszystko, ale wypowiadają się tylko bydlaki, w każdym razie ci, którzy mówią głośno. Ale nic nie można zrobić, ponieważ jeszcze nie pozwolili, to znaczy pozwolili, ale nie dają. Dziwne czasy.

W restauracji pojawiła się znajoma para — młody człowiek w mocnych szkłach i jego długi towarzysz.

Ciekawe, pomyślał Wiktor, czy ci też nienawidzą Beduinów, czy akurat odwrotnie: reprezentują beduińską security service? Zgolili brody i sypią Europejczyków.

Jeszcze raz przyjrzał się wyrazistej parze przy narożnym stoliku i jakieś mętne wspomnienie przemknęło mu przez głowę. Jacy z nich, do diabła, Beduini! Przecież on ich zna, dobrze zna, tylko…