Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Dokąd jedziemy? — zainteresował się w końcu Wiktor, umyślnie ziewając.

— Do miasta. Po prostu nie chcę jechać drogą prowadzącą z Obozu.

— A nie musisz jechać do pracy?

Wiktor nagle przypomniał sobie, że Selena jest sanitariuszką u Golema w Obozie Beduinów. Nie wiadomo dlaczego, ale nie rozmawiali o tym wczoraj.

— Do pracy jadę właśnie do miasta.

— A doktor Golem jest od rana w Obozie?

— Powinien tam być. Dlaczego pytasz? — W jej głosie pojawiły się nutki agresji.

— Chciałbym z nim pogadać — powiedział Wiktor.

— Po co? — Selena wzruszyła ramionami. — Golem bardzo dużo wie, więcej niż my wszyscy. Ale bardzo mało mówi. Tobie też nic nie powie. Jeśli chodzi ci o Beduinów.

— Nie tylko… Dlaczego ty nienawidzisz Beduinów, a Golem ich kocha? Przecież ich leczy.

— On ci to powiedział? Leczy! Po co ich leczyć? Oni nie chorują.

— N-no… — Wiktor stracił rezon. — Wielu tak mówi…

— Golem po prostu zajmuje się badaniami — sprecyzowała Selena. — A czy ich lubi? Nie wiem. Czy fizycy z laboratorium w Los Alamos kochali bombę atomową? Pewnie kochali…

— Sympatyczne porównanie — zauważył Wiktor.

— Tak wychodzi — powiedziała Selena. — Tak… ale…

Nie zdążył dokończyć, ponieważ za ostrym zakrętem otworzył się widok na szosę. Selena gwałtownie zahamowała, otwierając jednocześnie drzwi i wysuwając się z kabiny, żeby lepiej zobaczyć, co się dzieje; a wtedy daleki szum, który pojawił się minutę temu, mocno stłumiony przez las i dobre wyciszenie citroena, natychmiast przeobraził się w ogłuszający ryk, atakujący ze wszystkich stron naraz.

Po szosie, w drgającym powietrzu, w czarnym dymie spalin i brudnożółtych kłębach przydrożnego pyłu, pędziły czołgi. Dusząca woń nie do końca spalonej ropy i rozgrzanego pancerza uderzyła ich w nozdrza szczególnie mocno po pobycie w klimatyzowanym wnętrzu, z delikatnym aromatem drogich perfum i dobrego ginu.

Selena wyszła na zewnątrz, nie zgasiwszy silnika, i jakiś czas kontemplowała ruch cyklopowych mechanizmów. Potem wsiadła z powrotem i trzasnęła drzwiami.

— Jedziemy wzdłuż kolumny — oświadczyła, nie prosząc Wiktora o radę.

Chciał jej powiedzieć, że jazda po szosie obok kolumny pancernej to czynność mało przyjemna i niebezpieczna, ale wóz już ruszył. Selena patrzyła do przodu zdecydowanie i wyraźnie nie miała ochoty na dyskusje.

Szutrową szosę łączyło z drogą główną coś na kształt pochylni, którą w swoim czasie nawet wyasfaltowano, ale nawierzchnia była stara, popękana i trzeba tu było zwalniać praktycznie do zera. Jednak Selena, śpiesząc się, by wyskoczyć na drogę w przypadkowo utworzonej luce między dwoma czołgami, pędziła po koleinach i niemal jednocześnie naciskała na hamulec i gaz. Cała jej uwaga skoncentrowana była na zbliżającym się po lewej stronie szosy czołgu, dlatego kiedy z gęstego obłoku pyłu z prawej wyskoczył BTR, który jechał po poboczu na spotkanie kolumny, pierwszy zauważył go Wiktor.

— Hej! — krzyknął. — Z prawej!

I nie bardzo — wierząc w refleks Seleny, jedną ręką nacisnął na jej lewe kolano, aby w ten sposób zahamować, a drugą ręką gwałtownie szarpnął kierownicę w lewo. Selena w panice patrzyła obok niego i nieco w tył. Nie dusiła już pedału gazu, ale hamulca też chyba nie.

Zawadzili prawym tylnym rogiem, wstrząs był na tle mocny, że Selena wyleciała z wozu przez nie zatrzaśnięte drzwi, a Wiktor upadł piersią na kierownicę i cholernie mocno uderzył głową w deskę.

Selena wykonała profesjonalny przewrót, poderwała się na nogi ze zręcznością zupełnie nie poszkodowanego człowieka, a Wiktor, pocierając błyskawicznie wzbierającego guza na czole, pomyślał: Uff. Chyba się udało. Bez krwi i złamań. Drzwi obok niego się nie otwierały. Wysiadł przez drugie.

Tak, udało im się — samochód mógł się przewrócić. Może zadecydowało to, że we właściwym momencie skręcił kierownicę. Inaczej nie tylne, lecz przednie drzwi przypominałyby zmiętą folię po czekoladce. Nawet nie chciało się rozważać losu pasażera siedzącego za tą cienką metalową ścianką.

BTR wisiał nad nimi niczym ogromny, plamisty, zakurzony potwór. W końcu otworzyła się pokrywa i w drżącym nad pancerzem powietrzu pojawiła się czerwona morda w oficerskie czapce.

— Co za bydlę! No, zaraz mu się oberwie — syknęła Selena, która trzymała już w ręku automat, jak gdyby dokonano na nią zbrojnego napadu.

Wiktor przestraszył się i spróbował ją uspokoić:

— Za co ma oberwać? Przecież sama jesteś winna.

Selena nie słuchała. Wymachiwała pistoletem i jedynie wrzeszczała, usiłując przekrzyczeć hałas kolumny. Gdy obok grzmiał kolejny żelazny potwór, zupełnie nie było jej słychać, potem dało się słyszeć poszczególne słowa: Czyś ty, baranie, oślepł… Bałwan malowany… Fagas prezydencki! Potem znowu wszystko zagłuszał piekielny ryk, a wynurzały się z niego coraz bardziej nieprzyzwoite okrzyki: Wypierdek beduiński… Milcz, dziwko… Przynajmniej wiesz, z kim mówisz… Sram na to, suko obszarpana…