Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Przy słowie „porządek” Wiktor poczuł palący ból w karku, a do jego gardła napłynęła fala torsji.

— Nowy porządek? — zapytał cicho ze spojrzeniem wbitym w stół.

Selena nie usłyszała. Zawładnął nią własny namiętny monolog; wyglądała w tej chwili przeraźliwie pięknie. Wiktor nie chciał jej słuchać, chciał na nią patrzeć. A poza tym zdjąć z niej dżinsowe szorty z frędzlami, sprać łobuziarze apetyczną pupcię i potem… Wiadomo, co się dzieje potem, gdy spierze się ładną dziewczynę po jędrnym tyłeczku.

Wiktorowi zrobiło się nieznośnie gorąco, jak gdyby pił on nie mrożone daiąuiri, ale ciepłą wódkę z pieprzem. Jeszcze chwila i naprawdę rzuciłby się, aby zedrzeć szorty z tej roznamiętnionej siostry polowej. Ale należało również pamiętać, że prócz tego dziewczyna jest dowódcą drużyny specnazu, a zatem pechowego powieściopisarza gwałciciela może spotkać los owych trzech mudżahedinów.

— Moja droga, przepraszam cię najmocniej — wykrztusił Baniew. — Mogę wziąć prysznic?

— Co takiego? — Zaskoczona Selena zamilkła. — Prysznic? Jaki prysznic? — Z trudem przełączała się z wielkich tematów na prozę życia. — Mam basen. Nie chciałbyś wykąpać się w basenie?

— Boże! Już zapomniałem, że istnieje taki luksus! — zakrzyknął Baniew. — Oczywiście, że chcę!

Wisiał tuż pod powierzchnią przejrzystej błękitnej wody, rozrzuciwszy na boki ręce i nogi, i rozkoszował się zapomnianym chłodem. Za taką kąpiel w tym zwariowanym mieście można było oddać wiele. Tak, Selena, kupując go, płaciła hojnie. I miała klasę. Trudno jej było tego odmówić. Ale Wiktor dobrze wiedział, że nie da się go kupić. Wiedział z doświadczenia — jego małoduszne i ofiarne próby prostackiego poddania się tym czy innym reżimom zawsze kończyły się opłakanie. System zmieniał się, transformował, stawał na głowie, a on wciąż stawał w opozycji, wciąż szedł z bagnetem na czołgi i z rozpaczliwą odwagą dobywał z kieszeni chusteczkę do nosa, gdy z państwowych ust leciały na niego wściekłe krople śliny. I jeśli teraz napisze coś na prośbę Seleny, to nie za chłodny basen i na pewno nie za pieniądze, za które, jak wiadomo, można skrzynkami kupować gin Beefeater, a beczkami marynowane minogi. Jeśli napisze, to tylko z jednego powodu:

zakochał się w tej młodej przywódczyni chrześcijańskich bojowników, zakochał się jak chłopak i gotów był jej wierzyć (komuś trzeba wierzyć) i pomagać. Wierzyć i pomagać.

— Wiktorze! — z werandy rozległ się jej dźwięczny głosik. — Strasznie nie lubię wchodzić do wody w stroju kąpielowym. Nie będzie cię szokowała moja nagość?

Tak, jej próby urzeczenia go były po wojskowemu proste, ale było też w tym coś naiwnego, dziecinnego, wzruszającego. Wiktor chciał wyjaśnić, jak będzie działać na niego jej nagość, ale rozmyślił się i powiedział co innego:

— Nie, dziewczyno, szokować na pewno nie będzie. W swoim życiu widziałem już parę nagich kobiet. Choć jestem pewien, że nie były tak piękne jak ty.

Selena zbiegła po stopniach i na mgnienie oka zamarła na brzegu w zachwycająco naturalnej pozie. Nie, nie jak tancerka na scenie ani jak fotomodelka przed obiektywem — już prędzej jak dzika sarna, która wybiegła z lasu do wodopoju. Tak pełne gracji były jej ruchy, tak rzeźbiarsko dokładny kontur jej ciała. Selena uśmiechała się. Uśmiechała się zarówno do zachodzącego słońca, jak i do chłodnej wody. Do Wiktora uśmiechała się również i rzecz jasna zdawała sobie sprawę ze swojej urody, swojej doskonałości.

Radosny krzyk, pluśnięcie, wachlarz tęczowych kropel i oto już zwinne, silne ciało rusałki przemknęło pod nim i pojawiło się znowu na powierzchni, blisko, zupełnie blisko…

Tak, była dzikuską. Całkowity brak zakłopotania i jakichkolwiek kompleksów. Wiktor miał już okazję widzieć takie kobiety, ale u tamtych była to sprawa doświadczenia, czasem zawodowego. Selena miała to od Boga.

Nie oddam nikomu tej zachwycającej dziewczyny! — pomyślał nagle Wiktor. Ani czerwonym, ani brązowym, ani zielonym, ani czarnym, ani Beduinom, ani tym młodym specnazowcom w safari. Nie oddam, dlatego że ją kocham, dlatego że jest lepsza od nich wszystkich razem wziętych, dlatego że trzeba z niej koniecznie ulepić prawdziwego człowieka… A może po prostu nie wolno tyle pić mrożonego daiąuiri, szczególnie po fińskiej mentolówce?

— Posłuchaj, czy my jesteśmy fokami? — szepnął do niej w trakcie niezwykłej, ale bardzo przyjemnej krzątaniny pod wodą. — Chodźmy na górę, chcę być z tobą tam, w tym białym pokoju…

— Ja też — westchnęła Selena. — Płyniemy…