Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Czy oni tam poszaleli?

Weterani ponownie zajęli się dyskusją na tematy wojenno- techniczne i w sumie Wiktor nie dowiedział się niczego.

A wyglądało na to, że sprawa była poważna. Takiej liczby czołgów Wiktor nie widział w życiu. Do tego wszystkie zgromadzone środki techniczne ustawiły się potrójnym kordonem jak daleko sięgał wzrok. W żółtej gorącej mgle za załamanymi liniami drutu kolczastego gubiły się z oczu rozmyte zarysy dalszych maszyn, ale z tych bliższych wyraźnie widać było, że stoją one dziwacznie, w porządku szachownicy: jedna lufa wycelowana na Obóz, druga w przeciwnym kierunku, następna znowu na Obóz i tak dalej. Na pancerzu najbliższego czołgu siedzieli, z nogami wsuniętymi w luk i automatami zarzuconymi za plecy, dwaj żołnierze i spokojnie jedli arbuza.

BTR dowódcy batalionu, w którym jechali Selena i Wiktor, bez hamowania przeskoczył utworzoną przez komandosów linię pierwszego kordonu. Na drugim kordonie zatrzymano ich. Bob musiał wysunąć się z luku i chwilę rozmawiać z wysokim i ponurym prezydenckim gwardzistą. Na trzecim kordonie zażądano dokumentów, i to od wszystkich osób znajdujących się w wozie. Ten kordon tworzyli dobrzy znajomi Wiktora: młodzieńcy w safari i jacyś ponurzy, brodaci faceci w maskujących mundurach bez dystynkcji — wypisz, wymaluj mudżahedini albo duszmeni, czy jak się oni tam nazywali, Wiktor nigdy nie rozróżniał tych określeń. Bob nie przekroczył kordonu, nie musiał, a Wiktora z Seleną jakimś cudem przepuścili. Ale przedwcześnie się cieszył. Przy wejściu do pierwszego biura przepustek, do którego skierowała się Selena, stał Beduin, bezbronny jak wszyscy Beduini, ale bardzo poważny i nieugięty.

— On nie może — powiedział, nawet nie zerknąwszy na dokumenty, po czym podniósł na Wiktora pełne współczucia i żalu oczy.

— To pisarz Baniew — zaczęła przymilnie Selena. — Będzie opowiadał o nas w gazetach i w telewizji.

— On nie może — spokojnie i nieubłaganie powtórzył Beduin.

Selena nagle przeszła na nie znany język, gardłowy, piskliwy, okropnie niezwyczajny. Wydawało się, że obce słowa jak piłeczki tenisowe skaczą między gołymi betonowymi ścianami wąskiego przedsionka. Beduin niemrawo odpowiedział w tym samym narzeczu, potem Selena odwróciła się do Wiktora i cicho powiedziała:

— Nie przepuszczą cię. Dzisiaj…

To „dzisiaj” było dodane tak, że Wiktor zrozumiał: nie przepuszczą go nigdy.

Beduin patrzył na niego smutnym, pełnym winy wzrokiem. Selena mimo wszystkich swoich bojowych cech i dzisiejszej energii, gotowa była chyba płakać ze złości.

W innej sytuacji, gdyby Beduini strzelali na postrach w powietrze i przegradzali drogę olbrzymim ciałem wartownika z przeciwczołgową rusznicą na piersi, Wiktor pewnie by sobie przypomniał młodość i runął na chama przed siebie, wywracając krzesła i tłukąc szkło, ale takie zachowanie było tu nie na miejscu, równie dobrze mógłby pysznić się władzą w świątyni. Więc po prostu odwrócił się i rzucił przez ramię:

— Seleno, czekam na ciebie w swoim pokoju w Nacional. Trzecie piętro, pokój numer pięć.

— Poczekaj! — zawołała Selena. — A jak dostaniesz się z powrotem?

Pytanie otrzeźwiło Wiktora. Rzeczywiście, jak? Wyobraził sobie drogę na piechotę — dziewięć kilometrów po wypalonej dolinie, wzdłuż podziurawionej drogi, przez kłęby kurzu i w grzmocie jadących z naprzeciwka czołgów. Przyjemna perspektywa. Zatrzymał się i rozejrzał.

— Wezwę dla ciebie samochód — rzekła Selena. — Jeep z kierowcą będzie czekał przy pierwszym kordonie.

I nagle odezwał się Beduin:

— Panie Baniew, bardzo bym chciał porozmawiać z panem. Nie wpadłby pan jutro do budynku merostwa?

— O której? — agresywnie zapytał Wiktor.

— O siódmej wieczorem.

Gdy Baniew zastanawiał się nad odpowiedzią, Selena jak prowincjuszka plasnęła w dłonie i wykrzyknęła:

— Ojej, a ja nawet panów nie poznałam ze sobą! Wiktorze — to jest Abe Bon-Chafiis.

No i masz, butem w twarz! Chafiis był znanym beduińskim pisarzem, właściwie jedynym pisarzem Beduinem znanym na całym świecie. Wiktor czytał kilka jego rzeczy w przekładach. Po cholerę ona tu sterczy, na wartowni dowództwa Obozu? Czy nie dowództwa? Boże, co za różnica!? Co ma z tym wspólnego Chafiis?

— Przyjdę — powiedział Wiktor.

Selena trzymała już płaską słuchawkę komórkowego telefonu.

— Idź, czekają na ciebie. Jeep z kierowcą — powtórzyła, zakończywszy rozmowę prowadzoną znowu w jakimś psim języku.

Czy kierowca też będzie Beduinem? — zastanawiał się rozdrażniony Wiktor, jednocześnie z odrazą przyłapując się na etnicznej nietolerancji. Ależ skąd! Nigdy na to nie cierpiał. Beduini drażnili go nie z powodu swojej narodowości — to rozdrażnienie miało zupełnie inne korzenie: coś między psychom logicznym niedopasowaniem a… — jak to się mówiło w czasach jego młodości? — …aklasową nienawiścią. Tak, Beduini byli ludźmi z innej klasy, nawet z innego świata, i WiktoraM drażniła izolacja tego świata, jak złościła go, od zawsze, od wczesnego dzieciństwa, każda izolacja: klasztoru, tajnego instytutu, leprozorium czy resortu tajnej policji. Ludzie po tamtej stronie dowolnego kordonu wiedzieli coś, czego on nie wiedział — to było niesprawiedliwe, to ograniczało jego prawo do wiedzy, które Wiktor uważał za święte dla biologicznego rodzaju homo sapiens. Jednakże z upływem czasu liczba utajnionych informacji nie wiadomo dlaczego puchła i ludzie posiadający wyjątkową wiedzę wyróżniali się coraz mocniej od zwykłych ludzi, takich jak Wiktor, i patrzyli na nich z pogardą i protekcjonalnym współczuciem. Czasem to stawało się zupełnie nieznośne, szczególnie gdy nie łyknęło się na czas dobrego ginu…