Trzej muszkieterowie

— Obawia się tego.

— Poczekajcie — rzekł Aramis.

— A o co chodzi? — zapytał Portos.

— Próbuję sobie przypomnieć szczegóły.

— Teraz jestem pewien, że porwanie tej niewiasty z otoczenia królowej wiąże się z wypadkami, o których mówimy, a może również z obecnością pana Buckinghama w Paryżu.

— Temu Gaskończykowi nie zbywa na pomysłach — rzekł Portos z podziwem.

— Bardzo lubię go słuchać — wtrącił Atos — jego gwara mnie bawi.

— Panowie — odezwał się Aramis — wysłuchajcie mnie.

— Słuchajmy, co powie Aramis — rzekli trzej przyjaciele.

— Byłem wczoraj u pewnego uczonego doktora teologii, zasięgam niekiedy jego rad pomocnych mi w studiach...

Atos uśmiechnął się.

— Mieszka na odludziu — ciągnął Aramis — jego upodobania i zawód wymagają tego. Otóż w chwili, kiedy wychodziłem od doktora...

Tu Aramis urwał.

— No i co? — zapytali słuchacze — co się stało w chwili, kiedy od niego wychodziłeś?

Zdawało się, że Aramis uczynił wysiłek niczym człowiek, który, zabrnąwszy w kłamstwie, widzi, że coś zgoła nieprzewidzianego staje mu na przeszkodzie; ale trzej towarzysze nie spuszczali go z oka i cali zamienili się w słuch, tak że za późno już było się wycofać.

— Ów doktor ma siostrzenicę — ciągnął Aramis.

— Ach, ma siostrzenicę! — przerwał Portos.

— Bardzo godną damę — rzekł Aramis.

Trzej przyjaciele zaczęli się śmiać.

— Jeśli będziecie się śmiać albo powątpiewać w moje słowa — podjął Aramis — nic się nie dowiecie.

— Wierzymy w twoje słowa jak mahometanie w proroka i milczymy jak groby — powiedział Atos.

— Mówię więc dalej — rzekł Aramis. — Ta siostrzenica odwiedza od czasu do czasu swego wuja; wczoraj właśnie była u niego i tak się złożyło, że musiałem ją odprowadzić do karocy.

— Ach, więc siostrzenica doktora ma karocę? — przerwał Portos, którego wadą była niepowściągliwość języka — piękna znajomość, mój przyjacielu.

— Portosie — rzekł Aramis — zwracałem ci już nieraz uwagę, że jesteś niedyskretny i że nie przysparza ci to łask u kobiet.

— Panowie, panowie — zawołał d’Artagnan, który domyślał się już, o co chodzi — sprawa jest poważna, postarajmy się nie żartować. Dalej, Aramisie.

— Naraz jakiś rosły mężczyzna o ciemnych włosach i postawie szlachcica... podobny do twojego, d’Artagnanie...

— Ten sam może — powiedział d’Artagnan.

— To możliwe — ciągnął Aramis — zbliżył się do mnie (towarzyszyło mu kilku ludzi, którzy postępowali za nim w odległości dziesięciu kroków) i rzekł najuprzejmiejszym tonem: “Mości książę i ty, pani” — zwracając się do damy, którą prowadziłem pod ramię...

— Do siostrzenicy doktora?

— Uspokójże się, Portosie! — rzekł Atos — jesteś nieznośny.

— “Zechciejcie wsiąść do tej karocy nie stawiając oporu i nie czyniąc hałasu”.

— Wziął cię za Buckinghama! — zawołał d’Artagnan.

— Tak właśnie myślę — odparł Aramis.

— A ta dama? — zapytał Portos.

— Wziął ją za królową! — rzekł d’Artagnan.

— Niewątpliwie — odparł Aramis.

— Ten Gaskończyk to prawdziwy diabeł! — zawołał Atos — nic nie uchodzi jego uwagi.

— W samej rzeczy — powiedział Portos — Aramis wzrostem i postawą przypomina nieco pięknego księcia, jednakże wydaje mi się, że strój muszkietera...

— Miałem na sobie obszerny płaszcz — rzekł Aramis.

— W lipcu? — rzekł Portos — tam u licha, czy doktor obawia się, że cię kto rozpozna?

— Rozumiem jeszcze, że szpiega mogła zmylić postawa — powiedział Atos — ale twarz...

— Miałem na głowie wielki kapelusz.

— Mój Boże — zawołał Portos — jakże trzeba być ostrożnym studiując teologię!

— Panowie, panowie — rzekł d’Artagnan — nie traćmy czasu na żarty, biegnijmy szukać żony kramarza, w tym sedno sprawy.

— Tak sądzisz, d’Artagnanie?

— Kobieta tak niskiego stanu! — rzekł Portos krzywiąc się z pogardą.

— To chrześniaczka La Porte’a, zaufanego giermka królowej. Czy nie powiedziałem wam o tym, panowie? Zresztą Jej Królewska Mość może z rozmysłu szukać pomocy tak nisko. Wielkie głowy widać z daleka, a kardynał ma dobry wzrok.

— Zgoda więc — rzekł Portos — ale ułóż się wpierw z kramarzem, i to za dobrą cenę.

— To zbyteczne — powiedział d’Artagnan — jestem bowiem pewien, że jeśli on nam nie zapłaci, zapłaci nam kto inny.

W tej chwili rozległy się szybkie kroki na schodach, drzwi otwarły się z hałasem i nieszczęsny kramarz wpadł do pokoju, gdzie odbywała się rada.

— Panowie — zawołał — ratujcie mnie w imię Boga! Czterech ludzi przyszło mnie aresztować! Ratujcie mnie, ratujcie!

Portos i Aramis wstali.

— Spokojnie — zawołał d’Artagnan dając im znak, by włożyli z powrotem do pochew na wpół wyciągnięte szpady — spokojnie, tu nie trzeba odwagi, ale ostrożności.