Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Na szczycie, wśród rozsypanych wokół jasnych, wapiennych skał najpierw siadam ciężko, a później wystawiam zlaną potem twarz na zimny, jesienny wiatr. Trawa na zboczu pachnie ciężko, miodowo, aromat przypomina mi nagle renklody. Słodkie, zielone renklody w syropie, jakie sprzedawano w puszkach, kiedy byłem dzieckiem. Marzę o kompocie renklodowym i piernikach. Połączenie tych smaków wydaje mi się czymś ostatecznie doskonałym. Zabiłbym, by pożreć litrową puszkę renklod, zagryzając glazurowanymi, polskimi pierniczkami. Na myśl o tym szczęki przeszywa mi skurcz.

Tu nie ma renklod ani pierniczków. Jest tylko łyk letniej wody z cuchnącej capem, drewnianej manierki.

A potem wstaję i patrzę tam, skąd przyszedłem.

Mój szczyt nie jest szczególnie wysoki, ale i tak nieźle widać. Góry wznoszą się wokół ponurym, granitowym marszem z północnego wschodu łukiem na zachód. To stamtąd przyszedłem.

Widzę chyba plecy i ramię Płaczącej Dziewczyny, za nią idiotyczną kulę na kolumnie, niech będzie, powiedzmy, Globusowy Wierch, kolec przebijający kulę, bardziej na północ, tonie już w mgłach i wkłuwa się w niskie chmury. Wszystko to jest gdzie indziej niż sądziłem i znacznie dalej. Gdzieś na prawo od niego powinna być dolina, która prowadzi do Ogrodu Rozkoszy, a potem za zakrętem do Muzycznego Piekła i Zamku Cierń.

Tam muszę wrócić, chociaż skóra mi cierpnie na samą myśl. Wrócić jako skrytobójca.

Ogarnia mnie gniew. Nie tyle na szurniętego van Dykena, ile na siebie. Kruczy Cień miał rację. Na co liczyłem? Na element zaskoczenia? Tłumaczy mnie tylko to, że nie jestem w stanie zaakceptować cudów. Po prostu nie. To jest za głupie. Patrzę na obracające się elementy żelaznego zamku i widzę maszynę. Nic więcej. Dlaczegoś wydaje mi się to bardziej racjonalne, mimo że ten świat drzemie w wiecznym średniowieczu i nie ma tu technologii, która pozwoliłaby zbudować coś takiego. Odrobina magii i natychmiast głupieję.

Patrzę w stronę Ziemi Ognia i widzę rozmyte słupy dymu, mam wrażenie, że wiatr niesie przeraźliwy smród rozprutych flaków i świeżej krwi, zmieszany z ciężką wonią pogorzelisk. Wydaje mi się, że słyszę krzyki, ale to wszystko fantazja. Po prostu wiem, jak cuchnie miejsce masakry. A przy całej kopanej baśni masakry są tu prawdziwe. Mimo czarów leje się prawdziwa krew.

Uświadamiam sobie jeszcze, że jestem jak Buszmen, który nie przyjmuje do wiadomości istnienia helikopterów, noktowizorów i karabinów. Widzą w nocy, mają kije, które mogą rozszarpać człowieka na odległość? Latają w powietrzu w żelaznych skrzyniach? Bajki!

Tylko że moja niezgoda nie strąci śmigłowca, ani nie uchroni mnie przed serią z elektromagnetycznego karabinu.

Postanawiam pójść na wschód i przejść przez łańcuch niższych gór, które ciągną się na północnym wschodzie. W ten sposób nadłożę drogi i dotrę do Ziemi Ognia od innej strony, lecz szlak będzie łatwiejszy i dalej od naszego czarodzieja oraz jego wesołej kompanii. Dzisiaj jeszcze, przez osłoniętą zalesionymi grzbietami dolinę i tamtą kotlinę skrytą we mgle. A potem trzeba szukać schronienia na noc.

Podczas schodzenia nogi bolą mnie jakby bardziej, za to w innych miejscach niż kiedy gramoliłem się na szczyt. Wciąż rwie mnie staw skokowy, który uszkodziłem jeszcze zanim zrobiono ze mnie drzewo. To świństwo.

Przez jakiś czas znów idę, właściwie brnę wzdłuż potoku i dociera do mnie, że przeliczyłem się z siłami. Przecież dopiero dzisiaj odzyskałem świadomość. Potrzebna jest rekonwalescencja.

Przepatruję hałdy wypłukanych otoczaków, aż znajduję kilka kawałków krzemienia. Sprawdzam je, uderzając ostrzem jednego z moich krótkich mieczy, i krzeszę pęki iskier, więc chowam kamienie do tobołka.

Będzie ogień.

Fajnie byłoby, gdybym jeszcze znalazł coś, co można upiec.

Marzę o znalezieniu miejsca na nocleg i o odpoczynku, ale wciąż jestem za blisko. Wiem. Po prostu to czuję.

Nie wiem, czy rzeczywiście mam jakieś przeczucia, czy to histeria.

Jak to działa? Jakie naprawdę możliwości ma taki van Dyken?

Wyczuwa mnie na odległość, niczym czarnoksiężnik z baśni, siedząc na wieży i przepatrując dalekosiężnym, płonącym okiem horyzont? Co przesyła transmisję do takiej, powiedzmy, kryształowej kuli? Na jaką odległość?

Idę.

Idę i marzę o jedzeniu. Idę pod górę, ku skąpanej we mgle przełęczy. Nie ma tu nic, co można by upolować, nic, co dałoby się zerwać i przeżuć. Tylko niejadalne kępy krzewów podobne do kosówki, skały poznaczone wściekle żółtymi kleksami porostów wyglądającymi, jakby ktoś pokąpał je farbą, i kłęby mgły. Idę na przełęcz, walcząc z pękającymi z bólu mięśniami, a przed oczami stają mi dagnje na buzara, z rozchylonymi apetycznie płatkami muszli, pływające w wywarze z oliwy, czosnku, ziół i białego wina. Albo janjetina iz pod peke, pachnąca tymiankiem i czubaricą, wśród złocistych cebulek oraz bulgocącego sosu.