Tajemna historia Moskwy

– Piękna krowa – szepnęła za nim Galina.

– Tak – zgodziła się Elena. – Wprawdzie na powierzchni nieczęsto widywałam inwentarz, ale ta sztuka mi się podoba.

Krowa podniosła głowę i popatrzyła na nich z miną, jaką Jakow mógłby opisać tylko jako „mądrą".

– Cześć – powiedziała Elena. – Przyszliśmy po radę. Znaleźliśmy martwego człowieka, który przybył z powierzchni…

– Czy był martwy, gdy przybył? – Przerwała jej Zemuna powolnym, melodyjnym głosem.

– Tak – odparł Jakow. – Jestem Jakow, a to Galina. Szukamy ptaków, które były ludźmi. Martwy mężczyzna miał coś w ustach.

Zemuna pokiwała głową.

– Wysłucham waszych pytań, ale po kolei. Co znalazłeś w ustach martwego człowieka?

– To. – Elena otworzyła dłoń i błękitne jajko zaczęło pulsować, jakby ożywione jej ciepłem.

Zemuna powąchała klejnot, a nawet ostrożnie posmakowała go zaskakująco zwinnym koniuszkiem języka.

– Wiesz, co to jest? – Zapytał Jakow. – Elena myśli, że coś magicznego.

– Tak naprawdę nie wierzę w magię – odparła Zemuna i jeszcze raz obwąchała klejnot. – Ale z pewnością jest… Dziwne.

Jakow i Galina wymienili spojrzenia. Jakow nie był pewien, czego spodziewał się po krowie, ale liczył na większą wnikliwość.

– Możesz nam pomóc? – Zapytała Galina. – Jeśli nie wiesz, co to jest, to może znasz kogoś, kto mógłby wiedzieć?

Zemuna dumała przez chwilę.

– Wiesz – zaczęła – to ja zrobiłam Drogę Mleczną.

– To… Miłe – powiedział Jakow i popatrzył na Galinę, szukając ratunku.

– Nie wierzycie mi. – Zemuna zrobiła zasmuconą minę. – Myślicie, że gwiazdy stały się tak po prostu, że nikt ich nie zrobił.

– Niekoniecznie – odparła Galina. – A co z ludźmi przemieniającymi się w ptaki?

– Opowiedzcie mi o tym – poprosiła krowa, wciąż nadąsana.

Jakow opowiedział, a Galina wtrąciła się parę razy, mówiąc o swojej siostrze. Wolałby, żeby przestała mu o niej przypominać – był dotkliwie świadom, że zawala policyjną robotę i na dobitkę nie stawił się w pracy; matka pewnie jest chora ze zmartwienia, a on w żaden sposób nie mógł pomóc Galinie.

Wrócił myślą do tej dziewczyny, Darii, i jej zaginionej matki. Chciałby przesłać jej wiadomość, by wiedziała, że szuka, że się stara, że o niej nie zapomniał. Czuł się jak w dzieciństwie, gdy doświadczał sennego paraliżu – był całkowicie bezradny, zrozpaczony i przekonany, że to jego wina.

Zemuna pogrążyła się w zadumie.

– Mogę wam pomóc – powiedziała po chwili. – Pomogę wam się dowiedzieć, dlaczego to wszystko się dzieje.

– To znaczy, że nie wiesz? – Jakow starał się ukryć rozczarowanie. Nic nigdy nie było łatwe. Nie był zachwycony, że jego wizyta w magicznym królestwie baśni obraca się w szereg wywiadów. I oględzin zwłok. Przypuszczał, że to nieuchronne, gdy się jest gliną. Ale marzył o odrobinie wytchnienia – i żałował, że nie może nic w związku z tym zrobić.

Zemuna pokręciła głową.

– Podejrzewam, że zakłócenia, jakie widzimy, zaczęły się na powierzchni. Świat powierzchniowy się zmienia, i ten także.

– Nie rozumiem – powiedziała Galina. – Powierzchnia zawsze się zmienia, wybuchają wojny i rewolucje, zawsze dzieje się coś złego. Dlaczego teraz?

Zemuna uniosła głowę ku szarej mgle, która maskowała nieobecność nieba.

– Kto wie? Może nadszedł czas, by światy się połączyły, a może nie. Ale przypuszczam, że ktoś stąd pracuje z powierzchniowymi.

– Dlaczego? – Zapytał Jakow. – I nad czym pracuje?

– Chciałabym wiedzieć. Ale Kościej Nieśmiertelny powinien wam pomóc.

Jakow przewrócił oczami.

– Oczywiście. Kościej Nieśmiertelny. Wiedziałem, że w końcu się pojawi. Chcecie, bym znalazł jego śmierć? Wiem, gdzie jest, kiedyś widziałem na filmie.

– Nie – zamuczała Zemuna. – Po prostu go zapytaj. On się zna na czarnej magii.

– Myślałem, że nie wierzysz w magię.

Zemuna zmierzyła go leniwym spojrzeniem.

– A co moja wiara ma wspólnego z jej istnieniem?

– Chodźmy już – powiedziała Galina i pociągnęła Jakowa za rękaw. – Gdzie możemy go znaleźć?

– Spróbujcie w gospodzie. Tam wszyscy zaglądają prędzej czy później.

– Dobry pomysł – pochwaliła Elena. – Ja też pójdę.