Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]

— Najpierw wysłuchaj, a potem ci pokażę.

Lusin i Andre mieli szczęście. Kiedy przyszli do izolowanego czteroskrzydłego, Anioł spał, miał koszmary i jego mózg intensywnie promieniował. Andre nie czekając na przebudzenie Anioła natychmiast zmaterializował jego sny na wielkim deszyfratorze.

— To jest deszyfrator! — triumfował Andre. — Allan dopiero na Ziemi zdołał odczytać mowę jakichś zdechłych mchów, a my bez kłopotu rozszyfrowujemy znacznie trudniejsze rzeczy!

I nie zwlekając, na ulicy, w pełnym słońcu wezwał wideokolumnę. Wpatrywałem się w nią z wysiłkiem, bo światło zewnętrzne było silniejsze od wewnętrznego blasku wideokolumny. Ogarnęło mnie zdumienie. Zobaczyłem te same obrazy, które demonstrowano już na Ziemi: skały, jaskrawe gwiazdy, czarne jezioro, zniżający się cygarowaty statek. Dalej też nie było niczego nowego, sami Galaktowie, wieża z obrotowym okiem…

— No? — zapytał Andre. — Rozumiesz, co to znaczy?

— Rozumiem, wyblakła kopia zapisów Spychalskiego.

— Ja również — odezwał się milczący dotychczas Lusin. — Kopia. Już widzieliśmy.

— Mylicie się! — wykrzyknął radośnie Andre. — No to co, że już widzieliście? Ważne jest jedno: gwiezdne widzenia nawiedzają naszego czteroskrzydłowego bardzo często, skoro zapisaliśmy je już w trakcie pierwszego badanego snu. Jedynie własne doznania, a nie dziedziczność może dać tak wyraziste obrazy. Anioł sam widział Galaktów.

Andre patrzył na nas z triumfem. Bezczelnie roześmiałem mu się w twarz.

— Teraz idziesz przesłuchiwać tego Anioła i wyjaśnić, czy prawidłowo tłumaczysz jego sny?

— Jakbyś zgadł.

— Pójdę z wami, aby zobaczyć, jak wali się z trzaskiem twoja kolejna teoria.

Czteroskrzydły awanturnik był ogromnym, zwalistym Anieliskiem, o groźnym pysku i potężnych skrzydłach. Wlepił w nas mętne ślepska i coś warknął. Anioły mają cienkie głosiki i mówiąc zawsze dławią się z pośpiechu, tak że w każdym ich zbiorowisku panuje hałas i pisk. Ten natomiast głos miał dopasowany do postury, nie piszczał, lecz grzmiał basem. Podobał mi się.

Andre nastawił deszyfrator i powiedział uprzejmie:

— Pozwoli pan, że zadam mu kilka pytań?

— Na kolana! — ryknął Anioł. — Na kolana albo wynoście się do diabła!

Jego wściekłość była tak niedorzeczna i gwałtowna, że wybuchnęliśmy śmiechem, który go jeszcze bardziej rozzłościł. Anioł groźnie pochylił byczą głowę, rozłożył skrzydła i zabulgotał.

— Po co mamy klękać? — zapytał Andre. — Ludzie nie mają takiego zwyczaju.

Deszyfrator przetłumaczył odpowiedź Anioła:

— Pochodzę od bogów. Jestem księciem.

Zwątpiłem w prawidłowość przekładu. Zwroty „wynoście się do diabła”, „pochodzę od bogów”, „na kolana”, „książę” zbyt przypominały ziemskie pojęcia i porzekadła, aby były prawdopodobne. Nie rozumiałem, czemu z całego bogactwa języka ludzkiego deszyfrator spożytkował jedynie tę starzyznę.

— Nie sądzę, żeby DUM kłamał — zaoponował Andre. — Pamięć ma dosyć obszerną: czterysta tysięcy słów i sto milionów pojęć, skoro więc wybrał księcia i diabła, to znaczy, że nasz jeniec miał na myśli coś, czemu w największym stopniu odpowiada „książę” i „diabeł”.

Wówczas ja zwróciłem się do Anioła:

— Dlaczego pan uważa się za księcia?

— Nalecę i rozdepczę! — powiedział swarliwie Anioł. — Na kolana albo śmierć.

Przypomniałem sobie, że osobiste pole ochronne ludzi na Orze reaguje na emocje. Wywołałem więc w sobie gniew. Anioła tak trzasnęło, że wrzasnął z przestrachu. Kolejno rozszerzałem i zmniejszałem pole. Skrzydlatym „księciem” rzucało w powietrzu, choć rozpaczliwie bił skrzydłami starając się wyrwać z niewidzialnych rąk. Kiedy szczególnie mocno uderzyłem go polem, Anioł ryknął basem:

— Ratunku! Ratunku!

Cofnąłem pole i czteroskrzydły runął na ziemię. Przerażony i bezsilny nie próbował się nawet podnieść, lecz pełzł rozpostarłszy skrzydła w uniżonym geście. Lusin zasapał i odwrócił się. Jestem przekonany, że w owej chwili brutalny Anioł wydał mu się czymś w rodzaju jego łagodnych smoków lub cudacznego boga Hora z sokolą głową.

— Wyższe istoty! — wymamrotał Anioł roztrzęsionym głosem. — Wyższe istoty!

— Wstań i przestań być księciem! — powiedziałem. — Nie znoszę durniów! Pytają cię jak kogo dobrego, a ty zachowujesz się po chamsku!

— Pytajcie! — skwapliwie odpowiedział Anioł. Choć nie wiem, co mogę powiedzieć potężnym istotom…

Andre opowiedział Aniołowi jego sny i zapytał, czy przypadkiem nie widział Galaktów i ich wrogów.

— To są legendy — mamrotał Anioł. — Nikt nie widział Galaktów. W dzieciństwie słyszałem o nich bajki.