Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Гэта ён з гарачкі такі памяркоўны, думаў тады Мар'ян, у гульні яму нічога не шкада, а прыйдзе дамоў, апамятаецца, пашле нарад, і пойдзе ён следам за бацькам.

— Я куплю, я куплю...— адказваў ён начальніку заставы, дзівячыся гэтаму свайму мармытанню, добра ведаючы, што няма і не будзе ў яго такіх грошай, каб купіць гадзіннік. I не мог спыніцца, супакоіцца:

— Я куплю, я куплю...

Начальнік заставы, відно, штосьці зразумеў, больш не супакойваў Мар'яна, прайшоўся, абмацаў яго прафесійным позіркам пагранічніка. I гэты позірк, разуменне дабілі яго ўжо канчаткова, як раздзелі, знялі з яго апошняе, што было на ім у тую мінуту — трусы і майку. I стаяў ён на захадзе сонца перад усім сялом, здавалася яму, зусім голы, пустэльна-бледны, як у ваду апушчаны. А былі яны з начальнікам заставы так падобныя, аднолькавага росту, і гадоў адных, і пастрыжаны пад адзін фасон, так павялося тут, на граніцы, граніца стрыгла ўсіх хлопцаў і мужыкоў пад адзін капыл. Аднолькавыя, падобныя і розныя. Такія розныя, што Мар'яну аж нудліва, моташна зрабілася.

— Ты студэнт, Знаўца Івана сын? — спытаў яго начальнік заставы.

— Яго сын,— не стаў адмаўляцца ад бацькі Мар'ян, усведамляючы, што паратунку ўсё роўна не будзе.— Таго Івана, які ў турме,— удакладніў яшчэ, нібыта і ён таксама быў ужо ў той турме. I пайшоў апранацца, прыкідваючы, калі гэта адбудзецца і ці давядзецца там сустрэцца з бацькам, супакойваючы сябе гэтаю сустрэчай, знаходзячы ў ёй невялікую, але ўсё ж радасць і суцяшэнне.

Але нічога не адбылося, дарэмна ён толькі маркоціўся ды зводзіў сябе, нават злаваў, што так доўга не прыходзяць, не вызваляюць. Кожны новы дзень пачынаўся з таго, што ён выглядваў, прыслухоўваўся, прыглядаўся, чакаў: ці не іх гэта крокі, ці не іх гэта твары.