Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Артур! — зарыдала місіс Уізлі. — Слава Богу.
— Як ён?
Містэр Уізлі прысеў поруч Джорджа. За ўвесь час, пакуль Гары ведаў Фрэда. Ён ніколі не бачыў яго такім ціхім. Ён глядзеў па-над спінкамі канапы на свайго блізнюка і здаецца не мог паверыць таму, што ён бачыць.
Магчыма пабуджаны гукамі прыхода Фрэда і бацькі, Джордж заварушыўся.
— Як ты сябе адчуваеш, Джордж? — прашаптала місіс Уізлі.
Джордж правёў пальцамі па галаве.
— Дзірава, — прамырмытаў ён.
— Што з ім такое? — ускрыкнуў Фрэд усхвалявана. — Яго розум пашкоджаны?
— Дзірава, — паўтарыў Джордж, адчыняючы вочы і паглядзеўшы знізу ўверх на брата. — Ты бачыш… Я дзіравы. Прадзіраўлены, Фрэд, улавіў?
Місіс Уізлі расплакалася пушчы ранейшага. Бледны твар Фрэда зноў пачаў пакрывацца чырванню.
— Патэтычна! — сказаў ён Джорджу. — Паэтычна!
— Ну добра, сказаў Джордж, усміхаючыся сваёй заплаканай маме. — Ты скажаш нам абасоблена, мама, у любым выпадку.
Ён паглядзеў вакол.
— Прывітанне, Гары… Ты — Гары, правільна?
— Так, я, — адказаў Гары. Прысоўваючыся бліжэй па канапе.
— Добра, нам павезла, што мы вярнулі хоць бы цябе ў добрым стане зваротна. — сказаў Джордж.
— А чаму Рон і Біл дагэтуль не пхаюцца каля ложку хворага?
— Яны яшчэ не вярнуліся, Джордж, — адказала місіс Уізлі. Усмешка Джорджа знікла. Гары паглядзеў на Джыні і поглядам прапанаваў ёй выйсці з пакоя. Калі яны праходзілі па кухні, яна ціха сказала:
— Рон і Тонкс павінны зараз вярнуцца. Ім не трэма шмат часу, цётачка Мюрыэль жыве недалёка адсюль.
Гары нічога не адказаў. Ён спрабаваў трымаць страх унутры з самога прыбыцця ў Нару, але зараз гэта ахінала яго, асцярога поўзала па яго скуры, пульсуючы ў яго грудзях, перакрываючы горла. Яны выйшлі ў цёмны двор, і Джыні узяла яго за руку.
Кінгслі крочыў узад і наперад, гледзячы на неба, кожны раз ён абарочваўся. Гары ўспомніў дзядзьку Вернана, які патрулюе гасціную гэтак жа мільён гадоў таму. Хагрыд, Герміёна і Люпін стаялі плячом да пляча пільна ўзіраючыся ўверх у цішыні. Ні адзін з іх не паглядзеў вакол, калі Гары і Джыні далучыліся да іх маўклівасці.
Хвіліны ператвараліся ў тое, што магло б лічыцца гадамі. Найменшае дыханне ветра прымусіла іх усіх прыскокнуць і звярнуцца да хмызняка або дрэву ў надзеі, што адзін з членаў Ордэна мог бы выскачыць цэлым з яго лісця… А потым мятла матэрыялізуецца прама над ім і хутка зваліцца на зямлю…
— Гэта яны! — закрычала Герміёна. Тонкс апусцілася на доўгую намець з зямлі і галькі.
— Рэмус! — Закрычала Тонкс, і, адкінуўшы мятлу, кінулася на рукі Люпіну. Яго твар быў журботным і белым. Ён, здавалася, не мог казаць. Рон хутка падышоў да Гары і Герміёны.
— Ты у парадку, — прамармытаў ён перад тым, як Герміёна падбегла і моцна абняла яго.
— Я думала… Я думала…
— Я ў парадку, — вымавіў Рон, гладзячы яе па спіне. — Усё выдатна.
— Рон быў цудоўны, — цёпла адклікалася Тонкс, раздзіраючы абдымкі з Люпіным. — Проста цудоўны. Аглушыў аднаго з Пажыральнікаў Смерці, акурат ў галаву.
— Праўда? — спытала Герміёна, пільна гледзячы на Рона, усё яшчэ абдымаючы яго за шыю.
— Заўсёды падаю сюрпрызы, — адказаў ён, вызваляючыся ад абдымак. — Мы апошнія хто вярнуўся?
— Не, — адказала Джыні. — Мы чакаем Біла з Флёр і Вар’яцкага Вока з Мундугусам. Я скажу маме і таце, што з табой усё добра, Рон…
Яна вярнулася ў хату.
— Так што затрымала вас? Што здарылася? — амаль са злосцю спытаў Люпін у Тонкс.
— Белатрыса, — сказала Тонкс. — Яна жадала гэтак жа моцна, Рэмус, яна вельмі жадала і вельмі імкнулася мяне забіць. Я спадзяюся што. Я дастала яе. Але мы сапраўды ранілі Рудольфуса… Потым мы дабраліся да цёткі Рона — Мюрыэль і прапусцілі наш партключ, а Мюрыэль увесь гэты час трэслася над намі.
Сквіца Люпіна нервова рухалася. Ён спрабаваў нешта адказаць, але здаваўся няздольным сказаць што-небудзь яшчэ.
— Ну, а што было з ўсімі вамі? — спытала Тонкс, звяртаючыся да Гары, Герміёны і Кінгслі.
Яны пераказалі кожна сваю гісторыю вандравання, але доўгая адсутнасць Біла, Флёр, Вар’яцкага Вока і Мундугуса, было падобна на мароз, гэтую ледзяную рану станавілася цяжэй і цэжэй ігнараваць.
— Я павінен вярнуцца зваротна на Даўнінг-стрыт, я павінен быў туды вярнуцца яшчэ гадзіну таму, — урэшце-рэшт сказаў Кінгсі, адарваўшы погляд ад неба. — Дайце мне ведаць, калі яны вярнуцца.
Люпін кіўнуў. Развітаўшыся з астатнімі, Кінгслі сышоў у цемру па кірунку да варот. Гары здалося, што ён пачуў характэрны гук апарыявання, калі Кінгслі знік пасярэдзіне градкі Нары. Містэр і місі Уізлі хуткімі крокамі вышлі з хаты, Джыні накіроўвалася за імі. Абодва бацькі абнялі Рона перад тым, як звярнуцца да Люпіна і Тонкс.