Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гары спусціў ногі з канапы; ён павінен быў убачыць Хагрыда ўласнымі вачамі перш, чым ён паверыць, што той жывы. Гары толькі паспеў падняцца, калі дзверы прыадчыніліся і Хагрыд праслізнуў праз яе, яго твар быў пакрыт брудам і крывёй, ён трохі кандыбаў, але, безумоўна, ён быў жывы.
— Гары! Перакуліўшы два далікатных століка і азіяцкі ландыш, Хагрыд перамахнуў адлегласць паміж імі ў два кроку і заключыў Гары ў абдымкі, якія амаль зламалі яго нядаўна адноўленыя рэбры.
— Вось гэта да, Гары, як ты гэта… як ты выбраўся? Я думаў мы зніклі.
— Э, я таксама. Я не магу паверыць…
Гары вырваўся. Ён заўважыў жанчыну, якая ўвайшла ў пакой за Хагрыдам.
— Ты! — крыкнуў ён і саўгануў руку ў кішэнь, але яна была пуста.
— Твая палачка тут, сынок, — сказаў Тэд, укладваючы яе ў руку Гары. — Яна ляжала побач з табой, а я яе падняў. І гэтая жанчына, якую ты жадаў зачараваць — мая жонка.
— О… Я… Прабачце.
Па рухах Місіс Тонкс, яе падабенства з сястрой Белатрысай станавілася ўсё меней прыкметнай: яе валасы былі светла-карычневага колеру і яе вочы былі буйней і дабрэй. Аднак яна выглядала трохі ганарыстай пасля рэплікі Гары.
— Што з нашай дачкой? — спытала яна. — Хагрыд і ты патрапілі ў пастку; дзе Німфадора?
Яна і Тэд абмяняліся поглядамі. Сумесь асцярогі і віны захапіла Гары пры выглядзе іх твараў; калі хто-небудзь з астатніх загінуў, гэта была б яго віна, толькі яго. Ён жа пагадзіўся на план, сам даў ім свае валасы…
— Партал, — сказаў ён раптам успомніўшы. — Мы павінны вярнуцца да Нары і пазнаць… тады мы зможам паслаць вам вестку, або… або Тонкс зможа… яна…
— З Німфадорай усё будзе ў парадку, Андрамеда. — сказаў Тэд. — Яна ведае сваю справу, яна не першы дзень працуе Аўрорам. Партал тут, — дадаў ён, звяртаючыся да Гары. — Вы знікнеце праз тры хвіліны, калі дакранецеся да яго.
— Так, вядома, — адказаў Гары. Ён схапіў свой заплечнік і закінуў яго на плечы. — Я …
Ён паглядзеў на Місіс Тонкс, жадаючы папрасіць прабачэння за стан трывогі, у якім ён яе пакідае і за тое, што ён адчувае сябе ў гэтым вінаватым, але яму на розум не прыйшло слоў, якія б не здаліся пустымі і няшчырымі.
— Я перадам Тонкс… Німфадоры… каб яна паслала вестку, калі яна… Дзякуй за дапамогу, дзякуй за ўсё. Я…
Ён быў рады выйсці з пакоя і рушыць услед за Тэдам Тонксам па кароткім пярэднім пакоі ў спальню. Хагрыд прайшоў за імі, нізка нахіляючыся, каб не стукнуцца галавой аб дзвярной праем.
— Вось, сынок. Гэта Партал. — Містэр Тонкс паказваў на маленькі, упрыгожаны срэбрам грабянец, які ляжаў на трумо.
— Дзякуй, — сказаў Гары, дакрануўшыся пальцам да грабянца, гатовы да знікнення.
— Пачакайце-ка, — выклікнуў Хагрыд, аглядаючыся па баках. — Гары, дзе Хэдвіг?
— Яна… яна загінула, — сказаў Гары.
Жах рэальнасці распаўсюдзіўся па яго целу: ён адчуваў сябе вінаватым, слёзы напоўнілі яго вочы. Сава была яго таварышам, яго велізарнай сувяззю з чарадзейным мірам кожны раз, калі ён быў змушаны вярнуцца да Дурслі.
Хагрыд працягнуў гіганцкую руку і пагладзіў яго па плячу.
— Не бяры да галавы, — рэзка сказаў ён. — Не бяры ў галаву. Яна пражыла вельмі доўгае жыццё…
— Хагрыд, — перасцерагальна сказаў Тэд Тонкс, паколькі грабянец пылаў ярка-сінім колерам, і Хагрыд паспеў дакрануцца да яго як раз сваечасова.
Нешта рэзка тузанула за пупок. Як калі б нябачная сіла схапіла і панесла наперад, Гары выносіў у нябыт яго палец, быццам прылеплены да Партала. Ён і Хагрыд імчаліся ўдалячынь ад хаты містэра Тонкса. Секундай пазней ногі Гары стукнуліся аб цвёрдую зямлю, і адчуў, што яго рукі і калены апынуліся ў двары Нары. Ён пачуў крыкі. Адкінуўшы ў бок ужо не пылаўшы грабянец, Гары падняўся, трохі хістаючыся, і ўбачыў Місіс Уізлі і Джыні, якія выходзілі праз чорны ход, і Хагрыда, які таксама зваліўся на зямлю і цяпер спрабаваў устаць на ногі.
— Гары? Ты— сапраўдны Гары? Што здарылася? Дзе — астатнія? — крычала Місіс Уізілі.
— Што вы маеце на ўвазе? Няўжо яшчэ ніхто не вярнуўся? — спытаў Гары.
Адказ быў ясны па збляднеламу твару Місіс Уізлі.
— Пажыральнікі Смерці чакалі нас, — распавёў ёй Гары. — Мы былі акружаныя у імгненне, мы ратаваліся… яны ведалі, што гэта павінна было здарыцца сёння ўвечары… Я не ведаю, што здарылася з астатнімі, чацвёра, пераследвалі нас, нам нічога не заставалася, акрамя як збегчы, і затым Вальдэморт дагнаў нас…
Ён учуў ноткі апраўдання ў сваім голасе, просьбу зразумець, чаму ён не ведаў аб тым, што здарылася з яе сынамі, але…
— Як добра, што з вамі ўсё ў парадку, — сказала яна, абдымаючы Гары, але ён не адчуваў, што гэта заслужыў