Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— У цябе няма брэндзі, Молі? — спытаў Хагрыд. — Для медыцынскіх мэт?
Яна, магчыма, магла начараваць брэндзі, але паколькі Місіс Уізлі паспяшалася назад да хаты, Гары зразумеў, што яна жадала схаваць свой твар. Ён звярнуўся да Джыні, і яна адказала на яго нямое пытанне адразу жа.
— Рон і Тонкс, як лічылася, павінны былі вярнуцца першымі, але яны не паспелі да Партала, ён вярнуўся без іх, — сказала яна, паказваючы на іржавую банку алею, якая ляжала на зямлі паблізу. — Гэта, — яна паказала на стары красовак, — павінны былі быць тата і Фрэд, яны па задумцы былі другімі. Ты і Хагрыд былі трэцімі, і, — яна праверыла свій гадзіннік, — калі ў іх атрымаецца, Джордж і Люпін павінны вярнуцца прыблізна праз хвіліну.
Місіс Уізлі вярнулася з бутэлькай брэндзі, якую яна ўручыла Хагрыду. Той адкаркаваў яе і выпіў залпам.
— Мама! — закрычала Джыні, паказваючы на месца ў некалькіх футах ад іх.
Сіняе святло з’явілася ў цемры. Яно станавілася буйней і ярчэй, і Люпін з Джорджам з’явіліся, круцячыся і падаючы. Гары неадкладна зразумеў, што нешта не так: Люпін прытлімліваў Джорджа, які быў без прытомнасці і яго твар быў запар пакрыт крывёй.
Гары пабег наперад і схапіў Джорджа за ногі. Разам, ён і Люпін занеслі Джорджа ў хату праз кухню ў гасцінуюю і паклалі на канапу. Калі ўключаная лямпа асвятліла галаву Джорджа, Джыні пачала затыхацца, а ў Гары скруціла страўнік: адно вуха Джорджа было адарванае. Гэты бок яго галавы і шыі быў заліты вільготнай, агідна пунсовай крывёй.
Ледзь Міс Уізлі схілілася над сынам, Люпін схапіў Гары рукой і не занадта мякка адцягнуў яго назад у кухню, дзе Хагрыд усё яшчэ спрабаваў прайсці праз чорны ход.
— Ой! — выклікнуў Хагрыд з абуранасцю. — Адпусці яго! Адпусці Гары!
Люпін не звярнуў на яго ўвагі.
— Якая істота сядзела ў куце, калі Гары Потэр упершыню пабываў у маім кабінеце ў Хогвартсе? — спытаў ён, трасучы Гары. — Адказвай мне!
— А… грындылоў, па-мойму?
Люпін адпусціў Гары і сеў насупраць кухоннага буфета.
— Што тут адбываецца? Зароў Хагрыд.
— Прабач, Гары, але я павінен быў праверыць, — каротка адказаў Люпін. — Мы былі адданыя. Вальдэморт ведаў, што цябе будуць перавозіць сёння ўвечары і адзіныя людзі, якія маглі распавесці яму, былі непасрэдна залучаныя ў план.Ты магчыма, мог быць самазванцам.
— Чаму ж ты не праверыў мяне? — затыхнуўся Хагрыд, па-ранейшаму змагаўшыся з дзвярным праёмам сорнага ўваходу.
— Ты напалову волат, — адказаў Люпін, зірнуўшы на Хагрыда. — Адваротнае Зелле відазмяняе толькі людзей.
— Ніхто з Ордэна не сказаў бы Вальдэморту, што мы будзем пераязджаць сёння, — выклікнуў Гары.
Гэтая думка жахала яго, ён не мог у гэта паверыць. — Вальдэморт пачаў пераследваць мяне толькі ў канцы, ён спачатку не ведаў, зто з усіх сапраўдны я. Калі б яму данеслі наш план, ён бы ведаў, што я з Хагрыдам.
— Вальдэморт пераследваў цябе? — хутка спытаў Люпін. — Што адбылося? Як вы выратаваліся?
Гары каротка распавёў аб тым, як Пажыральнікі Смерці, якія пераследвалі іх, здавалася, пазналі ў ім праўдзівага Гары, як яны спынілі пераслед, як яны, мусіць, выклікалі Вальдэморта, які з’явіўся непасрэдна перад тым, як Гары з Хагрыдам апынуліся ў бацькоў Тонкс.
— Яны пазналі цябе? Але як? Што ты зрабіў?
— Я… — Гары паспрабаваў успомніць, яале ўсё вандраванне здавалася цяпер змешваннем панікі і замяшання. — Я бачыў Стэна Шанпайка… ён быў кандуктарам на Начным Рыцару, вы ведаеце? І я паспрабаваў абяззбоіць яго замест таго, каб… ну, ён жа не разумеў што робіць, так? На яго, мабыць, дзейнічаў Імперыус!
Люпін выглядаў ашаломленым.
— Гары, час для заклёнаў раззбраення мінуў! Гэтыя людзі спрабавалі схапіць і забіць цябе! І нават Стэн, калі ты сам не зможаш забіць!
— Мы былі высока над зямлёй! Стэн не валодаў сабой, і калі б я ўсяго толькі аглушыў яго, ён бы зваліўся і памёр — гэтак жа, як калі б я ўжыў Аваду Кэдаўру! Экспеліярмус выратаваў мяне два года таму ад Вальдэморта! — абуральна дадаў Гары. Люпін цяпер нагадваў яму студэнта з Хафлпафа , Захару Сміта, які здзекваўся над Гары, калі пазнаў, што Гары збіраецца навучаць Армію Дамблдора заклёнам раззбраення.
— Верна, Гары, — адказаў Люпін ледзь стрымоўваючыся. — І велізарная колькасць Пажыральнікаў Смерці бачылі гэта. Прабач, але гэта не ў нашу карысць падзейнічала на іх: яны ведаюць цябе. Паўтарыць падобнае сёння вечарам перад Пажыральнікамі Смерці, якія бачылі ці чулі аб першым выпадку, было б падобна самагубству!
— Гэта значыць, ты лічыш, што я павінен быў забіць Стэна Шанпайка? — злосна спытаў Гары.
— Вядома, не, — запярэчыў Люпін, — але Пажыральнікі Серці, адкрыта кажучы большасць з іх, будуць чакаць ад цябе зваротнай рэакцыі! Экспеліярмус, — карысны заклён, Гары, але Пажыральнікі Смерці, пэўна думаюць, што гэта твой каронны ход, і я не дазволю табе даказаць ім, што яны правы!