Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Гэта не так, — цяжка сказаў Гары. Яго шнар раздзіраўся. Ён быў злы і падушаны. Яго нервавала думка аб тым, што яны думаюць, быццам у яго ёсць утоеная сіла, здольная перамагчы Вальдэморта.
Ніхто не адказаў. Ён ведаў, што яны яму не паверылі. І цяпер, калі ён аб гэтым падумаў, ён і сам успомніў, што з яго чарадзейнай палачкай такога ніколі не адбывалася. Шнар балеў усё мацней, быццам гэрэлы агнем. Гары ледзь стрмліваўся, каб не закрычаць ад болю. Яму трэба было ўдыхнуць свежае паветра, ён паставіў шклянку і выйшаў з пакоя.
Ён выйшаў у цемру саду і ўбачыў велізарнага фестрала, які гуляў непадалёк і распраўляў сваі велізарныя крылы. Гары спыніўся пасярод саду, пацёр падпалены лоб і падумаў аб Дамблдору. Дамблдор паверый бы яму, ён гэта ведаў. Дамблдор ведаў чаму і як чарадзейная палачка Гары можа дзейнічаць незалежна ад уладальніка, таму што ў Дамблдора заўсёды былі адказы на ўсе пытанні. Ён ведаў аб чарадзейных палачках, мог распавесці аб незразумелай сувязі палачак Гары і Вальдэморта. Але Дамблдора, як і Мудзі, Сірыюса, яго бацькоў і яго беднай савы ўжо няма, і ён ніколі не зможа пагаварыць з імі зноў… Ён адчуў пякоту ў горле, якая ніяк не была звязана з агністым віскі.
А потым, няясна чаму, боль у шнары дасягнула апагею. Калі Гары пацёр лоб і зачыніў вочы, у яго галаве раздаўся голас: “Ты казаў, што праблема знікне, калі я буду выкарыстоўваць іншую палачку!”. І ў яго галаве матэрыялізаваўся стары мужчына, які ляжаў на анучках на каменным палу, яго крык, жудасны, раздзіральны, быў крык невыноснай агоніі…
— Не! Не! Я парашу, я прашу…
— Ты схлусіў лорду Вальдэморту, Алівандэр!
— Я не… Я клянуся, я не…
— Ты намераваўся дапамагчы Потэру, дапамагчы выратавацца ад мяне!
— Я клянуся, я не… Я быў упэўнены, што іншая палачка дапаможа…
— Тады растлумач, як гэта атрымалася. Палачка Люцыюса знішчана!
— Я не магу зразумець… Сувязь падтрымлівалася…. Толькі… паміж вашымі двума палачкамі!
— Хлусня!
— Калі ласка… Я прашу вас…
І Гары ўбачыў, як белая рука паднімае сваю палачку. Ён адчуў гнеў Вальдэморта, убачыў, што слабы стары на палу крывіцца ў пакутках…
— Гары?
Гэта мінула так жа хутка, як і пачалося: Гары стаяў у цемры, яго біла дрыготка, яго сэрца выскоквала. А шнар дагэтуль пульсаваў. Усяго некалькі імгненняў таму ён усвядоміў, што Рон і Герміёна стаяць побач з ім.
— Гары, пайдзем у хату, — прашаптала Герміёна. — Ты ўжо не думаеш аб тым, каб сысці?
— Так, ты павінен застацца тут, прыяцель, — сказаў Рон, падштурхоўваючы Гары ў спіну.
— Ты ў парадку? — спытала Герміёна, узіраючыся ў твар Гары. — Ты жудасна выглядаеш!
— Ну, — заўважыў Гары, — я магчыма, выглядаю лепш, чым Алівандэр…
Калі ён распавёў ім аб тым, што ён бачыў, Рон выглядаў спалоханым, а Герміёна ўсхваляванай.
— Але я думала, што гэта спынілася! Твой шнар не павінен на гэта рэагаваць! Ты не павінен дазволіць гэтай сувязі зноў адчыніцца… Дамблдор жадаў, каб ты хаваў свой розум!
Калі ён нічога не адказаў, Герміёна схапіла яго за руку.
— Гары, ён захапіў усё Міністэрства, газеты і палову Чарадзейнага міру! Не дазваляй яму валодаць і тваёй галавой!
VI. Упір у піжаме
Усе смуткавалі па Вар’яцкаму Воку. Як і астатнія члены Ордэна, Гары ўсё яшчэ чакаў груку пратэза, які пачуецца, калі Мудзі пройдзе праз заднія дзверы. Гары адчуваў, што бяздзейнасць толькі ўзмацняла пачуццё віны і смутку. Ён жадаў як мага хутчэй знайсці і знішчыць усе Хоркруксы.
— Ну, ты нічога не паробіш з, — Рон панізіў голас, — Хоркруксамі, пакуль табе не споўнілася семнаццаць. Цябе ўсё яшчэ шукаюць. Але ж мы можам планаваць тут, так? Або, — ён апусціў голас да шэпту, — ты ўжо здагадваешся, дзе сам-ведаеш-што можа быць?
— Не, — адказаў Гары.
— Я думаю, Герміёна праводзіла нейкія даследванні, — сказаў Рон. — Яна сказала, што пакіне гэта да таго як ты прыедзеш.
Яны сядзелі за абедным сталом. Містэр Уізлі і Біл сышлі на працу, Місіс Уізлі паднялася наверх абудзіць Герміёну і Джыні, а Флёр пайшла прыняць ванну.
— Я ўжо замёў усе сляды, — сказаў Гары — таму я павінен застацца тут толькі на чатыры дні. Потым я змагу…
— Пяць дзён, — цвёрда перабіў яго Рон. — Мы павінны застацца на вяселле, яны заб’юць нас, калі мы яго прапусцім.
Гары зразумеў, што “яны” азначала Флёр і Місіс Уізлі.
— Гэта ўсяго толькі адзін дзень, — сказаў Рон убачыўшы незадаволены погляд Гары.
— Яны ўяўляюць сабе, як гэта важна?
— Вядома не ўяўляюць, — сказаў Рон. — Іх не інфармавалі, і паколькі ты аб гэтым успомніў, я жадаў з табой пагаварыць.