Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Рон кінуў погляд на дзверы, каб праверыць, ці не вярнулася Місіс Уізлі, і схіліўся бліжэй да Гары.
— Мама спрабавала выцягнуць хоць якія-небудзь звесткі ад нас з Герміёнай, і яна будзе распытваць цябе наступным, так што будзь гатовы. Тата і Люпін таксама спрабавалі, але калі яны пачулі ад нас, што Дамблдор забараніў табе казаць каму-небудзь акрамя нас, яны супакоіліся. Усе, акрамя мамы, гэта сапраўды.
Прадказанні Рона здзейсніліся праз некалькі гадзін: аккурат перад абедам Місіс Уізлі паклікала Гары, папрасіўшы яго апазнаць адзінокую мужчынскую шкарпэтку, якая магла выпасці з яго заплечніка. Як толькі яна засталася з ім у буфетнай, пачаўся допыт:
— Рон і Герміёна думаюць, што ваша троіца можа ігнараваць Хогвартс? — пачала яна лёгка і нязмушана.
— А… — сказаў Гары, — Ну да, мы можам.
— Магу я спытаць, чаму ты адмаўляешся ад свайго навучання? — спытала Місіс Уізлі.
— Ну, Дамблдор даручыў мне… заданне… — прамармытаў Гары. — Рон і Герміёна ведаюць пра гэта, і таксама жадаюць паехаць.
— Якое заданне?
— Выбачайце, я не магу…
— Ну, шчыра кажучы, я думаю, што Артур і я маем права ведаць і, я ўпэўненая, Містэр і Місіс Грэнжэр пагадзяцца са мной, — сказала Місіс Уізлі.
Гары баяўся напада “бацькоў, якія перажываюць”. Ён прымусіў сябе глядзець проста ў яе вочы, заўважыўшы, што яны маюць тое ж самае адценне карычневага, як у Джыні. Дапамагло мала.
— Дамблдор не жадаў, каб хтосьці яшчэ ведаў, Місіс Уізлі. Прабачце, Рону і Герміёне не абавязкова ехаць, гэта іх выбар.
— Я не лічу, што і табе абавязкова ехаць, — адрывіста вымавіла Місіс Уізлі. — Ты ўжо амаль пасталеў, і не мае значэння, што даручыў табе Дамблдор. І наогул, у яго ёсць цэлы Ордэн! Я думаю, ты проста няправільна зразумеў яго, ён прасіў нешта зрабіць, і ты падумаў, што менавіта ты павінен гэта зрабіць.
— Я ўсё правільна зразумеў, — рашуча сказаў Гары. — Гэта павінен быць менавіта я.
Ён уручыў ёй шкарпетку, размалёваную ў залаты чарот.
— І гэта не маё, я не балею за “Падлсвет”.
— Ну, вядома не, — сказала Місіс Уізлі паніжаючы голас да паўсядзённага тону. — Я павінна была здагадацца. — Ну, Гары, паколькі ты ўсё роўна тут, не дапаможаш нам падрыхтавацца да вяселя Біла і Флёр? Нам яшчэ столькі усяго трэба зрабіць.
— Так-так, вядома, — сказаў Гары, трохі збянтэжаны рэзкай зменай тэмы гутаркі.
— Як міла з твайго боку, — адказала яна і ўсміхнулася, выходзячы з буфетнай.
З гэтага моманту Місіс Уізлі трымала Гары, Рона і Герміёну да такой ступені занятымі падрыхтоўкай да вяселля, што ў іх не заставалася часу абдумаць іх план.
Лепшым тлумачэннем гэтаму было тое, што Місіс Уізлі жадала адцягнуць іх ад усіх думак пра Мудзі і ад страхаў іх нядаўняга вандравання. Пасля двух дзён чыстак нажніц, якія не спыняліся, дапамогі ў падборы колераў, стужачак, ачыстак агарода ад гномаў, і дапамогі Місіс Уізлі у падрыхтоўцы вялікай партыі канапэ, Гары западозрыў іншую прычыну: уся праца, якую яна давала ім, падзяляла троіцу па розных кутах, і ў Гары не было шанцу пагаварыць з імі сам-насам пасля першай ночы, калі Гары распавёў ім, што Вальдэморт катаваў Алівандэра.
— Я думаю, мама лічыць, што, калі яна зможа падзяліць вас, у яе атрымаецца адкласці твой ад’езд, — сказала Джыні напаўголас, пакуль яны накіравалі на стол перад абедам.
— І што яна думае тады зменіцца? — прамармытаў Гары. — Няўжо хтосьці яшчэ можа забіць Вальдэморта, пакуль яна нас тут трымае, прымушаючы працаваць? — вымавіў ён машынальна, і ўбачыў, што Джыні збляднела.
— Так гэта праўда? — спытала яна. — Вось, што ты жадаеш зрабіць?
— Я… я проста пажартаваў, — паспрабаваў ухіліцца Гары.
Яны паглядзелі адно на аднаго, і Гары заўважыў, што ў выразе твара Джыні было нешта яшчэ, акрамя здзіўлення ад пачутага. Раптам Гары ўсвядоміў, што гэта быў першы раз, калі яны засталіся сам-насам пасля таго як праводзілі гадзіны ў зацішных месцах Хогвартса. Ён быў упэўнены, што Джыні адчувае тое ж самае.
Скрып дзвярэй прымусіў іх рэзка падскочыць, затым Містэр Уізлі, Кінгслі і Біл увайшлі ў пакой.
Яны часта далучаліся да Ордэна за абедам, таму што Нара замяніла штаб-кватэру на плошчы Грыма, 12. Містэр Уізлі настаяў на гэтым пасля смерці Дамблдора, Захавальніка сакрэту. Кожны чалавек, якому Дамблдор давяраў, у сваю чарну быў захавальнікам сакрэту плошчы Грыма, 12. І бо такіх людзей каля дваццаці, гэта моцна размывала ўладу заклёну. У Пажыральнікаў Смерці было ў дваццаць разоў больш магчымасцяў выцягнуць сакрэт з кагосьці. Нельга было чакаць, што гэта будзе доўжыцца доўга.