Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Затым Гары ўбачыў яго. Вальдэморт ляцеў падобна дыму на ветры, без мятлы або фестрала, каб трымацца ў паветры. Яго змяінападобны твар, мігатлівы з цемры, яго белыя пальцы, якія зноў сціскалі чарадзейную палачку.
Хагрыд выдаў крык страху і сышоў у крутое піке. Чапляючыся за жыцце, Гары паслаў ў паветра Ашаламляльныя заклёны, якія ляцелі наўздагад. Яны разляталіся сотнямі іскраў. Гары ведаў, што Ён усё яшчэ тут.
Зялёныя іскры зашпуляліся вакол іх зноў. Гары не ведаў, куды пасылаць заклёны — уверх або ўніз. Шнар усё яшчэ пёк. Ён чакаў смерці ў любую хвіліну. Ён убачыў фігуру на мятле, убачыў як яна падняла руку…
— НЕ!
З крыкам Хагрыд пераскочыў намятлу Пажыральніка Смерці. Гары бачыў, як яны падаюць, таму што мятла не можа вытрымаць такую вагу.
Трымаючыся за матацыкл толькі каленамі, Гары чуў крык Вальдэморта: — Мой!
Усё было кончана. Ён не мог ні бачыць, ні чуць дзе Вальдэморт. Ён кінуў погляд на іншага Пажыральніка Смерці і пачуў: — Авада…
З-за болі, Гары прышлося зачыніць вочы, і яго палачка пачала дзейнічаць самастойна. Ён адчуў магутнае прыцягненне, як ад вялікага магніта, яркае залатое святло праз паўзаплюшчаныя векі, чуў трэск і крык лютасці. Пакінуты Пажыральнік Смерці вапіў, крычаў ад болю Вальдэморт: — НЕ! — Гары ачуўся побач з кнопкай драконавага агню і што ёсць мочы стукнуў па ён. Рэзкае паскарэнне і матацыкл вельмі хутка паляцеў уніз, да зямлі.
— Хагрыд! — зваў Гары, трымаючы мілы сэрцу волата матацыкл. — Акцыо, Хагрыд!
Матацыкл паскорыўся. Твар Гары быў на ўзроўні руля. Таму ён мог бачыць толькі асобнія агні, якія праляталі ўсё бліжэй. А ззаду яго быў іншы крык: — Ваша палачка, Селвін, дайце мне вашу палачку!
Ён адчуў Цёмнага Лорда, перш чым убачыў яго. Паглядзеўшы ў бок, ён убачыў чырвоныя вочы і падумаў, што гэта будзе апошняе, што ён убачыць, таму што Вальдэморт рыхтаваўся да нападу.
А затым Вальдэморт знік. Гары паглядзеў уніз і ўбачыў Хагрыда, распластанага па зямлі выразна перад ім. Ён з сілай націснуў на тормазы, каб не наехаць на Хагрыда, але з-за гэтага ён паляцеў у грузны вадаём.
V. Смерць ваяра
— Хагрыд?
Гары з усіх сіл спрабаваў выбрацца з гары металу і скуры, якая атачала яго; рукі пагрузіліся у брудную ваду, калі ён паспрабаваў падняцца. Ён не мог зразумець, куды знік Вальдэморт і чакаў напада ў любы момант. Нешта гарачае і вільготнае пацякло ўніз па яго падбародку са лба.
Гары выпаўз з вады і натыкнуўся на вялікую цёмную масу на тым месцы, дзе быў Хагрыд.
— Хагрыд? Хагрыд, скажы што-небудзь…
Але цёмная маса не рухалася.
— Хто тут? Гэта Потэр? Ты — Гары Потэр?
Гары не пазнаў гэтага мужчынскага голасу. Потым закрычала жанчына: ”Яны разбіліся, Тэд! Яны разбіліся ў садзе!”
У Гары закруцілася галава.
— Хагрыд, — неразумна паўтарыў ён, і ў яго падкасіліся ногі.
Наступнае што ён памятаў, ён ляжыць бокам на чымсьці мяккім, яго рэбры і правая рука палаюць, нібы агнём. Яго выбіты зуб зноў вырас. Шнар на лбу яшчэ баліць.
— Хагрыд?
Ён адкрыў вочы, і ўбачыў, што ляжыць на канапе ў незнаёмай, асветленай лямпай гасцінай. Яго заплечнік ляжаў на палу, мокры і брудны. Светлавалосы, поўны мужчына ўстрывожана глядзеў на Гары.
— Хагрыд у парадку, сынок, — сказаў Мужчына. — Жонка даглядае за ім. Як ты сябе адчуваеш? Я вылечыў твае рэбры, зуб і руку. Дарэчы, я Тэд, Тэд Тонкс — бацька Німфадоры.
Гары хутка сеў. Святло яго асляпіла, і ён адчуў сябе хворым і стаміўшымся.
— Вальдэморт…
— Спакайней, — сказаў Тэд Тонкс, дакрануўшыся да пляча Гары і прымушаючы яго зноў прылегчы на канапу. — Гэта была жудасная аварыя. Дарэчы, што здарылася? Нешта не ў парадку з матацыклам? Артур Уізлі зноў пераацаніў сябе, сябе і свае маглаўскія вынаходствы?
— Не, — адказаў Гары, і яго шнар запульсаваў, быццам гэта была адчыненая рана. — Пажыральнікі Смерці, іх было шмат… мы разбіліся…
— Пажыральнікі Смерці? — рэзка перапытаў Тэд. — Што значыць Пажыральнікі Смерці? Я думаў, яны не ведаюць, што вы будзеце перапраўляцца сёння, я думаў…
— Яны ведалі, — запярэчыў Гары.
Тэд Тонкс паглядзеў на столь, быццам спадзяючыся разглядзець неба.
— Мы ведаем, што нашы ахоўныя чары трымаюцца, ці не так? Яны не могуць да нас дабрацца ў межах ста ярдаў з любога боку.
Зараз Гары зразумеў, чаму Вальдэморт знік; гэта адбылося ў тым месцы, дзе матацыкл перасёк адзін з магічных бар’ераў Ордэна. Гары спадзяваўся, што яны будуць дзейнічаць і далей: ён уявіў Вальдэморта, у ста ярдах вышэй іх, які шукае спосаб пракрасціся праз тое, што Гары прадставіў сабе як вялікую празрыстую бурбалку.