Золата князёўны

Апошні нячысьцік

(ненавуковая фантазія аб мутантах)

Вясну перажылі двое, Кырр і Куга. Вяртаючыся з Выраю птушкі прынесьлі на крылах Мору, і шмат іх засталося ўскалмачанымі рознакаляровымі купінамі ляжаць на берагах рэк і азёр. Драпежнікі аб’ядаліся падлай. Потым Мора разьятралася, як дзік, што адчуў смак крыві, і накінулася на людзей. Людзі трэсьліся, пакрываліся пухірыкамі, заходзіліся сухім дзярпучым кашлем і на пяты дзень сыходзілі ў Вырай. Целы ахвяраў закапвалі ля ўваходаў у буданы, а калі Мора ахапіла ўсё племя і закапваць ужо не было каму, засталіся ляжаць. Ад іх па навакольлі расьцякаўся цяжкі пах тлену. Мядзьведзі і ваўкі ішлі на гэты пах і расьцягвалі трупы па навакольлі.

Кырр прачнуўся на досьвітку ад гукаў ваўчынай грызьні ў суседнім будане. Працягнуў руку за зброяй – палкай з уціснутым і моцна абвязаным у расшчэп на канцы вострым крэменем. Выйшаў з будана і заплюшчыўся – вочы балюча разанула няяркім яшчэ ранішнім сьвятлом. Вельмі балела галава і скура, яна была адчувальнай як адкрытая рана. Ваўкі з разьдзьмутымі жыватамі стаялі непадалёку і разглядалі яго строгімі жоўтымі вачыма. Кырр хрыпла закрычаў, замахнуўся дроцікам. Потым падняў ламачыну, кінуў. Ваўкі ляніва адскочылі і зьніклі ў падлеску. Пайшлі ў бок ракі. Наеўшыся мяса ваўкі заўжды п’юць.

“Яшчэ пяць разоў я ўбачу ўзыход Яра. – Падумаў Кырр. – І сустрэнуся з бацькамі, з братамі”. Цела калацілі дрыжыкі, выламвала суставы, гэта было вельмі пакутліва і Кырр хацеў хутчэй трапіць у Вырай.

Разьдзіраючы кашаль пачуўся аднекуль зьверху. Кырр падняў галаву і высока на дрэве заўважыў гняздо складзенае з галінак сярод тоўстых сукоў. Кашлялі там. Рукі і ногі не слухаліся, сэрца калацілася і Кырр, пакуль дабраўся да гнязда ўвесь пакрыўся халодным, ліпкім потам. Там, раськідаўшыся на скуры аленя ляжала Куга, дзяўчына зь іхняга племя. “Тут нас разьдзяўбуць, гэта лепш, чым быць зьедзенымі ваўкамі, нашы целы стануць птушкамі і будуць блізка ад Яры, а ўвосень яны палятуць у Вырай. Цікава, ці пазнаем мы там свае целы ўвасобленыя ў птушак?” – Падумаў хлопец, прымошчваючыся каля Кугі.

* * *

…Кырр ляжаў за паваленым дрэвам на краі вялізнай паляны. Цікаваў за статкам аленяў. На паляне пасьвілася дзічыха, узьдзіраючы пласты зямлі доўгім магутным лычам, за ёю зь віскам корпаліся маленькія паласацікі і леташнія чорна-бурыя, падрослыя ўжо падсьвінкі. Дзічыха – чорная і гарбатая, з хібам на ўзноўні Кырравага падбароддзя – выглядала сярод свайго статку як курган сярод купін. Дзікі пакрысе набліжаліся і можна было б паспрабаваць здабыць падсьвінка, але Кырр добра ведаў нораў дзічыхі, ня раз ужо ратаваўся ад яе на дрэвах. Таму ўсю ўвагу засяродзіў на аленях. Іх было шмат – каб падлічыць не хапіла б пальцаў на руках і нагах разам у Кырра, Кугіы і іхняга малога, што нарадзіўся дзьве Луны таму. Сярод аленяў дурэлі, пацешна скакалі на доўгіх танклявых ножках шэра-рыжыя, у белых плямах аляняты. Тыцкаліся пысачкамі да матчыных цыцак, смакталі, потым адыходзілі і клаліся ў траву – зьнікалі, губляліся сярод блікаў, што пасылаў на зямлю скрозь лістоту Яр. Кырр ведаў – малыя аляняты будуць таіцца да апошняга, а старыя проста ўцякуць.