Золата князёўны

На вугольлях, спачатку ярка-пунсовых, потым барвовых як вячэрні Яр, зьяўляўся лёгкі белы прысак, з тушкі капаў тлушч, і тады ў паветры разьлівалася смачным, ажно гнала сьліну. Дзіцянятка, ружовае ў мігатлівых успышках іскраў крактала і плямкала ля матчынай цыцкі. Куга ціха ойкнула і заварушылася, адхіляючы малога ад грудзей.

- Кусаецца? – Спытаўся Кырр.

- Не, шчыплецца. – Куга паказала Кырру плячо, пакрытае маленькімі сінякамі. – Ён такі дужы!

- Немаўляты ўсе вельмі чэпкія…

- Раней, да таго, як Мора забрала нашых людзей, я ніколі не бачыла такіх дужых дзяцей! Глядзі! – Куга паднесла малога да дрэўца. Дзіцёнак адразу ўчапіўся за галінку і павіс. Потым лёгка падцягнуўся на двух руках і голымі дзяснамі пачаў сьлініць кару. Куга з цяжкасьцю адарвала малога ад галінкі, дала яму ў адну руку сучок, які ён сьціснуў у маленечкай далоньцы, другой дала прычапіцца да ранейшага дрэўца. Немаўля павісела крыху на адной руцэ, потым гэтак жа лёгка падцягнулася і радасна агукаючы зноўку пачало мусоліць галінку.

- І яшчэ ён умее зьмяняць колер скуры, як драўняная яшчарка. Сёньня, калі ты быў на паляваньні я паклала яго на сухую траву. Празь некаторы час ён зрабіўся жоўта-карычневы, у палоску, зусім як трава, на якой ён ляжаў. Я нават не адразу яго разгледзела. Спалохалася, думала што зьнесьлі драпежнікі. Вось, паглядзі. – Куга зьняла ружовага хлопчыка з галінкі, на якой ён ужо з хвліну вісеў, падцягнуўшыся на адной руцэ, і паклала ў траву. Немаўля радасна піскнула і папаўзло, на вачах мяняючы ружовы колер скуры на зялёны зь белымі, чорынымі і карычневымі плямамі, становячыся зусім незаўважным нават з блізкай адлегласьці.

- Ён падобен на вялікую травяную жабу. – Кырр быў уражаны. – Можа духі лесу пачулі маю зайздрасьць да жывёл, да ўменьня быць нябачнымі, і падаравалі нашаму сыну гэтую здольнасьць? Прыкладзі яго да хвоі.

Праз хвіліну дзіцятка, моцна ўчапіўшыся за няроўнасьці кары, нагадвала вялікі нарост на дрэве.

- Шмат якія дзіцяняты жывёлаў вельмі добра маськіруюцца пакуль малыя. А калі становяцца большымі, мяняюць афарбоўку на іншую. Калі наш сын захавае гэтыя здольнасьці – ён будзе самым вялікім паляўнічым! – Кырр адрэзаў ад засмажанай тушкі добры кавалак і паклаў на вугольле. – Духі лесу! Прыміце ад нас ахвяру ў знак падзякі за ваш дар сыну! Хай ён захаваецца назаўсёды! Хай пераходзіць на ўсіх нашых нашчадкаў! – Голас Кырра расьцёкся над возерам і ў адказ на пацямнелым небе ўспыхнула бліскавіца.

* * *

Шэры туман расьцёкся над балацінай. На ўсходзе зь яго выкочвалася сонца, слабымі яшчэ промнямі не ў змозе пафарбаваць ружовым. Высока-высока праплыў з грукатам блішчасты крыжык, пакінуў белую паласу. Рог разьнёсься над навакольлем і па ягонаму сігналу закрычалі, загаманілі, засьвісталі людзі. Шыхх прачнуўся ў гнязьдзе, якое шмат гадоў выкарыстоўваў па чарзе з парай белахвостых арланаў – яны ўвесну і ўлетку, ён – астатні час. Пазяхнуў, пацягнуўся, аж затрашчэлі косьці. Сустракацца з паляўнічымі асьцерагаўся. Ведаў па досьведу свайму і спачылых ужо бацькоў, што такія сустрэчы прыносяць клопаты. Спрытна, як зьмяя сьлізгануў вышэй, у крону старой віхлы, аж пакуль маглі вытрымаць галінкі. Стаіўся. Скура яго пайшла зялёнымі, белымі, рудымі плямамі і зусім злілася з лістотай, што пачала ўжо жухнуць. Прыслухаўся сваім зьвярыным слыхам. Вунь адтуль, з усходу з шумам ідуць загоншчыкі, іх пяцёра. Разам з загоншчыкамі чуваць частае дыханьне і лёгкія крокі. Гэта сабакі. На захадзе чуваць шоргат і храбусьценьне – стралкі ніяк не могуць пастаяць нерухома. Месца выбралі кепска – зараз падымецца сонца і асьлепіць. І ветрык – дзьме ад іх на загоншчыкаў. На адным з нумароў некалькі людзей. Што да чаго? Звычайна імкнуцца ахапіць як мага больш, а зараз стоўпіліся чалавек сем амаль у адным месцы…