Muzyka duszy [Soul Music - pl]

Zrozpaczeni krewni zebrali się wokół łoża, gdzie — niemal całkiem zagubiony wśród poduszek — leżał pomarszczony starzec. U stóp łoża, nie zwracając najmniejszej uwagi na ogólne plącze, leżał wielki, bardzo gruby rudy kot.

PIP.

Susan zerknęła na klepsydrę. Ostatnie kilka ziaren zsunęło się przez szyjkę.

Śmierć Szczurów z demonstracyjną ostrożnością przekradł się za śpiącego kota i kopnął go z całej siły. Zwierzak obudził się, obejrzał, ze zgrozą położył uszy i zeskoczył z posłania.

Śmierć Szczurów parsknął tylko:

SNH, SNH, SNH.

Jeden z żałobników, mężczyzna o chudej twarzy, uniósł głowę. Potem przyjrzał się śpiącemu.

— Po wszystkim — stwierdził. — Nie żyje.

— Myślałam już, że będziemy tu siedzieć cały dzień — mruknęła kobieta obok niego i wstała. — Widzieliście, jak ten przeklęty kot podskoczył? Mówię wam, zwierzęta wyczuwają takie rzeczy. Mają szósty zmysł.

SNH, SNH, SNH.

— No, chodźże już. Wiem, że tu jesteś — odezwał się starzec. Susan słyszała o duchach. Ale nie spodziewała się, że właśnie tak wyglądają. W jej wyobrażeniu były zaledwie bladymi szkicami w powietrzu, w przeciwieństwie do siedzącego w pościeli starca. Wydawał się całkiem materialny, tyle że oblewało go błękitne światło.

— Sto siedem lat, ot co. — Zachichotał. — Przypuszczam, że trochę się już niepokoiłeś, co? Gdzie jesteś?

— Ehm… TUTAJ — odparła Susan.

— Kobieta? — zdziwił się starzec. — No, no…

Zsunął się z łóżka, powiewając widmową koszulą. Nagle coś szarpnęło go z powrotem, jakby dotarł do końca łańcucha. Co zresztą okazało się mniej więcej prawdą: cienka linia błękitnego światła wciąż łączyła go z niedawnym miejscem zamieszkania.

Śmierć Szczurów podskakiwał na poduszce i ponaglał ją znaczącymi machnięciami kosy.

— Och, przepraszam. — Susan ocknęła się i cięła kosą. Błękitna linia pękła z wysokim, krystalicznym brzękiem.

Wokół nich, a czasami przechodząc przez nich, tłoczyli się żałobnicy. Ich rozpacz zresztą zniknęła, gdy tylko starzec umarł. Mężczyzna o wychudłej twarzy szukał czegoś pod materacem.

— Spójrz na nich — rzucił złośliwie starzec. — Biedny dziadunio, chlip, chlip, jakże go nam brakuje, nie ma już wielu takich jak on, gdzie ten stary drań schował testament? To mój najmłodszy syn, ten chudy. O ile kartkę na każdą Noc Strzeżenia Wiedźm można nazwać synem. Widzisz jego żonę? Ma uśmiech jak fala w wiadrze z pomyjami. A i tak nie jest jeszcze najgorsza. Krewni? Możecie ich sobie zabrać. Trzymałem się życia wyłącznie ze złośliwości.

Dwie osoby zaglądały pod łóżko. Rozległ się zabawny brzęk porcelany. Starzec chodził za nimi i parodiował ich gesty.