Muzyka duszy [Soul Music - pl]

Jej pokój wyglądał, jakby dopiero wczoraj ktoś się z niego wyprowadził. Na toaletce leżały szczotki do włosów i kilka drobiazgów przydatnych do makijażu. Na drzwiach wisiał nawet szlafrok. Miał na kieszeni naszytego królika. Miły efekt psuł trochę fakt, że był to króliczy szkielet.

Przerzuciła zawartość szuflad. Ten pokój musiał należeć do jej matki — było tu mnóstwo różowego. Susan nie miała nic przeciwko różowemu, byle nie w nadmiarze. Tutaj ten warunek nie został spełniony.

Włożyła swoją szkolną sukienkę.

Najważniejsze, uznała, to zachować spokój. Zawsze istnieje logiczne wyjaśnienie wszystkiego, choćby trzeba je było wymyślić.

PIUFF!

Śmierć Szczurów wylądował na toaletce; pazurki zgrzytnęły, szukając zaczepienia. Wyjął z zębów małą kosę.

— Tak sobie myślę — odezwała się delikatnie Susan — że chyba wrócę już do domu. Jeśli można.

Mały szczur kiwnął łebkiem i skoczył.

Wylądował na skraju różowego dywanu i pobiegł po ciemnej podłodze.

Kiedy Susan zeszła z dywanu, szczur zatrzymał się i obejrzał z aprobatą. Znowu miała wrażenie, że pomyślnie przeszła jakiś test.

Ruszyła za nim przez korytarz, a potem wkroczyła do zadymionej jaskini kuchni. Albert pochylał się nad piecem.

— Dzień dobry — powiedział raczej z przyzwyczajenia, niż uwzględniając aktualną porę doby. — Chcesz smażonego chleba do kiełbasek? Potem będzie owsianka.

Susan zerknęła na skwierczącą zawartość wielkiej patelni. Nie był to obraz, który należy oglądać z pustym żołądkiem, choć prawdopodobnie mógł do niego doprowadzić. Albert potrafił sprawić, by jajko pożałowało, że zostało kiedyś zniesione.

— Nie masz żadnego musli?

— Czy to jakaś odmiana kiełbasy? — spytał podejrzliwie Albert.

— To coś z orzechami i ziarnami.

— Jest tłuszcz?

— Chyba nie.

— No to jak można to usmażyć?

— Tego się nie smaży.

— I coś takiego nazywasz śniadaniem?

— Nie trzeba smażyć jedzenia, żeby było śniadaniem. Wspominałeś przecież o owsiance, a owsianki się nie smaży…

— Kto to powiedział?

— To może gotowane jajko?

— Gdzie tam. Gotowanie jest na nic, nie zabija wszystkich zarazków.

— UGOTUJ MI JAJKO, ALBERCIE.

Gdy echa przebrzmiały i ucichły, Susan zaczęła się zastanawiać, skąd dochodził ten głos.

Chochla Alberta brzęknęła o kafelki.

— Proszę — dodała Susan.

— Przemówiłaś głosem — rzekł z wyrzutem Albert.

— Zresztą mniejsza o jajko. — Od głosu zabolała ją szczęka. Zaniepokoiła się nim chyba jeszcze bardziej niż Albert. W końcu to były jej usta. — Chcę wracać do domu!

— Jesteś w domu.

— Tutaj? To nie jest mój dom!

— Nie? Jaka inskrypcja jest na wielkim zegarze?

— „Za późno” — odparła natychmiast Susan.

— Gdzie stoją ule?

— W sadzie.

— Ile mamy talerzy?

— Siedem…

Susan stanowczo zamknęła usta.

— Widzisz? — ucieszył się Albert. — To twój dom.

— Posłuchaj, Albercie. — Susan postanowiła mówić rozsądnie, w nadziei że tym razem podziała. — Być może jest… ktoś… tak jakby… kierujący tym wszystkim, aleja nie jestem nikim wyjątkowym. Znaczy…

— Tak? To skąd koń cię zna?

— No racja. Ale naprawdę jestem tylko zwyczajną dziewczynką…

— Zwyczajne dziewczynki nie dostają na trzecie urodziny zestawu „Mój Mały Pimpuś”! — burknął Albert. — Ojciec ci go zabrał. Pan naprawdę się wtedy zirytował. Starał się przecież.

— Chcę powiedzieć, że jestem normalnym dzieckiem!

— Posłuchaj, normalne dzieci dostają cymbałki, a nie proszą dziadka, żeby zdjął koszulę!

— Nic na to nie poradzę! To nie moja wina! To niesprawiedliwe!

— Naprawdę? Dlaczego od razu nie powiedziałaś? — zapytał zgryźliwie Albert. — To wiele tłumaczy, naturalnie. Na twoim miejscu wyszedłbym teraz i poskarżył się wszechświatowi, że to niesprawiedliwe. Założę się, że odpowie: Och, rzeczywiście, no dobrze, przepraszam za kłopoty, jesteś wolna.

— To jest sarkazm! Nie powinieneś tak się do mnie odzywać! Jesteś tylko sługą!

— Zgadza się. I ty również. Dlatego na twoim miejscu wziąłbym się do pracy. Szczur ci pomoże. Zajmuje się głównie szczurami, ale zasada jest taka sama.

Susan znieruchomiała z otwartymi ustami.

— Wychodzę — oznajmiła po chwili.

— Przecież cię nie trzymam.

Wybiegła rozgniewana kuchennymi drzwiami, przez gigantyczną przestrzeń zewnętrznego pokoju, obok kamienia szlifierskiego na podwórzu, do ogrodu.