Zatoka cykuty

Jedli lunch w małej meksykańskiej restauracji pod nazwą Ognista Tortilla, na Chambers Street, w pobliżu pensjonatu, ponieważ Lily stwierdziła, że bardziej niż ból dokucza jej głód.

– Bardzo dobra salsa – powiedziała Lily, maczając kawałek meksykańskiego chipsa w sosie. – Nie za dużo pomidorów i nie za dużo chili, główne dania też powinny być dobre. Jeszcze nigdy w życiu nie byłam taka głodna.

– Mów – ponaglił Savich.

Opowiedziała im o kierowcy autobusu, który miał słuchawki na uszach i podskakując na siedzeniu w takt muzyki, tłumaczył jej, że autobus jest pusty, bo wszyscy poszli na ważny pogrzeb. Mówiła o młodym człowieku z trzema kolczykami w lewym uchu i o ostrzu jego noża, które omal nie przeszyło jej serca.

– Przypuszczam, że zorientowałaś się, że to nie był zwykły złodziej.

– Zachowywał się jak złodziej, trudno mi powiedzieć, nikt dotąd mnie nie napastował. Dopiero kiedy wyciągnął nóż i zobaczyłam wyraz jego oczu, zrozumiałam, że to może oznaczać mój koniec. Wtedy zaczęłam się bronić, użyłam wszystkich chwytów, których mnie nauczyłeś, Dillon. Wydawało mi się, że słyszę twój głos, jak mówisz: „Skul się, bądź malutka” i tym podobne. Uderzyłam go zaciśniętą pięścią, potem poprawiłam w klatkę piersiową, a na koniec walnęłam go otwartą dłonią w ucho. Niestety, pozbierał się jakoś, wyskoczył z autobusu i uciekł. Nieźle go poturbowałam, Dillon, naprawdę dostał za swoje.

Była tak dumna z siebie, że miał ochotę ją przytulić, ale nie mógł się jeszcze otrząsnąć z przerażenia. Przecież ten facet mógł ją zabić!

– Wzywałaś policję? – spytał po chwili. Lily potrząsnęła głową.

– Nie, chciałam jak najszybciej wrócić do pensjonatu. Potem pomyślałam o obrazach i natychmiast pojechałam do muzeum. Dlaczego myślisz, że to nie był złodziej?

– Jestem tym wstrząśnięty, Lily – powiedział Savich. – To na pewno nie był złodziej. Pusty autobus, facet rzuca na dzień dobry, że chce ci zabrać portfel, a potem wyciąga nóż. To złodziej? Nie, Lily, ja w to nie wierzę.

– Pozostaje pytanie – zauważyła Sherlock, pogryzając chipsa i popijając mrożoną herbatę – kto go znalazł i skłonił do tak szybkiego działania. Dopiero wczoraj wieczorem powiedziałaś Tennysonowi, że od niego odchodzisz. Ta szybka akcja bardzo mnie dziwi. Tennyson, jego ojciec czy jeszcze ktoś, kto maczał w tym palce – to przecież nieprofesjonaliści, a jednak udało się im błyskawicznie nasłać na ciebie tego faceta. Musiał obserwować pensjonat, pojechał za tobą do sklepu, wyprzedził cię i wsiadł do autobusu na następnym przystanku. To była dobrze zaplanowana i dobrze wykonana akcja, ale – dzięki Bogu – nieudana.

– Nie wiedzieli, czego nauczył mnie Dillon. – Lily zatarła ręce, pochlapała się sosem i wybuchnęła śmiechem. – Prosimy o drugi koszyk chipsów! – zawołała do meksykańskiej kelnerki. – Sama sobie ocaliłam życie, Dillon. To wspaniałe uczucie.

Savich doskonale ją rozumiał. Cieszyła się, bo wreszcie odzyskała kontrolę nad własnym życiem. Poklepał ją po plecach.

– Może powinniśmy sprawdzić, czy nie zgłosił się do szpitala. Mocno go pobiłaś?

– Dość mocno. To dobry pomysł. Nie pomyślałam o tym.

– Jemu płacą za myślenie o takich sprawach – powiedziała Sherlock, wyciągając komórkę. – Mamy wiele możliwości do wyboru.

– Miałem zamiar zadzwonić do gliniarzy – powiedział Savich. – Doszedłem jednak do wniosku, że nie powinniśmy się teraz zwracać do miejscowej policji. Chcę się porozumieć z Clarkiem Hoytem z terenowego biura FBI w Eureka. Jeśli on zna tutejszych gliniarzy i uważa, że mogą nam pomóc, to wtedy wprowadzimy ich w sprawę. Tymczasem korzystajmy z pomocy własnych ludzi.

– Doskonały pomysł, Dillon – stwierdziła Sherlock, wybierając numer informacji. – To świetnie, że otworzyli tu biuro terenowe. Clark może błyskawicznie sprawdzić wszystkie szpitale. Lily, powiedz mi, w które miejsca uderzałaś tego faceta. Postaraj się dokładnie to opisać.

– Mogę to zrobić, a jak dacie mi serwatkę, to go wam narysuję.