Zatoka cykuty

– Sherlock – zawołał, wychodząc – zaczekaj tu razem z Lily, a ja z panem Monkiem sfinalizuję tę sprawę.

– Mam nadzieję, że ten biedak się nie rozpłacze – zauważyła Lily. – Wybudowali specjalne pomieszczenie, chyba za pieniądze Elcotta i Charlotte Frasierów. To miły gest z ich strony.

– Tak. Tutaj już wiele osób oglądało twoje obrazy. Teraz niech się trochę nimi nacieszą mieszkańcy Waszyngtonu. Zastanów się, gdzie je będziesz chciała umieścić. Nie musisz się spieszyć, niech same muzea o nie powalczą.

– Odczułam ogromną ulgę., że one nadal tu są że nie patrzę na gołe ściany, bo ktoś zdążył ukraść obrazy. Dlatego tu jestem. Przyszło mi do głowy, że jeśli Tennyson ożenił się ze mną dla obrazów, to już może ich tu nie być.

Sherlock zaczekała, aż Lily usiądzie obok niej.

– My też nie chcieliśmy czekać – powiedziała, rozglądając się dokoła. – Ile tu piękna. Ono jest w twoich genach, Lily, zarówno twoich, jak i Dillona. Ty rysujesz wspaniałe komiksy, a Dillon pięknie rzeźbi w drewnie. Wyrzeźbił Seana, niedługo po jego urodzeniu, w mięciutkim różanym drewnie. Ile razy patrzę na tę rzeźbę albo jej dotykam, czuję się szczęśliwa, że Dillon jest obecny w moim życiu. Zaczynam być zbyt uczuciowa, a to do niczego nie prowadzi. Co takiego miałam powiedzieć? Już wiem, że talent waszej babki przejawia się u was obojga, chociaż w odmienny sposób.

– A twój talent, Sherlock? Pięknie grasz na fortepianie. Mogłabyś koncertować, gdyby twojej kariery nie przerwała śmierć siostry. Chciałabym posłuchać twojej gry, kiedy wrócimy do Waszyngtonu.

– Dobrze, zagram dla ciebie – przyrzekła Sherlock. – Wiesz co, Lily, bardzo się bałam, że Tennyson i jego ojciec mimo wszystko ukradli te obrazy, a ciebie nie zawiadomiono pod pretekstem, że jesteś ciężko chora.

– Przypuszczam, że oni mieli jeszcze inne plany, ale wydarzenia potoczyły się niespodziewanie szybko.

– Mieli na to czas, lecz z drugiej strony, gdyby obrazy nagle zniknęły, to Sing Sing szybko otworzyłby dla nich swoje bramy. Sądzę, że mieli zamiar je sprzedać po twojej śmierci, kiedy stałyby się prawną własnością Tennysona.

– Po mojej śmierci – powtórzyła Lily. – Trudno uwierzyć, że ktoś może pragnąć czyjejś śmierci, żeby przejąć cudzą własność. To naprawdę podłe.

– Tak. To wyjątkowo podłe.

– Jestem zaszokowana, że Tennyson mnie zdradził, a jego ojciec też pewnie maczał w tym palce. Nie mam jednak zamiaru rozpaczać. Mam raczej ochotę rozwalić mu nos i dołożyć kilka kopniaków.

– To dobrze. – Sherlock przytuliła ją do siebie. – Jak się czujesz?

– Jestem spokojna, chociaż trochę mnie to boli. Wierzyłam w to, że go kocham, Sherlock, że chcę spędzić resztę życia razem z nim. Ufałam mu i z ufnością powierzyłam jego opiece swoją córkę.

– Wiem, Lily, wiem.

Lily opanowała się i uśmiechnęła do szwagierki.

– Powiem ci coś ciekawego. Remus nie dawał mi rano spokoju, więc pojechałam do sklepu, żeby kupić przybory do rysowania. A potem zdarzyła się dziwna historia. Wsiadłam do pustego autobusu, a tam napadł na mnie jakiś młody facet.

Sherlock szybko zamrugała i otworzyła usta.

– Nareszcie cię tak zaskoczyłam – zaśmiała się Lily – że aż zabrakło ci słów!

– To mi się wcale nie podoba, Lily. Opowiedz mi wszystko, z najdrobniejszymi szczegółami.

W drzwiach stanął pan Monk.

– Skontaktuję się z naszymi prawnikami – oznajmił – którzy przygotują dla pani dokumenty do podpisu. Już mówiłem panu Savichowi, jak zapakujemy obrazy do przesyłki. Musi nas pani poinformować, gdzie mają być dostarczone. Razem z obrazami pojedzie dwóch strażników. To dość skomplikowana operacja, konieczna dla zapewnienia bezpieczeństwa dziełom sztuki. Zawiadomię panią kiedy dokumenty będą gotowe. Czy pani zamierza szybko stąd wyjechać?

– Dość szybko, panie Monk. – Lily podniosła się wolno, czując, że bolą ją szwy. – Przykro mi, ale nie mogę zostawić tu obrazów.

– Szkoda. Doktor Frasier powiedział mi przez telefon, że się pani z nim rozwodzi i w związku z tym on nie ma już prawa decydować o losie obrazów.

– Cieszę się, że nie miał w zanadrzu żadnych nieczystych gierek – powiedziała Lily.

To stwierdzenie wyraźnie zakłopotało pana Mońka.

– On jest równie szlachetnym człowiekiem jak jego szacowni rodzice.

– Wiem, że wiele osób tak uważa – skwitowała Lily. – Tak, rozwodzimy się, panie Monk.

– Jaka szkoda. Tak krótko byli państwo małżeństwem. A kilka miesięcy temu straciła pani swoją małą córeczkę. Mam nadzieję, że podejmuje pani tę decyzję z pełną jasnością umysłu.

– Pan nadal powątpiewa w moje władze umysłowe, panie Monk?

– Wydaje mi się, że działa pani zbyt pospiesznie, nie przemyślawszy wszystkiego do końca – oświadczył z emfazą pan Monk. – Zostawia pani biednego doktora Frasiera, który tak panią kocha i pragnie pani dobra. Oczywiście, pani decyzja dotyka również boleśnie mnie i muzeum.