Ucieczka z Festung Breslau

-Zaraz... - Schielke niby się zastanawiał. - Usłyszałem o Holmesie od Krupmanna trzy dni temu. On sam będzie musiał to przyznać. A w ogłoszeniu jest podana dzisiejsza data. Chodzi o termin ukazania się książki.

-Nie rozumiem. Przecież to chore, tak czy tak.

-Ale nie zaszkodzi sprawdzić tropu. Jeśli dobrze rozumują, ktoś, kto chciał ostrzec agenta, miał niecałe trzy dni na napisanie i opublikowanie książki. To chyba niemożliwe, nie wiem, nie znam się na drukarstwie.

-To absolutnie niemożliwe.

-Więc jeśli książka jest już dzisiaj w księgarniach, to Krupmann jest kretynem.

Tietz uśmiechnął się złośliwie.

-Ma pan całkowitą rację.

-No to sprawdźmy. Mogę skorzystać z pańskiej centrali?

-Tak.

Schielke nacisnął odpowiednią klapkę i zbliżył się do mikrofonu.

-Heini natychmiast do szefa.

-Tak jest! - rozległo się z głośnika.

-Nie, nie. Pan się za bardzo tym przejął - uspokajał go Tietz.

-Bądźmy sicher, panie pułkowniku. Nie dajmy gestapo wycierać sobie nami gęby.

Trochę się jednak niepokoił, czy NKWD poradziło sobie z tak szybkim drukiem książki, choć wiedział już, że na radzieckich pisarzy osadzonych na Łubiance mógł liczyć.

Kiedy Heini, ciągle w bojowym rynsztunku, zameldował się w drzwiach, dał mu kilka marek.

-Biegnij do księgarni i kup książkę „Profesor Moriarty znowu atakuje”, jeśli taka tam będzie.

-Zapamiętasz? Reszta pieniędzy dla ciebie.

-Tak jest! - ryknął chłopak i ruszył biegiem.

Tietz tylko się uśmiechał.

-Ech, młodość, w jego wieku też byłem kandydatem do zdobycia całego świata.

-To przy okazji prośba, panie pułkowniku. On naprawdę odznaczył się dzisiaj i obiecałem mu awans na starszego szeregowego.

-Ach, co pan opowiada, zrobię go zaraz kapralem. Doskonałe znam młodzieńczą psychikę. Niech zatrzyma panterkę i inne zabawki, bo się nam popłacze, jak mu je zabierzemy. Tylko broń niech odda.

-Właśnie. Niech lepiej nikt nie zginie.

-Ale za to może pobrać z magazynu bagnet i rakietnicę sygnałową. Będzie wyglądał równie groźnie.

-Dziękuję. To naprawdę najlepsze rozwiązanie.

-Jeśli można radzić. Niech go pan zrobi swoim ordynansem. Volksturm go wtedy nie weźmie.

Schielke chciał odpowiedzieć, ale przerwało mu energiczne pukanie. Heini musiał pobić rekord Hitlerjugend w biegu z oporządzeniem. Przybiegł mocno spocony i można było sądzić, że na zewnątrz panują wręcz letnie upały. Nawet Tietz spojrzał z pewną dozą podziwu.

-Masz to kuriozum? - spytał.

-Proszę? - wyrwało się chłopcu nieregulaminowo.

-Czy kupiłeś książkę?

-Tak jest!

Grube, solidne wydanie w miękkiej oprawie wylądowało na biurku. NKWD było niezawodne. Pułkownik podniósł je powoli. Rosnący na jego twarzy uśmiech świadczył, że właśnie dostał drugi tego dnia niespodziewany prezent. Piękną rzecz, która pozwoli mu skompromitować rywali z gestapo w oczach szefostwa RSHA. Na razie jednak studiował napisy reklamowe.

-Profesor Moriarty sprzymierzył się z Sowietami? Zabawne. W obronie zagrożonego Breslau staje jednak Sherlock Holmes ze swoim bratem Mycroftem! Chryste, kto wymyślił tę bzdurę? Obaj zabijają geniusza zbrodni pod Portalem Ołbińkim. - Pułkownik zerknął na stopkę redakcyjną. - Aha, wszystko jasne. Nasz kochany doktor Goebbels.

-Ministerstwo propagandy zleciło druk? - spytał Schielke.

-A kogo innego stać na takie bzdury? Ciekawe, co dostają do czytania koledzy w Zagłębiu Ruhry? Walkirie kontra amerykańskie Shermany?

-„Już na Anglików przyszła pora, niech ich zmiecie Młot Thora!” - zaryzykował Schielke rymując.

Tietz zaczął się śmiać.

-Powinien pan zostać poetą, kapitanie. „Na nic waszych armat empiria, nas obroni jedna Walkiria”.

Teraz Schielke ryknął śmiechem.

-Za przeproszeniem pana pułkownika. Załóżmy obaj propagandowe kółko poetyckie Abwehry.

Chichotali w najlepsze.

-Tak. Pokażmy chłopakom Goebbelsa, co to jest prawdziwa propaganda. - Nagle pułkownik zorientował się i zerknął w bok. - Ty nic nie słyszałeś, Heini.

-Tak jest!

-Wzorowa niemiecka postawa. - Tietz wyjął z kieszeni kilka marek. - Biegnij chłopcze jeszcze raz do księgarni i kup także dla mnie jeden egzemplarz.

-Melduję, że nie wiem, czy jeszcze będzie, panie pułkowniku.

-Co?

-No, bo jak powiedziałem, że to tajna misja Abwehry i że chcemy jeden egzemplarz, to księgarz się zainteresował i zaczął czytać na glos nagłówek, że Sherlock Holmes ratuje Breslau. I się kolejka ustawiła. I mogli już tymczasem wszystko wykupić.

Tietz spojrzał na Schielkego. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu, a potem obaj jednocześnie ryknęli śmiechem.

-Chyba majątek zbijemy na naszej poezji.

Unikałbym jednak słowa „empiria”, które może nie dotrzeć do odbiorców Goebbelsa.

-Tak, ma pan rację, kapitanie. Trzeba użyć słów, które zrozumieją. „I z Anglika dupa jak Walkirii kupa!”.

-Doskonałe!

-Heini, ty w dalszym ciągu niczego nie słyszysz. Idź do innej księgarni. Nie musisz biec.