De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
De Cock stak afwerend zijn handen op.
‘De golfclub,’ onderbrak hij scherp.
Franciscus van der Kraay wreef met de rug van zijn hand langs zijn droge lippen. ‘Ik wist,’ sprak hij loom, ‘dat Van Abbenes een verwoed golfspeler was. Hij had mij dat zelf verteld. Bovendien, als je hem in zijn kantoor wilde spreken, was hij er nooit. Dan belde Charles, die tanige bediende van hem, naar de golfclub. Daar was hij altijd te vinden.’
De Cock knikte.
‘Dat bracht jou,’ sprak hij begrijpend, ‘op de gedachte om een golfclub als wapen te gebruiken.’
Van der Kraay liet zijn hoofd weer zakken. ‘Ik had op de televisie, tijdens een sportprogramma, een paar mannen eens met zo’n golfclub zien slaan en toen dacht ik…’
De Cock onderbrak hem opnieuw. ‘En op een avond, vrij laat, belde je hem op en zei dat je hem dringend moest spreken. Bij zijn kantoor wachtte je hem op en toen hij…’
Franciscus van der Kraay kwam wild overeind. Zijn gezicht zag rood en zijn ogen bolden.
‘Nee!’ Hij gilde. ‘Nee…’
De telefoon op het bureau van De Cock rinkelde. De interruptie was zo onverwacht en indringend dat zowel Van der Kraay als de beide rechercheurs verstijfd naar het toestel staarden.
Vledder nam de hoorn op en luisterde. Het gezicht van de jonge rechercheur verbleekte. Na enige tijd legde hij de hoorn op het toestel terug.
De Cock boog zich naar hem toe.
‘Wie was dat?’
‘De commissaris.’
‘Buitendam?’
De jonge rechercheur knikte nauwelijks merkbaar.
‘Die vrouw heeft weer gebeld.’
De Cock kneep zijn ogen half dicht.
‘En?’
‘Ze zei… “Daerthuizen is dood… niet wegens uwe gerechtigheid… maar de mijne.”’
13
Het bericht had De Cock diep geschokt. Het duurde even voor hij zijn bezinning terug had. Hij besefte dat hij in het bijzijn van Van der Kraay over de mededeling geen discussie kon voeren. Vertrouwelijk legde hij zijn hand op de schouder van de man.
‘Het spijt me, Kraaitje,’ sprak hij vriendelijk, ‘maar ik kan je nog niet laten gaan. Daarvoor weet ik nog te weinig.’ Hij trok zijn gezicht in een ernstige plooi. ‘Maar ik beloof je op mijn woord, dat ik je geen minuut te lang laat zitten.’
Van der Kraay slikte. Er kwamen tranen in zijn ogen.
‘Ik heb het niet gedaan,’ sprak hij hees.
De Cock klemde zijn hand om de schouder van de man. ‘Je hebt jezelf aardig in de nesten gewerkt. Daar pluk je nu de wrange vruchten van.’
Van der Kraay knikte. ‘Weet je wat mijn fout is, De Cock, ik klets te veel.’
De grijze speurder nam zijn hand terug en stond op. ‘Sterkte, Kraaitje,’ sprak hij zacht. Hij wenkte Vledder. ‘Laat Frans beneden aan de balie inschrijven en kom daarna direct naar boven.’
Met diep gebogen hoofd sjokte Van der Kraay de grote recherchekamer uit. Vledder volgde hem op de voet.
De Cock keek het tweetal na. Daarna gleed zijn blik omhoog naar de klok. Het was bijna twee uur in de nacht. Hij overdacht dat het tijdstip overeenkwam met de moord op meester Van Abbenes. Hij pakte een telefoonboek van zijn bureau en zocht nog toen Vledder terugkwam. De jonge rechercheur leek wat aangeslagen. Zijn gezicht stond somber.
‘Ik heb Franciscus van der Kraay beneden toch maar ter zake van moord laten inschrijven,’ sprak hij wat timide. ‘Hoewel… eh, hoewel ik nu toch ernstig begin te twijfelen.’
De Cock keek verbaasd naar hem op.
‘En je was zo overtuigd?’
Vledder zuchtte.
‘Ik vond hem zo’n ideale verdachte.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik niet… en feitelijk heb ik nooit in zijn schuld geloofd.’
Vledder keek naar hem op.
‘Je arresteerde hem… je deed zelfs het verhoor.’
De Cock knikte. ‘De jaren hebben mij voorzichtig gemaakt. Gevoelens en feiten lopen vaak dwars door elkaar heen. Bovendien was een arrestatie de enige mogelijkheid om jou te overtuigen.’
Vledder trok een droevig gezicht.
‘Ik ben vaak te gretig… te impulsief. Ik besefte dat zojuist, toen ik na het inschrijven van Van der Kraay de trap op liep.’
De Cock grijnsde.
‘Verbeter de wereld en begin bij jezelf.’
‘Een kreet van je oude moeder?’
De grijze speurder schudde zijn hoofd.
‘Van BZN… De Bond Zonder Naam.’ De uitdrukking op zijn brede gezicht veranderde, werd strakker. ‘Komt de commissaris hierheen?’
Vledder maakte een vaag gebaartje.
‘Ik denk het wel, maar hij heeft het niet met zoveel woorden gezegd. Buitendam leek wat in de war. Geschrokken. Hij zei alleen dat die vrouw weer had gebeld en wat ze had gezegd.’
‘Daerthuizen is dood,’ herhaalde De Cock, ‘niet wegens uwe gerechtigheid… maar de mijne.’
‘Ja.’
‘Meer niet?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Meer heeft de commissaris mij niet gezegd. Ik denk ook dat hij niet meer weet.’
De Cock kauwde op zijn onderlip.
‘Er is namelijk een belangrijk verschil met de vorige keer,’ sprak hij nadenkend. ‘Toen hadden we een dode Van Abbenes in een portiek en pas later volgde die vreemde mededeling.’
Vledder fronste zijn wenkbrauwen.
‘Je hebt gelijk… het is nu andersom. We zullen moeten zoeken. Als de mededeling van de vrouw klopt, dan ligt er ergens een vermoorde heer Daerthuizen.’
De Cock knikte.
‘Waar?’
Vledder stak het sleuteltje in het contactslot.
‘Waar wil je heen?’
‘Amstelveen… Keizer Karelweg 1721.’
De jonge rechercheur startte de motor en reed van de steiger achter het bureau weg.
‘Wie woont daar?’
‘Tijdens zijn leven… de heer Daerthuizen. Ik kon zijn naam in het telefoonboek van Amsterdam niet vinden. Gelukkig stond bij IJsselsteinse Bank zijn privéadres in Amstelveen.’
Vledder draaide de Volkswagen het Damrak op.
‘Had je niet beter naar Amstelveen kunnen bellen? Dat kost minder tijd.’
De Cock staarde even voor zich uit.
‘Ik zie de mensen met wie ik spreek graag in de ogen.’ Hij draaide zich half om. ‘En wat zou ik tegen mevrouw Daerthuizen moeten zeggen als ze de telefoon opnam? We hebben gehoord dat uw man is vermoord… kunt u ons even zeggen waar hij ligt?’
Vledder keek hem van terzijde aan.
‘Die moeilijkheid krijg je straks ook.’
De Cock maakte een hulpeloos gebaar.
‘Ik heb geen professionele aanpak, zoals dominees en priesters.
Ik vertrouw op mijn intuïtie.’
Vledder knikte begrijpend.
‘En als het een grap is?’
‘Wat?’
‘De mededeling van die vrouw?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Het is geen grap,’ sprak hij ernstig. ‘Dat was het niet bij de moord op meester Van Abbenes en dat is het ook nu niet. Daarvoor is de tekst te specifiek… te gericht. De vraag, die mij sterk bezighoudt, is: Wat zijn haar maatstaven, waar gaat ze van uit, met andere woorden… welke gerechtigheid bedoelt ze?’
‘Haar eigen gerechtigheid,’ reageerde Vledder fel. ‘Dat zegt ze toch? De vrouw is met het soort gerechtigheid dat wij bedrijven, blijkbaar niet tevreden.’