De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
Na enkele minuten kwam een lange slanke man de kamer binnen. De Cock schatte hem op voor in de vijftig. Hij droeg een lichtgrijs flanellen kostuum met een rode stropdas. Met een uitgestoken rechterhand liep hij op de grijze speurder toe. ‘Hardinxveld,’ zei hij vrolijk. ‘Het spijt me dat ik u even moest laten wachten. Ik was nog aan het ontbijt.’ Hij glimlachte beminnelijk, ‘Ik ben, wat men noemt, een nachtmens. Dat betekent laat in bed en laat aan het ontbijt.’ Met een weids gebaar wees hij op een paar fragiele Biedermeier fauteuils. ‘Laten we erbij gaan zitten.’ Hij nam plaats en sloeg zijn lange benen over elkaar.
‘Re-cher-cheur-De-Cock,’ sprak hij mijmerend, ‘een bekende klank. Ik heb veel over u gehoord. U geniet, meen ik, de faam, de meest ingewikkelde misdaadaffaires tot een oplossing te brengen.’
De grijze speurder knikte.
‘Een faam die verplichtingen schept.’
‘Dat vat ik.’
De Cock keek de man voor hem peilend aan. Dokter Hardinxveld had een scherp gesneden gezicht met een hoog voorhoofd, een smalle neus, eindigend in brede neusvleugels, waaronder een paar volle, sensuele lippen.
‘We hebben vannacht,’ begon de oude rechercheur, ‘op een stille plek in de binnenstad, het lijk aangetroffen van een man, die ik kort tevoren als directeur van de IJsselsteinse Bank had ontmoet.’
Dokter Hardinxveld maakte een verschrikt gebaar.
‘O gut, Daerthuizen ook al?’
Het klonk laconiek, bijna komisch. De Cock keek naar hem op.
‘Verbaast het u niet?’
Hardinxveld vouwde zijn handen voor zijn borst.
‘Ach nee… niet helemaal. Na hetgeen er met Van Abbenes was gebeurd, lag een moordaanslag op de heer Daerthuizen min of meer in de lijn der verwachtingen.’
De grijze speurder keek hem verrast aan.
‘Dat begrijp ik niet.’
Hardinxveld zwaaide wat vaag in de ruimte.
‘Kijk, beste man,’ sprak hij zuchtend, ‘ik feitelijk ook niet. Maar het heeft er alle schijn van dat een of andere stupide idioot eropuit is om alle leden van de golfclub Amstelland uit te roeien. Hoogst merkwaardig… en heel vervelend.’
De Cock trok rimpels in zijn voorhoofd. De reacties en het taalgebruik van Hardinxveld verwarden hem. Het kostte hem moeite om de chirurg te doorgronden.
‘U… eh, u bent toch zelf ook lid van Amstelland… bent u niet bang om in de toekomst een van de slachtoffers te worden?’
Hardinxveld knikte nadrukkelijk.
‘O ja… zeker wel. En ik was er vermoedelijk al niet meer geweest als ik op dat vreemde telefoontje was ingegaan.’
‘Wat voor een telefoontje?’
‘Van een vrouw… een onbekende vrouw met een sexy stemgeluid, die mij vroeg om haar op de Westermarkt achter de Westerkerk te ontmoeten.’
De Cock slikte. De vindplaats van het lijk van Daerthuizen spookte door zijn gedachten. Hij boog zich iets naar voren.
‘Dat telefoontje kreeg u?’ vroeg hij ongelovig.
‘Ja, eergisteren.’
‘Waarom bent u niet gegaan?’
Om de volle lippen van dokter Hardinxveld danste een glimlach.
‘Ik wist wat er met Van Abbenes was gebeurd. Hij had ook zo’n telefoontje gekregen.’
De Cock kneep zijn ogen half dicht.
‘Hoe weet u dat?’
Hardinxveld spreidde zijn beide handen.
‘Van Abbenes heeft mij dat zelf verteld.’
‘Wanneer?’
‘Die bewuste avond.’
‘Toen was hij nog bij u?’
Hardinxveld knikte bevestigend.
‘Ik zei u al… ik ben een nachtmens. Ik ga meestal laat naar bed. Een onhebbelijkheid die mijn vrienden kennen. Die avond… of beter gezegd, het begin van de nacht… het was zo rond de klok van twee uur, belde Van Abbenes bij mij aan. Hij zei dat hij plotseling wat moeilijkheden had met de benzinetoevoer, waardoor zijn wagen niet prettig liep en vroeg of hij even mijn Mercedes mocht lenen om een afspraak na te komen.’
‘Een afspraak met de dood.’
Hardinxveld wuifde afwerend.
‘Dat wist Van Abbenes uiteraard nog niet… hij verheugde zich op een romantisch avontuur.’
‘Met de vrouw die hem had gebeld?’
‘Precies.’
De Cock plukte aan het puntje van zijn neus.
‘Had Van Abbenes,’ vroeg hij voorzichtig, ‘geen enkel idee omtrent de identiteit van de vrouw met wie hij een ontmoeting zou hebben?’
Hardinxveld trok zijn schouders op.
‘Misschien wel… dat weet ik niet. Hij zei mij alleen, dat een vrouw op dat late uur een ontmoeting met hem had gearrangeerd. De naam van die vrouw heeft hij mij niet geopenbaard.’ Hij gebaarde verontschuldigend. ‘Ik heb er ook niet naar gevraagd.’
De Cock knikte.
‘Als… eh, als de heer Van Abbenes de naam van de mysterieuze vrouw had gekend, zou hij dan zo openhartig zijn geweest u dat te vertellen?’
Hardinxveld grinnikte.
‘Dat is hypothetisch. Hij heeft mij de naam van de vrouw niet genoemd. Of Van Abbenes haar kende… blijft een open vraag.’ De Cock wreef met zijn vlakke hand over zijn brede gezicht. Het was een gebaar om tijd te winnen. Hij begreep dat hij zijn verhoor een andere wending moest geven.
‘Toen u de volgende dag vernam dat Van Abbenes was vermoord, zal u dat diep hebben geschokt.’
‘Inderdaad.’
De Cock keek hem bewonderend aan.
‘Ik vind het heel verstandig van u, dat u niet op… eh, op dat lokkende telefoontje bent ingegaan.’
Hardinxveld glimlachte fijntjes.
‘De gewelddadige dood van Van Abbenes leek mij een geduchte waarschuwing.’
De Cock keek hem strak aan.
‘Waarom hebt u de heer Daerthuizen niet gewaarschuwd? Een moordaanslag op hem — hoe zei u dat ook weer? — lag toch in de lijn der verwachtingen?’
Hardinxveld toonde voor het eerst enige onzekerheid. Hij frunnikte nerveus aan zijn stropdas.
‘Het… eh, het leek mij niet zo verstandig om dat te doen,’ sprak hij aarzelend.
De Cock reageerde met verwondering. ‘Waarom niet?’
Hardinxveld streek enige malen met de toppen van zijn slanke vingers over zijn hals.
‘Dat telefoontje, dat ik ontving… die sexy stem… had ik herkend.’
‘Wat?’
Dokter Hardinxveld knikte traag.
‘Sybille… de vrouw van Daerthuizen.’
16
Geërgerd, worstelend met een sterk gevoel van onbehagen, reed De Cock in een verkeerde versnelling schokkend van het trottoir weg. Er bruiste in hem de behoefte om in één ruk van Amsterdam door te rijden naar Bloemendaal, naar het strand, om al die spinnenwebben uit zijn hersenen te laten waaien.
Hij probeerde het verwarde gesprek met de joviaal acterende Hardinxveld in zijn herinnering terug te brengen en reed prompt door het rode licht. Verbaasd over het wilde getoeter om hem heen, zette hij de Volkswagen aan de andere kant van de kruising half op het trottoir en zette de motor af.
De Cock hield niet van autorijden. De grijze speurder was meer dan een eeuw te laat geboren. Hij was een man die zich in het tijdperk van de paardentram, de diligence en de gezapige trekschuit volkomen op zijn gemak zou hebben gevoeld.
Hij begreep dat hij niet met zijn beide voorwielen op het trottoir kon blijven staan. Na lang wrikken vond hij de achteruit, veroorzaakte bijna een aanrijding en bereikte uiteindelijk een parkeerplaatsje, waar hij zich volmaakt veilig voelde.
Het werd tijd, zo overdacht hij, om dat gesprek met Hardinxveld eens grondig te analyseren. Wat had de chirurg hem verteld? En wat viel daaruit de concluderen? Naar zijn gevoel, gaf het verhaal van Hardinxveld wel een redelijke verklaring voor het feit dat de Mercedes van de chirurg, dicht bij de plek waar Van Abbenes werd vermoord, met een nog warme motorkap werd aangetroffen. Ook viel eventueel wel te controleren of de wagen van Van Abbenes storingen had aan de bezinetoevoer van de motor.