De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
‘Ik?’
‘Ja.’
Van der Kraay bracht een vreugdeloos gehinnik voort. ‘Waarom zou ik een man vermoorden… die ik niet ken? Dat is toch dwaas.’
‘En zo dwaas ben je niet?’
‘Zou ik denken.’
De Cock veinsde verbazing.
‘Waarom vallen deze beide heren jou dan lastig?’
Buitendam slikte. Zijn gelaat werd rood. Nog voor Van der Kraay kon antwoorden, strekte hij zijn rechterhand in de richting van de deur.
‘Eruit.’
De Cock ging.
Toen de grijze speurder de recherchekamer binnenstapte, keek Vledder hem hoofdschuddend aan.
‘Ben je er weer uitgegooid?’
De Cock knikte met een droevig gezicht. ‘Hij kan het gewoon niet laten,’ sprak hij triest.
Vledder lachte. ‘Jij draait de zaak om. Commissaris Buitendam heeft mij nog nooit de kamer uitgestuurd. Het ligt aan jou. Jij maakt hem voortdurend razend. Wat was er nu weer?’
De Cock liet zich in de stoel achter zijn bureau zakken. ‘De officier van justitie maakte een schampere opmerking over de aanpak van een onderzoek en het vinden van lijken. Toen heb ik het verhoor van Franciscus van der Kraay even overgenomen. De manier waarop ik dat deed, stond Buitendam niet aan. Hij stuurde mij weg… terwijl ik niet de bedoeling had om hem te kwetsen.’
De jonge rechercheur schoof een stoel bij.
‘De commissaris en de officier van justitie geloven echt dat Van der Kraay het heeft gedaan?’
‘Die indruk kreeg ik.’
‘Beide moorden?’
‘Inderdaad.’
‘Kan het?’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Het zou voor Kraaitje prachtig zijn als uit ons onderzoek zou blijken dat de moord op de heer Daerthuizen werd gepleegd op een moment na het tijdstip waarop wij hem bij zijn moeder thuis arresteerden. Dat verschaft hem voor de tweede moord een onaantastbaar alibi… terwijl dan tevens zijn aandeel in de moord op meester Van Abbenes uiterst twijfelachtig wordt.’
‘Hoezo?’
De Cock gebaarde voor zich uit.
‘Je zult het met mij eens zijn… er is een duidelijk verband tussen beide moorden. Van Abbenes en Daerthuizen kenden elkaar, hadden vermoedelijk ook gezamenlijke belangen. Ze werden beiden ’s nachts, op ongeveer hetzelfde tijdstip, met een telefoontje uit hun huis weggelokt en in beide gevallen ontving onze commissaris na de daad een vreemd telefoontje van een mysterieuze vrouw.’
Vledder knikte begrijpend.
‘We moeten voor beide moorden dezelfde dader vinden. Als Kraaitje de tweede moord niet heeft begaan, dan is hij ook niet verantwoordelijk voor de eerste.’
‘Precies.’
‘En anders?’
‘Dan blijft Van der Kraay, technisch gezien, een redelijke verdachte… voor beide moorden.’
Vledder grijnsde.
‘Met een telefonerende Martha als de geheimzinnige vrouw met een tekst over eigen gerechtigheid.’
De Cock knikte.
‘Het is naar mijn gevoel een ongerijmdheid,’ sprak hij somber, ‘maar het kan… en daar hebben wij als rechercheurs rekening mee te houden.’
Vledder keek naar de grote klok. ‘Zullen we naar huis gaan? Het is bij halfvijf.’
De Cock kwam licht kreunend uit zijn stoel omhoog. Op dat moment stormde Jan Kusters de recherchekamer binnen. In zijn hand een telexbericht.
‘Ze hebben het lijk van een man gevonden,’ sprak hij gehaast.
‘Waar?’
‘Achter de Westerkerk… met een ingeslagen schedel.’
15
De volgende morgen om elf uur stapte De Cock opmerkelijk fris en monter het politiebureau aan de Warmoesstraat binnen. Hij had zich een paar uur slaap gegund. Een verkwikkend bad had daarna alle loomheid uit zijn botten gebannen. Joviaal wuifde hij in de richting van de balie, maar Meindert Post, de Urker wachtcommandant, was zo bedrijvig in de weer, dat hij niet reageerde. Het verdroot De Cock niet.
In de grote recherchekamer vond hij Vledder al achter zijn nieuwe schrijfmachine. De jonge rechercheur zag er belabberd uit… bleek, met blauwe wallen onder zijn ogen. Toen hij De Cock in het oog kreeg, produceerde hij een matte glimlach.
‘Nog een paar van die dagen en nachten met jou en ik klap volkomen in elkaar. Dan kun je de rest alleen opknappen.’
De Cock bekeek hem met een bezorgde blik.
‘Ga dan terug naar je bed.’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Dat kan niet,’ verzuchtte hij. ‘Ik heb al een afspraak gemaakt met dokter Rusteloos. Over een halfuurtje moet ik naar Westgaarde voor de sectie op het lijk van Daerthuizen.’ Hij keek omhoog naar De Cock. Zijn jong gezicht stond zorgelijk. ‘Bovendien is Kraaitje ontvlucht.’
‘Wat?’
Vledder knikte traag.
‘Het is vannacht gebeurd,’ sprak hij somber. ‘Kort nadat wij naar de Westermarkt waren vertrokken.’
‘Hoe?’
De jonge rechercheur schoof de schrijfmachine van zich af. ‘Ik heb het nog van Jan Kusters gehoord. Toen de officier van justitie en de commissaris klaar waren met hun verhoor, had Buitendam de wachtcommandant gebeld en gevraagd om Van der Kraay bij hen weg te laten halen. Dat duurde blijkbaar wat te lang naar de zin van de beide heren. Ze besloten om zelf Van der Kraay naar zijn cel terug te brengen.’ Vledder grinnikte uit leedvermaak. ‘Boven, op de gang, gaf Kraaitje meester Schaaps een fikse zwieper, duwde de lange Buitendam opzij en stormde de trap af. Voordat de beide heren alarm konden slaan, was de vogel gevlogen.’
‘Heeft dat verhoor nog iets opgeleverd?’
‘Ik geloof het niet. Ik heb er niets van gehoord of gelezen.’
De Cock schudde afkeurend zijn hoofd.
‘Ze hebben Kraaitje met hun vragen vermoedelijk zo dol gemaakt dat de man geen uitweg zag en voor de vrijheid koos.’
‘Wat nu?’
De Cock wreef zich peinzend achter in zijn nek. De vlucht van Franciscus van der Kraay was een ontwikkeling die hij niet had voorzien. ‘Het is jammer,’ sprak hij droevig, ‘dat de lijkschouwer ons vannacht zo weinig kon zeggen omtrent het tijdstip waarop de heer Daerthuizen uit ons aardse tranendal werd gemept.’ De Cock spreidde zijn handen in een hulpeloos gebaar. ‘Maar dokter Den Koninghe had natuurlijk gelijk. Wat kon hij in alle redelijkheid over het tijdstip van overlijden zeggen? Het was nogal koud vannacht… hoe snel koelt zo’n lijk af?’
Vledder keek zijn collega bedroefd aan.
‘Het loopt allemaal niet lekker.’
Het klonk nogal ontmoedigend. De Cock snoof.
‘Wat had je dan gewild? Dat men ons de dader op een zilveren schaaltje presenteerde… compleet met een fraai motief en een deugdelijke bewijsvoering?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Maar het mag ons toch wel eens…’ Verder kwam hij niet. De Cock glimlachte. Hij blikte nog eens in het bleke gezicht, bezag de donkere wallen onder de ogen en strekte toen zijn wijsvinger gebiedend naar de jonge rechercheur uit. ‘Jij gaat na afloop van de sectie onmiddellijk naar huis en je bed in. Het verhaal van dokter Rusteloos hoor ik morgen wel.’
Vledder protesteerde.
‘En als het wat bijzonders is?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Morgen,’ sprak hij nadrukkelijk en slenterde naar de kapstok.
Vledder kwam achter zijn bureau vandaan en liep hem na.
‘Wat ga je doen?’
De Cock draaide zich om. Zijn gezicht stond strak. ‘Ik heb mijzelf,’ sprak hij grimmig, ‘een onderhoud met dokter Hardinxveld beloofd.’
Een statige grijze oude dame, in een stijve, hooggesloten zwarte japon zonder de minste franje, schuifelde op platte schoenen door de gang voor hem uit. Ze opende de deur van een soort herenkamer, hield de koperen kruk in haar hand en sprak plechtig: ‘Meneer komt zo bij u.’ Daarna deed ze de deur achter hem dicht en verdween.
De Cock keek rond. Het ruime vertrek ademde een sfeer van negentiende-eeuwse deftigheid. Er waren fraaie gobelins, donkere landschappen in gouden lijsten, een indrukwekkende boekenwand en wulpse engeltjes aan het plafond. In de ruimte tussen de beide hoge ramen hingen vergeelde silhouetportretten in een ovaal.